عدالت اجتماعی · ترقی · همبستگی

برای جامعه‌ای عاری از استثمار

حزب دیموکراتیک خلق افغانستان – درفشداران نوین، ادامه‌دهندهٔ راه مبارزاتی تاریخی جنبش عدالت‌خواهانهٔ مردم شریف افغانستان است. ما برای جامعه‌ای عاری از استثمار، حق کار، مسکن، آموزش و برابری مبارزه می‌کنیم.

مبارزه علیه استثمار فرد از فرد و امپریالیسم جهان‌خوار!

تصویر کامل ارسالی حزب، شامل نشان، نام و شعار
۱۳۴۳ — تا امروز
حق کار
حق مسکن
حق آموزش
برابری
مرکز محتوای روز و رویدادهای تاریخی

سرمقالهٔ روز، خبرها، مقاله‌ها و رویدادهای تاریخی در فهرست‌های جداگانه دیده می‌شوند؛ عنوان هر مورد را انتخاب کنید تا متن کامل در همین صفحه باز شود. برای تحلیل و موضع حزب ما در قبال رویدادهای امروز، سرمقالهٔ امروز را بخوانید.

زبان: Englishنویسنده: Sarlowaray

The World Is Burning in the Fires of Capitalism, but the Future Belongs to the Workers!

Based on Today’s News Bulletin: History is once again crying out the truth in the language of fire and blood! Global capitalism is struggling through its deepest structural crisis since 2008. Today’s news bulletin is a full reflection…

برای خواندن، انتخاب کنید

Based on Today’s News Bulletin:

History is once again crying out the truth in the language of fire and blood! Global capitalism is struggling through its deepest structural crisis since 2008.

Today’s news bulletin is a full reflection of this crisis. On Wall Street, the beating heart of American imperialism, market indices are plunging by 3.7 percent. The filthy, artificial bubble of artificial intelligence is bursting. Billions of dollars are disappearing from the retirement savings of workers and teachers, only to fill the pockets of a handful of monopolist billionaires. This is no accident, comrades! It is the iron law of capitalism’s periodic crises, which the great Marx explained in his masterpiece, Capital. To escape the falling rate of profit, capitalism turns to speculation, war and plunder.

In Ukraine, this criminal logic manifests itself through 400 drones and 110 missiles. Eight workers are killed in Kyiv, bridges are destroyed, and two missiles fall in Poland, a NATO member state. American, Russian and Chinese imperialism are negotiating behind closed doors in Shenzhen to divide the world anew. Trump calls Putin his friend, while Zelensky cries out that he is a murderer. This is the true face of the new imperialist order!

In the Middle East, three Houthi missiles fly over Riyadh, while the COP31 climate negotiations in Türkiye reach a deadlock because of the greed of oil monopolies. Capitalism is prepared to set the entire planet on fire rather than surrender its profits.

But our Afghanistan — the bleeding wound of this world order!

In Afghanistan, reaction and imperialism have joined hands, turning the country into a laboratory of barbarism.

Russia warns today that ISIS-Khorasan has been equipped with advanced drones. Where do these weapons come from? From the very black market created by imperialism. The same ISIS that is cultivated to justify a military presence in the region.

In Ghazni, the Taliban leader, with astonishing shamelessness, describes that heroic province as the “birthplace of suicide bombers” and the “capital of Islamic culture.” Instead of laying the foundations of universities, factories and hospitals, he lays the foundation stone of an Eidgah mosque and a jihadist madrasa. He seeks to brainwash young people with reactionary ideology and turn them into suicide soldiers.

The figures in today’s bulletin are shocking and must be engraved in red across the conscience of every communist: 2.6 million girls are deprived of secondary education; nearly 300 health centres have been closed or suspended; and more than 193 centres supporting victims of gender-based violence have been shut down. This is cultural and gender-based genocide! This is a crime against humanity, continuing amid the shameful silence of the international community.

Meanwhile, the Taliban’s Minister of Industry and Commerce travels to Dar es Salaam, Tanzania, begging for investment, while the people of Daikundi and Badakhshan struggle to survive on 3.1 million dollars in aid from a foreign organisation. Anas Haqqani boasts about Bagram Airbase in an interview with an American YouTuber. Bagram belongs to the people of Afghanistan, not to the Taliban and not to the United States!

Yet, in the heart of this absolute darkness, the red star of the working class shines, illuminating the path forward!

Comrades! Today’s bulletin is not merely a report of death; it is also a report of life! A report of class struggle!

Italy has risen! More than one million workers across over 100 cities, from Rome to Milan and from Turin to Naples, have launched a general strike. The Communist Front of Italy stands at the forefront of this struggle. Students stand shoulder to shoulder with workers, chanting: higher wages, better public services, a lower cost of living, and no to military spending! This is the unity of labour and knowledge!

In France, it is the sixth consecutive Saturday of protests! Workers, teachers, students and Yellow Vests face 70,000 armed police officers, yet they refuse to retreat. Their slogan, “People Before Profits,” has sent tremors through the foundations of the Élysée Palace.

In 14 Austrian cities, protests against rearmament! In Germany, 150,000 metal and electrical workers launch a 24-hour warning strike! In Tel Aviv, at the very heart of the Zionist war machine, young members of the Communist Party of Israel and the Communist Youth Organisation raise their voices against war and occupation! Across 20 countries and 400 cities worldwide, the youth movement has taken to the streets under the slogan: “Fight for Your Future, Not Their Wars!”

This is the dialectics of historical materialism! This is the historical law taught to us by the great Lenin: wherever capitalism creates a crisis, the proletariat organises. Wherever imperialism creates war, the anti-war front unites.

The Lessons of 21 November for the New Standard-Bearers of the People’s Democratic Party of Afghanistan:

First: The crisis of capitalism creates its own gravedigger. The future belongs to socialism.

Second: Reaction in Afghanistan is not an isolated phenomenon. Without the financial, military and political support of imperialism and reactionary forces in the region, the Taliban would not survive even a single day. The struggle against reaction cannot succeed without the struggle against imperialism.

Third: The only path to saving our homeland is to unite the national struggle with the class struggle. The struggle for bread, for girls’ schools, for hospitals and for the right to work cannot be separated from the struggle for socialism.

Workers, toilers and the conscious forces of society are the true makers of history! The future will not be built through ACTED’s charity, Ghazni’s jihadist mosques or Bagram Airbase. It will be built through organised struggle, the vanguard party of the working class and the international solidarity of the proletariat!

From Kabul to Rome, from Ghazni to Paris, from Badakhshan to Berlin — one struggle, one enemy, one future!

Long Live the Revolution!

Long Live International Workers’ Solidarity!

Long Live Socialism and the People’s Democratic Party of Afghanistan!

زبان: پښتونویسنده: سرلوړی

نړۍ د پانګوالۍ په اور کې سوځي، خو راتلونکی د کارګرانو دی!

د نن ورځې د خبري بولټن پر بنسټ: تاریخ یو ځل بیا د اور او وینې په ژبه د حقیقت نارې وهي! نړیواله پانګوالي له ۲۰۰۸ کال راهیسې له خپل تر ټولو ژور جوړښتي بحران سره لاس او…

برای خواندن، انتخاب کنید

د نن ورځې د خبري بولټن پر بنسټ:

تاریخ یو ځل بیا د اور او وینې په ژبه د حقیقت نارې وهي! نړیواله پانګوالي له ۲۰۰۸ کال راهیسې له خپل تر ټولو ژور جوړښتي بحران سره لاس او ګرېوان ده.

زموږ د نن ورځې خبري بولټن د دې بحران بشپړه هنداره ده. د امریکا د امپریالیزم په زړه، وال‌سټریټ کې، د بازار شاخصونه ۳.۷ سلنه راټیټېږي. د مصنوعي ځیرکتیا چټل او مصنوعي مالي حباب چاودي. د کارګرانو او ښوونکو د تقاعد له سپما څخه میلیاردونه ډالره ورکېږي، څو د یو شمېر انحصارګرو میلیاردرانو جیبونه ډک شي. دا کومه تصادفي پېښه نه ده، ملګرو! دا د پانګوالۍ د دوراني بحرانونو هماغه اوسپنیز قانون دی چې ستر مارکس په خپل اثر «کاپیټال» کې تشریح کړی دی. پانګوالي د ګټې د نزولي نرخ څخه د تېښتې لپاره مالي سوداگرۍ، جګړې او لوټمارۍ ته مخه کوي.

په اوکراین کې، دغه جنایتکار منطق د ۴۰۰ بې‌پیلوټه الوتکو او ۱۱۰ توغندیو په بڼه څرګندېږي. په کی‌یف کې اته کارګران وژل کېږي، پلونه ورانېږي او دوه توغندي د ناټو د غړي هېواد پولنډ په خاوره کې لوېږي. د امریکا، روسیې او چین امپریالیزم په شنژن کې د تړلو دروازو تر شا د نړۍ د بیا وېش پر سر معاملې کوي. ټرمپ پوتین خپل دوست بولي، په داسې حال کې چې زلنسکي نارې وهي چې هغه قاتل دی. دا د نوي امپریالیستي نظم اصلي څېره ده!

په منځني ختیځ کې، د حوثیانو درې توغندي د ریاض پر فضا تېرېږي، او په ترکیه کې د اقلیمي بدلونونو په اړه د COP31 خبرې اترې د تېلو د انحصاري شرکتونو د حرص له امله له بن‌بست سره مخ کېږي. پانګوالي چمتو ده چې ټوله ځمکه په اور کې وسوځوي، خو له خپلې ګټې څخه تېرېږي نه.

خو زموږ افغانستان ــ د دغه نظم وینې‌بهېدونکی ټپ!

په افغانستان کې ارتجاع او امپریالیزم لاسونه سره ورکړي او هېواد یې د بربریت پر یوه ازمایښتي ډګر بدل کړی دی.

روسیه نن خبرداری ورکوي چې د داعش خراسان څانګه په پرمختللو بې‌پیلوټه الوتکو سمباله شوې ده. دا وسلې له کومه کېږي؟ له هماغه تور بازار څخه چې امپریالیزم رامنځته کړی دی. هماغه داعش چې په سیمه کې د پوځي حضور د توجیه کولو لپاره روزل کېږي.

په غزني کې د طالبانو مشر په پوره سپین‌سترګۍ سره دغه اتل‌پاله ولایت د «ځانمرګو د زېږنځای» او «د اسلامي فرهنګ پلازمېنه» بولي. د پوهنتون، فابریکې او روغتون پر ځای د اختر د لمانځه د جومات او جهادي مدرسې د بنسټ ډبره ږدي. هغه غواړي د ځوانانو مغزونه په ارتجاعي ایډیالوژۍ ومینځي، څو له هغوی څخه ځانمرګي سرتېري جوړ کړي.

د نن ورځې د بولټن شمېرې ټکان ورکوونکې دي او باید د هر کمونیست پر تندي په سره کرښه ولیکل شي: ۲.۶ میلیونه نجونې له منځنیو زده‌کړو بې‌برخې دي، نږدې ۳۰۰ روغتیايي مرکزونه تړل شوي یا ځنډول شوي او د جنسیتي تاوتریخوالي د قربانیانو د ملاتړ له ۱۹۳ څخه ډېر مرکزونه تړل شوي دي. دا فرهنګي او جنسیتي نسل‌وژنه ده! دا د بشریت پر وړاندې جنایت دی چې د نړیوالې ټولنې په شرموونکي چوپتیا کې دوام لري.

په همدې حال کې، د طالبانو د صنعت او سوداګرۍ وزیر د پانګونې د خیرات غوښتلو لپاره د تانزانیا دارالسلام ته سفر کوي، په داسې حال کې چې د دایکندي او بدخشان خلک د یوې بهرنۍ مؤسسې د ۳.۱ میلیونه ډالرو په مرستو خپل ژوند تېروي. انس حقاني له یوه امریکايي یوټیوبر سره په مرکه کې د بګرام پوځي اډې په اړه لافې وهي. بګرام د افغانستان د خلکو ملکیت دی، نه د طالبانو او نه هم د امریکا!

خو د همدې مطلقې تیارې په زړه کې د کارګرې طبقې سره ستوری ځلېږي او د مبارزې لار روښانوي!

ملګرو! زموږ د نن ورځې بولټن یوازې د مرګ خبر نه دی، بلکې د ژوند خبر هم دی! د طبقاتي مبارزې خبر دی!

ایټالیا راپاڅېدلې ده! له یوه میلیون څخه زیاتو کارګرانو په څه باندې ۱۰۰ ښارونو کې، له روم څخه تر میلان، له تورین څخه تر ناپولي پورې، عمومي اعتصاب کړی دی. د ایټالیا کمونیست جبهه د دې مبارزې په لومړۍ کرښه کې ولاړه ده. محصلین د کارګرانو اوږه په اوږه شعارونه ورکوي: لوړ معاشونه، غوره عامه خدمتونه، د ژوند ټیټ لګښتونه او پوځي بودیجې ته نه! دا د کار او پوهې اتحاد دی!

په فرانسه کې، پرله‌پسې شپږمه شنبه ده! کارګران، ښوونکي، محصلین او ژېړ واسکټ‌وال له ۷۰ زرو وسله‌والو پولیسو سره مخامخ کېږي، خو شاته نه ګرځي. د هغوی شعار، «خلک د ګټو تر مخه»، د الیزه ماڼۍ پر بنسټونو لړزه اچولې ده.

د اتریش په ۱۴ ښارونو کې د بیاوسله‌کېدو پر ضد لاریونونه! په جرمني کې د فلزکارۍ او برېښنا د برخې ۱۵۰ زره کارګران ۲۴ ساعته خبرداری ورکوونکی اعتصاب کوي! په تل‌ابیب کې، د صهیونیزم د جګړه‌ییز ماشین په زړه کې، د اسراییلو د کمونیست ګوند او د کمونیستو ځوانانو د سازمان ځوانان د جګړې او اشغال پر ضد شعارونه ورکوي! د نړۍ په ۲۰ هېوادونو او ۴۰۰ ښارونو کې د ځوانانو غورځنګ د «د خپل راتلونکي لپاره مبارزه وکړئ، نه د هغوی د جګړو لپاره» تر شعار لاندې ډګر ته راوتلی دی!

دا د تاریخي ماتریالیزم دیالکتیک دی! دا هماغه قانونمندي ده چې ستر لینن موږ ته راښوولې ده: هر چېرې چې پانګوالي بحران رامنځته کوي، پرولتاریا سازمان مومي. هر چېرې چې امپریالیزم جګړه رامنځته کوي، د جګړې ضد جبهه متحدېږي.

د ۲۱ نومبر درسونه د افغانستان د خلق دیموکراتیک ګوند د نوې بیرغوالو لپاره:

لومړی: د پانګوالۍ بحران خپل قبر ایستونکی  زېږوي. راتلونکی د سوسیالیزم دی.

دویم: په افغانستان کې ارتجاع یوه منزوي پدیده نه ده. د امپریالیزم او د سیمې د ارتجاعي ځواکونو له مالي، پوځي او سیاسي ملاتړ پرته، طالبان یوه ورځ هم دوام نه شي کولای. د ارتجاع پر ضد مبارزه، د امپریالیزم پر ضد له مبارزې پرته خپل هدف ته نه رسېږي.

درېیم: زموږ د ګران هېواد د ژغورنې یوازینۍ لار د ملي مبارزې او طبقاتي مبارزې پیوندول دي. د ډوډۍ، د نجونو د ښوونځي، روغتون او د کار د حق لپاره مبارزه له سوسیالیزم څخه جلا نه ده.

کارګران، خواریکښان او د ټولنې اګاه ځواکونه د تاریخ اصلي جوړوونکي دي! راتلونکی نه د ACTED په خیرات، نه د غزني په جهادي جومات او نه هم د بګرام په پوځي اډه جوړېږي، بلکې د منظمې مبارزې، د کارګرې طبقې د مخکښ ګوند او د پرولتاریا د نړیوالې پیوستون له لارې جوړېږي!

له کابله تر رومه، له غزني تر پاریسه، له بدخشانه تر برلینه ــ یوه مبارزه، یو دښمن، یو راتلونکی!

ژوندی دې وي انقلاب!

ژوندۍ دې وي د کارګرانو نړیواله پیوستون!

ژوندی دې وي سوسیالیزم او د افغانستان د خلق دیموکراتیک ګوند!

زبان: درینویسنده: سرلوړی

جهان در آتش سرمایه‌داری می‌سوزد، اما آینده از آنِ کارگران است!

بر مبنای بولتن خبری امروز :  تاریخ بار دیگر با زبان آتش و خون حقیقت را فریاد می‌زند! سرمایه‌داری جهانی در عمیق‌ترین بحران ساختاری خود از سال ۲۰۰۸ به این سو دست و پا می‌زند. بولتن امروز ما،…

برای خواندن، انتخاب کنید

بر مبنای بولتن خبری امروز : 

تاریخ بار دیگر با زبان آتش و خون حقیقت را فریاد می‌زند! سرمایه‌داری جهانی در عمیق‌ترین بحران ساختاری خود از سال ۲۰۰۸ به این سو دست و پا می‌زند.

بولتن امروز ما، آینه تمام‌نمای این بحران است. در وال‌استریت، قلب تپنده امپریالیزم آمریکا، شاخص‌ها ۳.۷ درصد سقوط می‌کنند. حباب کثیف و مصنوعی هوش مصنوعی می‌ترکد. میلیاردها دالر از جیب تقاعد کارگران و معلمان ناپدید می‌شود تا جیب یک مشت میلیاردر انحصارچی پر شود. این نه حادثه است، رفیق! این قانون آهنین بحران‌های ادواری سرمایه‌داری است که مارکس کبیر در کاپیتال تشریح کرد. سرمایه‌داری برای فرار از نرخ نزولی سود، به سفته‌بازی، به جنگ، به غارت روی می‌آورد.

در اوکراین، این منطق جنایتکارانه با ۴۰۰ پهپاد و ۱۱۰ موشک خود را نشان می‌دهد. هشت کارگر در کی‌یف کشته می‌شوند، پل‌ها ویران می‌شوند، و دو موشک در پولند، کشور عضو ناتو، سقوط می‌کند. امپریالیزم آمریکا، روسیه و چین در شنژن پشت درهای بسته برای تقسیم مجدد جهان معامله می‌کنند. ترامپ، پوتین را دوست می‌خواند، در حالی که زلنسکی فریاد می‌زند او قاتل است. این است چهره واقعی نظم نوین امپریالیستی!

و در شرق میانه، سه موشک حوثی بر فراز ریاض، و مذاکرات اقلیمی COP31 در ترکیه که به دلیل طمع انحصارات نفتی به بن‌بست خورده است. سرمایه‌داری حاضر است تمام کره زمین را بسوزاند، اما از سود خود نگذرد.

**اما افغانستان ما – زخم خونین این نظم!**

در افغانستان، ارتجاع و امپریالیزم دست در دست هم، کشور را به آزمایشگاه بربریت تبدیل کرده‌اند.

روسیه امروز هشدار می‌دهد که داعش خراسان با پهپادهای پیشرفته مجهز شده است. از کجا؟ از همان بازار سیاهی که امپریالیزم ایجاد کرده است. همان داعشی که برای توجیه حضور نظامی در منطقه پرورش داده می‌شود.

در غزنی، رهبر طالبان، در کمال وقاحت، آن ولایت قهرمان‌پرور را “زادگاه انتحاری‌ها” و “پایتخت فرهنگ اسلامی” می‌خواند. به جای دانشگاه، به جای فابریکه، به جای شفاخانه، سنگ تهداب مسجد عیدگاه و مدرسه جهادی می‌گذارد. او می‌خواهد مغز جوانان را با ایدئولوژی ارتجاعی بشوید، تا از آن‌ها سربازان انتحاری بسازد.

آمار بولتن امروز تکان‌دهنده است و باید با خط سرخ در پیشانی هر کمونیست حک شود: ۲.۶ میلیون دختر از آموزش متوسطه محروم، نزدیک به ۳۰۰ مرکز صحی بسته یا تعلیق شده، بیش از ۱۹۳ مرکز حمایت از قربانیان خشونت جنسیتی تعطیل. این نسل‌کشی فرهنگی و جنسیتی است! این جنایت علیه بشریت است که با سکوت شرم‌آور جامعه جهانی ادامه دارد.

در همین حال، وزیر صنعت و تجارت طالبان برای گدایی سرمایه‌گذاری به دارالسلام تانزانیا می‌رود، در حالی که مردم دایکندی و بدخشان با صدقه ۳.۱ میلیون دالری یک موسسه خارجی زنده می‌مانند. اناس حقانی، در مصاحبه با یک یوتیوبر آمریکایی، درباره پایگاه بگرام لاف می‌زند. بگرام متعلق به مردم افغانستان است، نه به طالب و نه به آمریکا!

**اما در دل همین تاریکی مطلق، ستاره سرخ طبقه کارگر می‌درخشد و راه را نشان می‌دهد!**

رفقا! بولتن امروز ما فقط خبر مرگ نیست، خبر زندگی هم است! خبر مبارزه طبقاتی!

ایتالیا بپا خاسته است! بیش از یک میلیون کارگر، در بیش از ۱۰۰ شهر، از رم تا میلان، از تورین تا ناپل، اعتصاب عمومی کرده‌اند. جبهه کمونیست ایتالیا در صف اول این نبرد است. دانشجویان دوشادوش کارگران شعار می‌دهند: معاش بیشتر، خدمات عامه بهتر، هزینه زندگی کمتر، نه به بودجه نظامی! این است اتحاد کار و دانش!

در فرانسه، ششمین شنبه پیاپی! کارگران، معلمان، دانشجویان و جلیقه‌زردها با ۷۰ هزار پولیس مسلح روبرو می‌شوند، اما عقب نمی‌نشینند. شعارشان “مردم قبل از سودهای‌شان” لرزه بر اندام کاخ الیزه انداخته است.

در ۱۴ شهر اتریش، علیه تسلیح مجدد! در آلمان، ۱۵۰ هزار کارگر فلز و برق، اعتصاب اخطاریه ۲۴ ساعته! در تل‌آویو، در قلب ماشین جنگی صهیونیزم، جوانان حزب کمونیست اسرائیل و سازمان جوانان کمونیست، علیه جنگ و اشغال شعار می‌دهند! در ۲۰ کشور و ۴۰۰ شهر جهان، جنبش جوانان با شعار “برای آینده خود بجنگ، نه برای جنگ‌های آن‌ها” به میدان آمده است!

این است دیالکتیک ماتریالیسم تاریخی! این است قانونمندی که لنین بزرگ آموخت: هر جا سرمایه‌داری بحران می‌آفریند، پرولتاریا متشکل می‌شود. هر جا امپریالیزم جنگ می‌آفریند، جبهه ضد جنگ متحد می‌شود.

**درس‌های ۲۱ نوامبر برای درفشداران حزب دموکراتیک خلق افغانستان:**

اول: بحران سرمایه‌داری، گورکن خود را می‌آفریند. آینده از آنِ سوسیالیزم است.

دوم: ارتجاع در افغانستان یک پدیده منزوی نیست. بدون حمایت مالی، نظامی و سیاسی امپریالیزم و مرتجعین منطقه، طالب یک روز هم دوام نمی‌آورد. مبارزه ضد ارتجاع، بدون مبارزه ضد امپریالیستی، به سرانجام نمی‌رسد.

سوم: تنها راه نجات میهن ما، پیوند زدن مبارزه ملی با مبارزه طبقاتی است. مبارزه برای نان، برای مکتب دختران، برای شفاخانه، برای حق کار، از مبارزه برای سوسیالیزم جدا نیست.

کارگران، زحمتکشان و نیروهای آگاه جامعه سازندگان واقعی تاریخ‌اند! آینده نه با صدقه ACTED، نه با مسجد جهادی غزنی، نه با پایگاه بگرام، بلکه با مبارزه متشکل، با حزب پیشآهنگ طبقه کارگر و با همبستگی انترناسیونالیستی پرولتاریا ساخته می‌شود!

از کابل تا رم، از غزنی تا پاریس، از بدخشان تا برلین – یک مبارزه، یک دشمن، یک آینده!

**زنده باد انقلاب!**

**زنده باد همبستگی بین‌المللی کارگران!**

**زنده باد سوسیالیزم و حزب دموکراتیک خلق افغانستان!**

زبان: Englishنویسنده: Sarlowaray

In the Era of Strikes and Imperialism – Whose Future Is It?

Based on the Daily News Bulletin! History does not wait for spectators. Today’s world is living amid irreconcilable contradictions: the contradiction between labour and capital, between human needs and the logic of profit, between freedom and domination. These…

برای خواندن، انتخاب کنید

Based on the Daily News Bulletin!

History does not wait for spectators. Today’s world is living amid irreconcilable contradictions: the contradiction between labour and capital, between human needs and the logic of profit, between freedom and domination. These contradictions no longer exist merely in books; they are now crying out in the streets.

On one side, the capitalist world is struggling in the grip of its deadly crisis. The circus-like Shenzhen summit—Trump, Putin and Xi—issues a declaration of “peace”, yet just an hour later, Russian missiles set Kyiv ablaze, while Israeli tanks, despite the ceasefire, breach the Yellow Line in Gaza and displace thousands of people. In the Persian Gulf, the towers of Saudi Arabia’s investment funds tremble under proxy missiles, while the United States strikes Qeshm Island. This is the naked face of imperialism in the age of decline; the very system that Lenin described a century ago as the highest stage of capitalism. To preserve its rate of profit, it transforms the world into a permanent battlefield and diverts public resources away from bread and education towards arsenals of destruction.

On the other side stands our Afghanistan, a direct victim of this very system. The World Bank shamelessly speaks of 3% economic growth, yet admits in the same report that per capita output has fallen by 3.3% and that 15.9 million people are facing acute food insecurity. Here lies the Marxist question: Who receives the fruits of production? Today’s bulletin provides a clear answer: when, instead of schools for girls, a 5,000-capacity mosque and a school of ignorance are built on the orders of the Taliban leader; when Kazakhstan’s wheat exports increase 1.6-fold while we sink deeper into food dependency, it becomes clear that poverty is not destiny—it is a policy of class domination.

This policy reveals its most naked face in Panjshir. Reports dated 19 November describe house searches, phone inspections and restrictions on freedom of movement. A society in which freedom of thought and citizens’ security do not exist cannot develop. From the perspective of historical materialism, the superstructure—repression, censorship and mosque construction—serves to preserve the base: backward relations of ownership and power. The Taliban are not merely a local phenomenon; they are the religious expression of this very class reaction.

But history is not only a history of repression; it is also a history of resistance. And 20 November demonstrated that the future is not written in palaces; it is written in the streets.

Today, the proletariat and the younger generation have risen. The CGIL general strike in Italy, with the occupation of a hundred squares against wage cuts and the destruction of public services; Colombia’s nationwide strike, called by the Communist Party against austerity policies; the international youth strike across more than 25 European countries, from London to Zurich, under the powerful slogan, “Fight for Our Future, Not Their Wars!”; protests by Seoul Metro workers demanding 1,313 new jobs and higher wages; and even the struggle of Broadway’s technical workers in the heart of American imperialism. These are not isolated sparks. They are the emergence of a new “Red Autumn”.

What are the great lessons of these strikes for us, the New Standard-Bearers? Three Leninist lessons:

First: Without revolutionary organisation, mass anger is wasted. The strikes in Italy and Colombia have demonstrated that trade unions alone are not enough; a vanguard party is needed to transform economic anger into political power.

Second: Without proletarian internationalism, victory is impossible. The Italian worker’s struggle against militarisation cannot be separated from the Afghan woman’s struggle against the Taliban or the Palestinian youth’s struggle against occupation. The call by the global network Labor for Palestine, from 20 to 29 November, must be linked to solidarity with Panjshir.

Third: Class consciousness must be connected to the people’s concrete experiences. Socialism is not a formula taken from a book; it is a practical answer to this question: How can we build a society in which human beings are not instruments of power and profit, but the centre of social life and the measure of progress?

Afghanistan today needs this consciousness more than ever: critical thought, universal education, social justice, and a party capable of transforming this fragmentation into a material force.

History does not wait for spectators. The future belongs to those who are raising their voices today in Parliament Square in London, in the squares of Turin and in the streets of Seoul, declaring: No to your wars, yes to our future!

Long live the international general strike!
Long live the revolutionary solidarity of peoples!
Long live socialism!

زبان: پښتونویسنده: سرلوړی

د اعتصاب او امپریالیزم په دوران کې – راتلونکی د چا دی؟د نن ورځ خبرونو د بولتن پر بنسټ!

تاریخ د نندارچیانو په تمه نه پاتې کېږي. نننۍ نړۍ د نه پخلا کېدونکو تضادونو په منځ کې ژوند کوي؛ د کار او پانګې ترمنځ تضاد، د انساني اړتیاوو او د ګټې د منطق ترمنځ تضاد، د آزادۍ…

برای خواندن، انتخاب کنید

تاریخ د نندارچیانو په تمه نه پاتې کېږي. نننۍ نړۍ د نه پخلا کېدونکو تضادونو په منځ کې ژوند کوي؛ د کار او پانګې ترمنځ تضاد، د انساني اړتیاوو او د ګټې د منطق ترمنځ تضاد، د آزادۍ او سلطې ترمنځ تضاد. دا تضادونه نور په کتابونو کې نه دي، بلکې په واټونو کې چیغې وهي.

له یوې خوا، پانګواله نړۍ په خپل مرګوني بحران کې لاس او پښې وهي. د شنژن سرکس‌ډوله غونډه ــ ټرمپ، پوتین او شي ــ د «سولې» اعلامیه صادروي، خو یوازې یو ساعت وروسته د روسیې توغندي کیف په اورونو کې سوځوي او د اسرائیلو ټانکونه، سره له دې چې اوربند شوی، په غزه کې له ژېړې کرښې اوړي او زرګونه انسانان بې‌ځایه کوي. په خلیج فارس کې د سعودي عربستان د پانګیزو صندوقونو برجونه د نیابتي توغندیو له امله لړزېږي او امریکا د قشم پر ټاپو برید کوي. دا د زوال په عصر کې د امپریالیزم لوڅ او بربنډ انځور دی؛ هغه نظام چې لینن یوه پېړۍ وړاندې د پانګوالۍ تر ټولو لوړه مرحله وبلله: د ګټې د کچې د ساتلو لپاره ټوله نړۍ د دایمي جګړې په ډګر بدلوي او عامه سرچینې د ډوډۍ او زده‌کړې پر ځای د وسلو زېرمتونونو ته لېږدوي.

په بل لوري کې زموږ افغانستان د همدې نظام مستقیم قرباني دی. نړیوال بانک په بې‌شرمۍ سره د درې سلنې ودې خبره کوي، خو په همدې راپور کې اعتراف کوي چې د سړي سر تولید ۳.۳ سلنه راټیټ شوی او ۱۵.۹ میلیونه انسانان د خوړو له سختې ناامنۍ سره مخ دي. مارکسیستي پوښتنه دلته راپورته کېږي: د تولید ثمره چا ته رسېږي؟ د نن ورځې د خبرونو بولتن روښانه ځواب وړاندې کوي: کله چې د نجونو د ښوونځیو پر ځای د طالبانو د مشر په امر پنځه زره کسیز جومات او د ناپوهۍ مدرسه جوړېږي، کله چې د قزاقستان د غنمو صادرات ۱.۶ برابره زیاتېږي او موږ د خوراکي توکو په لا زیاتې وابستګۍ کې ډوبېږو، نو څرګنده ده چې فقر تقدیر نه، بلکې طبقاتي سیاست دی.

دا سیاست په پنجشېر کې لا بربنډه څېره خپلوي. د نومبر د ۱۹مې نېټې راپورونه د کورونو د پلټنې، د ټیلیفونونو د تلاشي او د تګ راتګ د کنټرول خبر ورکوي. هغه ټولنه چې پکې د اندېښنې او فکر آزادي او د وګړو امنیت نه وي، پرمختګ نه شي کولای. د تاریخي ماتریالیزم له نظره، روبنا ــ ځپل، سانسور او د جوماتونو جوړول ــ د زیربنا، یعنې د مالکیت او واک د وروسته پاتې اړیکو، د ساتنې لپاره ده. طالبان یوه سیمه‌ییزه پدیده نه ده، بلکې د همدې طبقاتي ارتجاع مذهبي څرګندونه ده.

خو تاریخ یوازې ځپل نه دي، تاریخ د مقاومت تاریخ هم دی. او د نومبر ۲۰مې نېټې وښودله چې راتلونکی په ماڼیو کې نه لیکل کېږي، بلکې په واټونو کې لیکل کېږي.

نن پرولتاریا او ځوان نسل راپورته شول. په ایټالیا کې د CGIL عمومي اعتصاب، چې د مزدونو د کمولو او د عامه خدمتونو د له منځه وړلو پر ضد یې سلګونه میدانونه ونیول؛ په کولمبیا کې د کمونیست ګوند په غوښتنه د ریاضتي سیاستونو پر ضد سراسري اعتصاب؛ د اروپا په څه باندې ۲۵ هېوادونو کې له لندن څخه تر زوریخ پورې د ځوانانو نړیوال اعتصاب، د دې زورور شعار تر سیوري لاندې: «د خپل راتلونکي لپاره مبارزه وکړئ، نه د هغوی د جګړو لپاره!»؛ د سیول د مترو د کارګرانو اعتراضونه، چې د ۱۳۱۳ نویو کاري بستونو او د معاشونو د زیاتوالي غوښتنه کوي؛ او ان د امریکا د امپریالیزم په زړه کې د برادوی د تخنیکي کارګرانو مبارزه. دا یوازې خپرې ورې جرقې نه دي، بلکې دا نوی «سور منی» دی.

زموږ د نوین درفش‌دارانو لپاره د دغو اعتصابونو ستر درس څه دی؟ درې لینني درسونه:

لومړی: له انقلابي تشکیلاتو پرته، د ولسي خلکو غوسه ضایع کېږي. د ایټالیا او کولمبیا اعتصابونو وښودله چې یوازې اتحادیې بسنه نه کوي؛ داسې مخکښ ګوند ته اړتیا ده چې اقتصادي غوسه په سیاسي ځواک بدله کړي.

دویم: له پرولتري انټرناسیونالیزم پرته بریا ناشونې ده. د نظامي کېدو پر ضد د ایټالوي کارګر مبارزه، د افغانې ښځې د طالب پر ضد له مبارزې او د فلسطیني ځوان د اشغال پر ضد له مبارزې څخه جلا نه ده. د نومبر له ۲۰مې تر ۲۹مې پورې د «Labor for Palestine» د نړیوالې شبکې غوښتنه باید له پنجشېر سره د پیوستون له مبارزې سره وتړل شي.

درېیم: طبقاتي شعور باید د خلکو له عیني تجربو سره وتړل شي. سوسیالیزم د کتاب یوه نسخه نه ده، بلکې د دې پوښتنې عملي ځواب دی: څنګه داسې ټولنه جوړه کړو چې انسان پکې د واک او ګټې وسیله نه، بلکې د ټولنیز ژوند محور او د پرمختګ معیار وي؟

افغانستان نن تر بل هر وخت دې شعور ته اړتیا لري: انتقادي اند ته، ټولیزې زده‌کړې ته، ټولنیز عدالت ته او داسې ګوند ته چې وکولای شي دا تیت‌پرکوالی په مادي ځواک بدل کړي.

تاریخ د نندارچیانو په تمه نه پاتې کېږي. راتلونکی د هغو کسانو دی چې نن د لندن په پارلمان سکوېر، د تورین په میدانونو او د سیول په واټونو کې چیغې وهي: ستاسو جګړو ته نه، زموږ راتلونکي ته هو!

ژوندی دې وي نړیوال عمومي اعتصاب!
ژوندۍ دې وي د ولسونو انقلابي پیوستون!
ژوندی دې وي سوسیالیزم!

زبان: درینویسنده: سرلوړی

در عصر اعتصاب و امپریالیسم – آینده از آن کیست؟

بر مبنای بولتن اخبار روز!  تاریخ در انتظار تماشاگران نمی‌ماند. جهان امروز در متن تضادهای آشتی‌ناپذیر به سر می‌برد؛ تضاد میان کار و سرمایه، میان نیازهای انسانی و منطق سود، میان آزادی و سلطه. این تضادها دیگر در…

برای خواندن، انتخاب کنید

بر مبنای بولتن اخبار روز! 

تاریخ در انتظار تماشاگران نمی‌ماند. جهان امروز در متن تضادهای آشتی‌ناپذیر به سر می‌برد؛ تضاد میان کار و سرمایه، میان نیازهای انسانی و منطق سود، میان آزادی و سلطه. این تضادها دیگر در کتاب‌ها نیستند، در خیابان‌ها فریاد می‌زنند.

در یک سو، جهان سرمایه‌داری در بحران مرگبار خود دست و پا می‌زند. نشست سیرک‌گونه شنژن – ترامپ، پوتین و شی – بیانیه «صلح» صادر می‌کند و ساعتی بعد، موشک‌های روسیه کی‌یف را می‌سوزاند و تانک‌های اسرائیلی با وجود آتش‌بس، خط زرد را در غزه می‌شکنند و هزاران نفر را آواره می‌کنند. در خلیج فارس، برج‌های صندوق سرمایه عربستان با موشک‌های نیابتی می‌لرزد و آمریکا جزیره قشم را می‌زند. این است چهره عریان امپریالیسم در عصر انحطاط؛ نظامی که لنین یک قرن پیش آن را بالاترین مرحله سرمایه‌داری خواند: برای حفظ نرخ سود، جهان را به میدان جنگ دائمی بدل می‌کند و منابع عمومی را به جای نان و آموزش، به سوی زرادخانه‌ها سرازیر می‌کند.

در سوی دیگر، افغانستان ما، قربانی مستقیم همین نظام. بانک جهانی با وقاحت از رشد ۳٪ سخن می‌گوید، اما در همان گزارش اعتراف می‌کند تولید سرانه ۳.۳٪ سقوط کرده و ۱۵.۹ میلیون انسان در ناامنی حاد غذایی به سر می‌برند. پرسش مارکسیستی اینجاست: ثمره تولید به کی می‌رسد؟ پاسخ بولتن امروز روشن است: وقتی به جای مکتب دختران، به دستور رهبر طالبان مسجد پنج هزار نفری و مدرسه جهل ساخته می‌شود، وقتی صادرات گندم قزاقستان ۱.۶ برابر می‌شود و ما به وابستگی غذایی بیشتر می‌غلتیم، معلوم است که فقر، تقدیر نیست، سیاست طبقاتی است.

این سیاست در پنجشیر عریان‌تر است. گزارش‌های ۱۹ نوامبر از بازرسی خانه‌ها، تلاشی تلفن‌ها و کنترل رفت‌وآمد حکایت دارد. جامعه‌ای که در آن آزادی اندیشه و امنیت شهروندی نباشد، نمی‌تواند توسعه یابد. از منظر ماتریالیسم تاریخی، روبنا – سرکوب، سانسور، مسجدسازی – برای حفظ زیربنا – مناسبات عقب‌مانده مالکیت و قدرت – است. طالبان نه یک پدیده محلی، که بیان مذهبی همین ارتجاع طبقاتی است.

اما تاریخ تنها سرکوب نیست، تاریخ مقاومت هم هست. و ۲۰ نوامبر نشان داد که آینده در کاخ‌ها نوشته نمی‌شود، در خیابان‌ها نوشته می‌شود.

امروز پرولتاریا و نسل جوان برخاستند. اعتصاب عمومی CGIL در ایتالیا با اشغال صد میدان علیه کاهش دستمزد و نابودی خدمات عمومی، اعتصاب سراسری کلمبیا به فراخوان حزب کمونیست علیه سیاست‌های ریاضتی، اعتصاب بین‌المللی جوانان در بیش از ۲۵ کشور اروپایی از لندن تا زوریخ با شعار کوبنده «برای آینده‌مان بجنگید، نه جنگ‌هایشان!»، اعتراض کارگران متروی سئول که ۱۳۱۳ شغل جدید و افزایش دستمزد می‌طلبند، و حتی کارگران فنی برادوی در قلب امپریالیسم آمریکا. این‌ها جرقه‌های پراکنده نیستند، این‌ها «پاییز سرخ» جدید است.

درس بزرگ این اعتصابات برای ما درفش‌داران نوین چیست؟ سه درس لنینی:

اول، بدون تشکل انقلابی، خشم توده‌ای به هدر می‌رود. اعتصاب ایتالیا و کلمبیا نشان داد که اتحادیه به تنهایی کافی نیست، حزب پیشتاز می‌خواهد که خشم اقتصادی را به قدرت سیاسی بدل کند.

دوم، بدون انترناسیونالیسم پرولتری، پیروزی ممکن نیست. مبارزه کارگر ایتالیایی علیه نظامی‌سازی، از مبارزه زن افغان علیه طالب و جوان فلسطینی علیه اشغال جدا نیست. فراخوان شبکه جهانی Labor for Palestine از ۲۰ تا ۲۹ نوامبر باید به همبستگی با پنجشیر گره بخورد.

سوم، آگاهی طبقاتی باید با تجربه عینی مردم گره بخورد. سوسیالیسم نه یک نسخه از کتاب، که پاسخ عملی به این پرسش است: چگونه جامعه‌ای بسازیم که در آن انسان، نه ابزار قدرت و منفعت، بلکه محور زندگی اجتماعی و معیار پیشرفت باشد؟

افغانستان امروز بیش از هر زمان به این آگاهی نیاز دارد: به اندیشه نقاد، به آموزش همگانی، به عدالت اجتماعی، و به حزبی که بتواند این پراکندگی را به نیروی مادی بدل کند.

تاریخ در انتظار تماشاگران نمی‌ماند. آینده از آن کسانی است که امروز در پارلمان اسکوئر لندن، در میدان‌های تورین و در خیابان‌های سئول فریاد می‌زنند: نه به جنگ‌هایتان، آری به آینده ما!

**زنده باد اعتصاب عمومی بین‌المللی!

زنده باد همبستگی انقلابی خلق‌ها!

زنده باد سوسیالیسم!

زبان: Englishنویسنده: Sarlowaray

The World in Flames of Contradictions; History Is Shaped by the Conscious Power of the People!

The contemporary world is caught in a vortex of profound economic, political and social contradictions. Wars, poverty, inequality, competition among imperialist powers and mounting livelihood crises expose the reality of a system that concentrates wealth in the hands…

برای خواندن، انتخاب کنید

The contemporary world is caught in a vortex of profound economic, political and social contradictions. Wars, poverty, inequality, competition among imperialist powers and mounting livelihood crises expose the reality of a system that concentrates wealth in the hands of a minority while shifting the burden of its crises onto workers and the labouring masses.

From Afghanistan to Sudan, from Ukraine to Europe’s industrial centres, one undeniable reality emerges: economic and social crises cannot be analysed separately from the relations of production, ownership, distribution of wealth and structures of political power.

Afghanistan: Economic Growth on Paper, Poverty on People’s Tables!

The World Bank’s report projects three per cent economic growth in Afghanistan, while reporting a decline in per capita income for the third consecutive year. When 15.9 million people face acute food insecurity and the purchasing power of daily wage workers continues to decline, economic growth alone cannot be regarded as evidence of improved living conditions.

An economy unable to provide employment, food, education and livelihood security is facing a structural crisis. Afghanistan needs a productive economy, sustainable infrastructure, scientific management of natural resources and the economic participation of all citizens.

Meanwhile, depriving women of equal economic and educational opportunities also restricts society’s productive potential. The initiative of six women entrepreneurs in Daikundi, established with very limited capital, demonstrates that the capacity for production and social creativity exists. What remains lacking are resources, investment and structural support.

War and Imperialism: The Struggle for Power, Paid for by the People!

The meeting of the leaders of the United States, Russia and China, amid the continuing war in Ukraine, once again highlighted the competition among major powers over security, political influence and strategic interests. From a Marxist-Leninist perspective, understanding these rivalries requires examining capital, economic monopolies and geopolitical interests.

In Sudan, drone attacks and the killing of civilians reveal another devastating dimension of contemporary warfare. The principal victims of these conflicts are ordinary people who have no role in planning wars, yet bear their human, economic and social costs without sharing in their political or economic benefits.

Lasting peace cannot be achieved without protecting civilians, rebuilding the economy, advancing social justice and addressing the structural causes of conflict.

The Labour Movement: From Scattered Protests to Conscious Organisation!

Peasant struggles in India, workers’ organising in Turkey, social movements in Paraguay and the actions called by educational unions in Britain demonstrate that workers’ demands remain an important part of global political and social developments.

In the Marxist-Leninist tradition of Marx and Lenin, class consciousness, organisation and the connection between social struggles are fundamental elements in understanding and transforming social relations. Protest without consciousness and organisation faces limitations; likewise, consciousness disconnected from the realities of life and social struggle cannot become an effective historical force.

Afghanistan Needs Consciousness, Organisation and a Clear Vision of Social Transformation!

Afghanistan’s present crisis cannot be resolved through abstract slogans, economic promises or temporary policies. Poverty, unemployment, educational deprivation, inequality and the absence of social opportunities demand fundamental and systematic solutions.

History has demonstrated that no profound social transformation can be understood without a scientific understanding of reality, the conscious participation of the people and the organisation of social forces.

Marxism-Leninism calls upon us to understand the laws of social transformation, examine class contradictions and analyse history through its material foundations. The task of critical thought is not to offer superficial interpretations of events, but to expose the real roots of crises and identify the forces shaping historical developments.

History does not advance through the silence of the masses. Knowledge, consciousness and organisation are the decisive elements of every social transformation. The future must be understood, analysed and approached with a sense of historical responsibility!

زبان: پښتونویسنده: سرلوړی

نړۍ د تضادونو په اور کې؛ تاریخ د خلکو شعوري ځواک جوړوي!

معاصره نړۍ د ژورو اقتصادي، سیاسي او ټولنیزو تضادونو په څپو کې راګیره ده. جګړې، بېوزلي، نابرابري، د امپریالیستي قدرتونو سیالي او د معیشتي بحرانونو پراختیا، د داسې نظام څېره بربنډوي چې شتمني د ټولنې په یوه محدوده…

برای خواندن، انتخاب کنید

معاصره نړۍ د ژورو اقتصادي، سیاسي او ټولنیزو تضادونو په څپو کې راګیره ده. جګړې، بېوزلي، نابرابري، د امپریالیستي قدرتونو سیالي او د معیشتي بحرانونو پراختیا، د داسې نظام څېره بربنډوي چې شتمني د ټولنې په یوه محدوده برخه کې راټولوي او د خپلو بحرانونو دروند بار د کارګرانو او زیارکښو خلکو پر اوږو ور اچوي.

له افغانستانه تر سوډانه، له اوکراینه د اروپا تر صنعتي مرکزونو پورې، یو نه انکارېدونکی حقیقت ځان څرګندوي: اقتصادي او ټولنیز بحرانونه د تولید، مالکیت، شتمنۍ د وېش او سیاسي واک له جوړښتونو څخه په جلا توګه نه شي تحلیل کېدای.

افغانستان؛ پر کاغذ اقتصادي وده، د خلکو پر دسترخوان بېوزلي!

د نړیوال بانک راپور په افغانستان کې د اقتصاد درې سلنه وده اټکلوي، خو په عین حال کې د سړي سر عاید د درېیم پرله‌پسې کال لپاره د کمېدو خبر ورکوي. کله چې ۱۵٫۹ میلیونه انسانان له سختې غذایي ناامنۍ سره لاس او ګرېوان وي او د ورځنیو مزدورانو د پېرلو ځواک راټیټېږي، یوازې اقتصادي وده د خلکو د ژوند د ښه‌والي نښه نه شي ګڼل کېدای.

هغه اقتصاد چې د کارموندنې، ډوډۍ، زده‌کړې او معیشتي امنیت په برابرولو کې پاتې راځي، له جوړښتي بحران سره مخ دی. افغانستان تولیدي اقتصاد، دوامدارو بنسټیزو تاسیساتو، د طبیعي سرچینو علمي مدیریت او د ټولو وګړو اقتصادي ګډون ته اړتیا لري.

په دې منځ کې، له برابر اقتصادي او ښوونیزو فرصتونو څخه د ښځو محرومول، د ټولنې تولیدي وړتیا هم محدودوي. په دایکندي کې د شپږو ښځو تولیدي نوښت، له لږې پانګې سره، څرګندوي چې د تولید او ټولنیز خلاقیت وړتیا شته؛ خو هغه څه چې کمښت یې احساسېږي، امکانات، پانګونه او جوړښتي ملاتړ دی.

جګړه او امپریالېزم؛ د واک سیالي، د خلکو پر اوږو یې لګښت!

د اوکراین د جګړې د دوام په شرایطو کې د امریکا، روسیې او چین د مشرانو غونډې، یو ځل بیا د امنیت، سیاسي نفوذ او ستراتیژیکو ګټو پر سر د سترو قدرتونو سیالي څرګنده کړه. د مارکسیستي ـ لیننیستي لیدلوري له مخې، د دغو سیالیو پېژندنه د پانګې، اقتصادي انحصاراتو او جیوپولیټیکو ګټو له څېړنې پرته ناشونې ده.

په سوډان کې هم د بې‌پیلوټه الوتکو بریدونه او د ملکي وګړو وژنې، د معاصرو جګړو ویجاړوونکی مخ بربنډوي. د دغو شخړو اصلي قربانیان هغه خلک دي چې نه د جګړو په طرحه کولو کې ونډه لري او نه یې له سیاسي او اقتصادي ګټو څخه برخمن کېږي.

دوامداره سوله د ملکي وګړو له ساتنې، اقتصادي بیارغونې، ټولنیز عدالت او د شخړو د جوړښتي لاملونو له له منځه وړلو پرته ناشونې ده.

کارګري غورځنګ؛ له خپرو اعتراضونو څخه تر شعوري سازمان‌یابۍ پورې!

په هند کې د بزګرانو مبارزې، په ترکیه کې د کارګرانو سازمان‌یابي، په پاراګوای کې ټولنیزې مبارزې او په بریتانیا کې د ښوونیزو اتحادیو اعتراضونه څرګندوي چې د کارګرانو غوښتنې لا هم د نړۍ د سیاسي او ټولنیزو بدلونونو مهمه برخه جوړوي.

د مارکس او لینن په اند، طبقاتي شعور، سازمان‌یابي او د ټولنیزو مبارزو ترمنځ پیوستون د ټولنې د مناسباتو د پېژندنې او بدلون له بنسټیزو عناصرو څخه دي. اعتراض له شعور او سازمان‌یابۍ پرته له محدودیتونو سره مخ کېږي؛ لکه څنګه چې شعور هم د ژوند له واقعیتونو او ټولنیزې مبارزې سره له تړاو پرته په اغېزمن تاریخي ځواک نه شي بدلېدای.

افغانستان شعور، تشکیلات او ټولنیز بدلون ته روښانه لیدلوري ته اړتیا لري!

د افغانستان اوسنی بحران د مجردو شعارونو، اقتصادي ژمنو او لنډمهالو سیاستونو له لارې نه شي حل کېدای. بېوزلي، بېکاري، له زده‌کړو محرومیت، نابرابري او د ټولنیزو فرصتونو نشتوالی، ژورو او منسجمو حل‌لارو ته اړتیا لري.

تاریخ ښودلې ده چې هېڅ ژور ټولنیز بدلون د واقعیت له علمي پېژندنې، د خلکو له شعوري ګډون او د ټولنیزو ځواکونو له سازمان‌یابۍ پرته د درک وړ نه دی.

مارکسیزم ـ لیننیزم موږ د ټولنیز بدلون د قوانینو پېژندنې، د طبقاتي تضادونو څېړنې او د تاریخ مادي تحلیل ته رابولي. د انتقادي اندېښنې دنده د پېښو سطحي تفسیر نه دی؛ بلکې د بحرانونو د واقعي ریښو رابرسېره کول او په تاریخي بدلونونو کې د اغېزمنو ځواکونو پېژندل دي.

تاریخ د خلکو په چوپتیا نه پرمختګ کوي؛ پېژندنه، شعور او سازمان‌یابي د هر ټولنیز بدلون ټاکونکي عناصر دي. راتلونکی باید وپېژنو، تحلیل یې کړو او د تاریخي مسئولیت له مخې یې په اړه فکر وکړو!

زبان: درینویسنده: سرلوړی

جهان در آتش تضادها؛ تاریخ را توده‌های آگاه می‌سازند!

جهان معاصر در گرداب تضادهای عمیق اقتصادی، سیاسی و اجتماعی گرفتار است. جنگ‌ها، فقر، نابرابری، رقابت قدرت‌های امپریالیستی و تشدید بحران‌های معیشتی، چهرهٔ نظامی را آشکار می‌سازند که ثروت را در یک‌سو متمرکز می‌کند و بار بحران‌هایش را…

برای خواندن، انتخاب کنید

جهان معاصر در گرداب تضادهای عمیق اقتصادی، سیاسی و اجتماعی گرفتار است. جنگ‌ها، فقر، نابرابری، رقابت قدرت‌های امپریالیستی و تشدید بحران‌های معیشتی، چهرهٔ نظامی را آشکار می‌سازند که ثروت را در یک‌سو متمرکز می‌کند و بار بحران‌هایش را بر دوش توده‌های زحمتکش می‌گذارد.

از افغانستان تا سودان، از اوکراین تا مراکز صنعتی اروپا، یک واقعیت انکارناپذیر خودنمایی می‌کند: بحران‌های اقتصادی و اجتماعی را نمی‌توان جدا از مناسبات تولید، مالکیت و توزیع ثروت و ساختارهای قدرت سیاسی تحلیل کرد.

افغانستان؛ رشد اقتصادی روی کاغذ، فقر در سفرهٔ مردم!

گزارش بانک جهانی از رشد سه‌درصدی اقتصاد افغانستان، در کنار کاهش سومین سال پیاپی درآمد سرانه، گویای تناقض عمیق میان شاخص‌های اقتصادی و واقعیت زندگی مردم است. هنگامی که ۱۵٫۹ میلیون انسان با ناامنی حاد غذایی دست‌وپنجه نرم می‌کنند و قدرت خرید کارگران روزمزد سقوط می‌کند، رشد اقتصادی به‌تنهایی نمی‌تواند نشانهٔ بهبود زندگی اجتماعی باشد.

اقتصادی که قادر به تأمین اشتغال، نان، آموزش و امنیت معیشتی مردم نباشد، با بحران ساختاری روبه‌رو است. افغانستان به اقتصاد مولد، زیرساخت‌های پایدار، مدیریت علمی منابع طبیعی و مشارکت اقتصادی همهٔ شهروندان نیاز دارد.

در این میان، محرومیت زنان از فرصت‌های برابر اقتصادی و آموزشی، ظرفیت تولیدی جامعه را نیز محدود می‌سازد. ابتکار شش زن تولیدکننده در دایکندی، با وجود سرمایهٔ ناچیز، نشان می‌دهد که توانایی تولید و خلاقیت اجتماعی وجود دارد؛ آنچه کمبودش احساس می‌شود، امکانات، سرمایه‌گذاری و حمایت ساختاری است.

جنگ و امپریالیسم؛ رقابت بر سر قدرت، هزینه بر دوش مردم!

نشست رهبران آمریکا، روسیه و چین در شرایط ادامهٔ جنگ اوکراین، بار دیگر رقابت قدرت‌های بزرگ بر سر امنیت، نفوذ سیاسی و منافع راهبردی را به نمایش گذاشت. از منظر مارکسیستی ـ لنینیستی، شناخت این رقابت‌ها بدون بررسی مناسبات سرمایه، انحصارات اقتصادی و منافع ژئوپولیتیک امکان‌پذیر نیست.

در سودان نیز حملات پهپادی و کشتار غیرنظامیان، چهرهٔ ویرانگر جنگ‌های معاصر را آشکار می‌سازد. قربانیان اصلی این منازعات، مردمی هستند که نه در طراحی جنگ‌ها سهم دارند و نه از منافع سیاسی و اقتصادی آن بهره‌مند می‌شوند.

صلح پایدار بدون حفاظت از غیرنظامیان، بازسازی اقتصادی، عدالت اجتماعی و رفع زمینه‌های ساختاری منازعه دست‌یافتنی نیست.

جنبش کارگری؛ از اعتراض پراکنده تا سازمان‌یابی آگاهانه!

مبارزات دهقانان در هند، فعالیت‌های سازمان‌دهی کارگران در ترکیه، مبارزات اجتماعی در پاراگوئه و اعتراض اتحادیه‌های آموزشی بریتانیا، نشان می‌دهند که مطالبات نیروی کار همچنان بخش مهمی از تحولات سیاسی و اجتماعی جهان است.

در اندیشهٔ مارکس و لنین، آگاهی طبقاتی، سازمان‌یابی و پیوند مبارزات اجتماعی از عناصر اساسی شناخت و تحول مناسبات جامعه‌اند. اعتراض بدون آگاهی و سازمان‌دهی، با محدودیت روبه‌رو می‌شود؛ همان‌گونه که آگاهی بدون پیوند با واقعیت زندگی و مبارزهٔ اجتماعی نمی‌تواند به نیروی مؤثر تاریخی تبدیل گردد.

افغانستان به آگاهی، تشکیلات و افق روشن تحول اجتماعی نیاز دارد!

بحران امروز افغانستان را نمی‌توان با شعارهای انتزاعی، وعده‌های اقتصادی یا سیاست‌های مقطعی حل کرد. فقر، بیکاری، محرومیت آموزشی، نابرابری و فقدان فرصت‌های اجتماعی، نیازمند پاسخ‌های ریشه‌ای و برنامه‌مند هستند.

تاریخ نشان داده است که هیچ تحول عمیق اجتماعی بدون شناخت علمی واقعیت، مشارکت آگاهانهٔ مردم و سازمان‌یابی نیروهای اجتماعی قابل فهم نیست.

مارکسیسم ـ لنینیسم ما را به شناخت قوانین تحول اجتماعی، بررسی تضادهای طبقاتی و تحلیل مادی تاریخ فرامی‌خواند. وظیفهٔ اندیشهٔ انتقادی، تفسیر سطحی رویدادها نیست؛ بلکه کشف ریشه‌های واقعی بحران‌ها و شناخت نیروهای مؤثر در تحولات تاریخی است.

تاریخ با سکوت توده‌ها پیش نمی‌رود؛ شناخت، آگاهی و سازمان‌یابی، عناصر تعیین‌کنندهٔ هر تحول اجتماعی‌اند. آینده را باید شناخت، تحلیل کرد و با مسئولیت تاریخی دربارهٔ آن اندیشید!

زبان: Englishنویسنده: Sarlowaray

When 71% of Patients Are Unaware of Their Illness; Capitalist Profit Versus the Lives of Working People

The statistics released by the Ministry of Public Health, which we included in today’s news bulletin, must be recorded in history in bold letters: of the 1.9 million people living with diabetes in Afghanistan, 71% are unaware of…

برای خواندن، انتخاب کنید

The statistics released by the Ministry of Public Health, which we included in today’s news bulletin, must be recorded in history in bold letters: of the 1.9 million people living with diabetes in Afghanistan, 71% are unaware of their condition.

This is not merely a statistic; it is a class verdict. It means that in a country where 48 tankers carrying low-quality diesel and petrol can cross the Silk Road border in Nimroz, only to be forced to return, a simple blood glucose testing device cannot reach a village. In other words, capital finds a way for smuggling and the importation of substandard goods, but no way for public awareness and prevention.

This contradiction is the thread connecting every issue in today’s bulletin.

Afghanistan: When the Market Replaces the State

Consider the 12 news stories from Afghanistan:

1. On the one hand, the agreement to provide 192 million Afghanis in assistance to 81,000 returning families across 16 provinces is encouraging news. On the other hand, on the very same day, reports emerge that 48 tankers carrying substandard fuel have been turned back from Nimroz. This demonstrates that free trade without state supervision fills the pockets of merchants while endangering public health.

2. Consider the second and third stories together: a delegation from the Ministry of Industry and Commerce holds discussions with Indian traders on mining and energy, while trade with Iran has reached $2.7 billion. Yet, within the country, the water crisis in Nili, Daikundi, threatens people’s lives, and 300 local disputes in Ghazni have been resolved through traditional jirgas over the past three years, rather than through state institutions. In other words, cross-border capital is expanding, while the state remains absent from its most fundamental responsibilities: providing drinking water and resolving disputes.

3. Then come two shocking reports: an explosion involving unexploded ordnance in Ghazni that claimed the life of a child, and an Associated Press report about Afghan women who, in defiance of restrictions, are establishing underground schools and small businesses. In one country, a child is killed by the weapons of yesterday, while a woman must go underground to pursue education today. This is the price working people pay for a system that provides neither security nor education.

4. The visit by the United Nations Special Representative to the fistula treatment centre at Mirwais Hospital in Kandahar, alongside a four-day meeting in Kabul concerning Taliban decrees, demonstrates that the international community remains confined to projects and conferences. Yet the problem is structural: when 71% of patients are unaware of their illness, the problem is not merely a shortage of medicine; it is the absence of a universal, free and public healthcare system.

Our Party’s position on this issue is clear: we demand the nationalisation of fuel and essential goods imports, the establishment of a nationwide network for free medical diagnosis and public health awareness, and state investment in rural water supply instead of relying on temporary assistance packages such as the 192-million-Afghani agreement.

Region and the World: From Telegram Censorship to Killer Robots

Today’s 12 international news stories reveal the same logic of profit over human life on a global scale.

Iraq and Jordan banned Telegram on November 16. The pretext was combating extremism and illegal content. On the same day, the United States and nine of its allies signed an agreement to protect the artificial intelligence supply chain. The pretext was national security. One justifies censorship in the name of security; the other seeks technological monopoly. Both serve the same purpose: taking control of public awareness and the means of production out of the hands of the people.

Meanwhile, United Nations Secretary-General António Guterres called on the same day for binding regulations governing “killer robots” — weapons capable of killing without a direct human decision. In other words, while Telegram is banned for ordinary people, killer robots are given free rein for military forces.

Then come the reports of war: the arrival of the United States’ third aircraft carrier, the USS Theodore Roosevelt, in the Middle East amid the US-Iran war; Russia’s attack on two bridges in Kyiv, cutting off water and electricity; Japan’s protest over the entry of Russian aircraft; and gas shortages in Iran resulting from damage to energy infrastructure during the war. Alongside these developments, 17 people were killed in two shootings in South Africa, and a Palestinian woman was killed by Israeli settlers.

These are not separate wars. They are one and the same war: the war of monopoly capital for markets, energy and influence. And its cost is paid, as always, by working people: through gas shortages during Iran’s winter, water outages in Kyiv, and the loss of human lives in Gaza and South Africa.

When Trump says he wants to discuss Ukraine with Xi and Putin in Asia, he is, in reality, placing the fate of nations on the bargaining table of the great powers. We reject this logic.

Hope: From Athens to Colombia

Yet today’s bulletin does not end in darkness. It concludes with eight reports from the camp of labour.

The 20th Meeting of European Communist Youth Organisations in Athens, attended by 20 organisations from different countries, concluded under the slogan of struggle against imperialist wars, poverty and exploitation. The Communist Party of Greece and its youth commemorated the 53rd anniversary of the Polytechnic Uprising against dictatorship — an uprising that reminds us that students and workers can overthrow dictatorships.

The Communist Party of Colombia called for nationwide mobilisation in support of the November 19 strike. The Communist Party of Turkey, through its General Secretary Kemal Okuyan, declared that Europe’s crisis has only just begun. French communists emphasised the continuation of the struggle for social justice. The Communist Party of Australia called for a treaty with Indigenous peoples, while the Communist Party of India concluded its state-level campaign in Andhra Pradesh.

These are not marginal or insignificant reports. They provide the answer to the first question raised in this editorial: when 71% of patients are unaware of their illness, what must be done?

The answer is organisation.

Just as Afghan women respond through underground schools, French workers through port strikes, and Greek youth through demonstrations towards the US Embassy.

Conclusion

Today’s headline — Capitalist Profit Versus the Lives of Working People — encapsulates all 32 news stories.

In Afghanistan, the profits of traders selling substandard fuel stand against the life of a child in Ghazni and that of a diabetic woman unaware of her illness.

In the world, the profits of arms manufacturers stand against the lives of Palestinians and Ukrainians.

And in the camp of labour, solidarity stands against these profits.

The responsibility of the New Standard-Bearers of the People’s Democratic Party of Afghanistan is to connect these three fronts: from demanding free diabetes testing in the villages of Daikundi to supporting the strike of dockworkers in the port of Marseille, the path is one and the same.

Our path is socialism and social justice.

This editorial has been prepared on the basis of the news bulletin of November 16 and 17 and represents the official position of the editorial board.

زبان: پښتونویسنده: سرلوړی

کله چې ۷۱٪ ناروغان له خپلې ناروغۍ ناخبره وي؛ د پانګې ګټه د زحمتکښ انسان د ژوند پر وړاندې

د عامې روغتیا وزارت هغه شمېرې چې نن مو په خبرپاڼه کې خپرې کړې، باید د تاریخ په پاڼو کې په غټو تورو ثبت شي: په افغانستان کې له ۱.۹ میلیونه شکرې ناروغانو څخه، ۷۱ سلنه یې له…

برای خواندن، انتخاب کنید

د عامې روغتیا وزارت هغه شمېرې چې نن مو په خبرپاڼه کې خپرې کړې، باید د تاریخ په پاڼو کې په غټو تورو ثبت شي: په افغانستان کې له ۱.۹ میلیونه شکرې ناروغانو څخه، ۷۱ سلنه یې له خپلې ناروغۍ څخه خبر نه دي.

دا یوازې یوه شمېره نه ده، بلکې یو طبقاتي حکم دی. دا په دې مانا ده چې په هغه هېواد کې چې د ټیټ کیفیت ډیزلو او پټرولو ۴۸ ټانکره د نیمروز د ورېښمو له پولې څخه تېرېدای شي او وروسته بېرته ګرځول کېږي، خو د وینې د شکر د کچې د معلومولو یو ساده ماشین تر کلیو پورې نه شي رسېدای. یعنې پانګه د قاچاق او د ټیټ کیفیت توکو د واردولو لپاره لار لري، خو د عامه پوهاوي او مخنیوي لپاره لار نه لري.

همدا تناقض د نن ورځې د ټولې خبرپاڼې د موضوعاتو سره تړون جوړوي.

افغانستان: کله چې بازار د دولت ځای نیسي

د افغانستان ۱۲ خبرونو ته وګورئ:

۱. له یوې خوا، په ۱۶ ولایتونو کې له ۸۱ زره راستنېدونکو کورنیو سره د ۱۹۲ میلیونه افغانیو د مرستې هوکړه یو هیله‌بښونکی خبر دی. له بلې خوا، په هماغه ورځ خبر خپرېږي چې د ټیټ کیفیت ۴۸ ټانکره د نیمروز له لارې بېرته ګرځول شوي دي. دا په دې مانا ده چې له دولتي څارنې پرته ازاد تجارت هم د سوداګر جیب ډکوي او هم د خلکو روغتیا له خطر سره مخ کوي.

۲. دویم او درېیم خبرونه سره څنګ په څنګ کېږدئ: د صنعت او سوداګرۍ وزارت پلاوی له هندي سوداګرو سره د کانونو او انرژۍ په اړه خبرې کوي او له ایران سره د سوداګرۍ کچه ۲.۷ میلیارده ډالرو ته رسېدلې ده. خو په کور دننه، په دایکنډي کې د نیلي د اوبو بحران د خلکو ژوند ګواښي او په غزني کې په درېیو کلونو کې ۳۰۰ سیمه‌ییزې شخړې د دولت له لارې نه، بلکې د جرګو له لارې حل شوې دي. یعنې د پولو هاخوا پانګونه وده کوي، خو دولت په خپلو تر ټولو بنسټیزو دندو، یعنې د څښاک د پاکو اوبو برابرولو او د شخړو د حل په برخه کې، غایب دی.

۳. او بیا دوه ټکان ورکوونکي خبرونه: په غزني کې د ناچاودلو مهماتو چاودنې د یوه ماشوم ژوند واخیست، او د اسوشیټیډ پرېس راپور د افغانستان د هغو ښځو په اړه دی چې د محدودیتونو پر وړاندې پټ ښوونځي او واړه کاروبارونه جوړوي. په یوه هېواد کې ماشوم د پرونیو مهماتو له امله وژل کېږي او ښځه د نن ورځې د زده‌کړې لپاره پټې لارې خپلوي. دا هغه بیه ده چې زحمتکښان یې د داسې نظام لپاره پرې کوي چې نه امنیت برابروي او نه زده‌کړې.

۴. د کندهار په میرویس روغتون کې د فیستولا د درملنې له مرکز څخه د ملګرو ملتونو د ځانګړي استازي لیدنه او په کابل کې د طالبانو د فرمانونو په اړه څلور ورځنۍ غونډه ښيي چې نړیواله ټولنه لا هم د پروژو او کنفرانسونو په کچه پاتې ده. په داسې حال کې چې ستونزه جوړښتي ده: کله چې ۷۱ سلنه ناروغان له خپلې ناروغۍ ناخبره وي، ستونزه یوازې د درملو کمښت نه دی، بلکې ستونزه د یوه ټولګډونه، وړیا او عامه روغتیايي نظام نشتوالی دی.

په دې برخه کې زموږ د ګوند دریځ روښانه دی: موږ د سون‌توکو او بنسټیزو توکو د وارداتو د ملي کولو، د وړیا روغتیايي تشخیص او پوهاوي د سراسري شبکې د جوړولو، او د ۱۹۲ میلیونه افغانیو په څېر پر لنډمهاله مرستو د تکیې پر ځای، د کلیوالي اوبو رسونې په برخه کې د دولتي پانګونې غوښتنه کوو.

سیمه او نړۍ: له ټیلیګرام سانسور څخه تر وژونکو روبوټونو پورې

د نن ورځې د نړۍ ۱۲ خبرونه په نړیواله کچه هم د انسانانو د ژوند پر وړاندې د ګټې هماغه منطق راڅرګندوي:

عراق او اردن د نومبر په ۱۶مه ټیلیګرام بند کړ. پلمه یې د افراطیت او ناقانونه محتوا پر وړاندې مبارزه وه. په هماغه ورځ، امریکا او خپلو نهو متحدینو د مصنوعي ځیرکتیا د اکمالاتي ځنځیر د ساتنې لپاره یو تړون لاسلیک کړ. پلمه یې ملي امنیت و. یو لوری د امنیت په نوم سانسور توجیه کوي او بل د ټکنالوژۍ انحصار. دواړه یوه موخه تعقیبوي: د خلکو له لاسونو څخه د پوهاوي او د تولید د وسایلو کنټرول اخیستل.

دا په داسې حال کې ده چې د ملګرو ملتونو سرمنشي، انتونیو ګوترېش، په هماغه ورځ د «وژونکو روبوټونو» لپاره د الزامي مقرراتو غوښتنه وکړه؛ هغه وسلې چې د انسان له مستقیمې پرېکړې پرته وژنې ترسره کوي. یعنې په داسې حال کې چې د عادي خلکو لپاره ټیلیګرام بندېږي، د پوځونو لپاره وژونکي روبوټونه ازاد پرېښودل کېږي.

او بیا د جګړو خبرونه: د امریکا د درېیمې الوتکو وړونکې بېړۍ «تئودور روزوېلټ» د امریکا او ایران د جګړې په منځ کې منځني ختیځ ته رسېدل، پر کی‌یف د روسیې برید او د دوو پلونو ویجاړول چې د اوبو او برېښنا د پرې کېدو لامل شول، د روسي الوتکو د ننوتلو په اړه د جاپان اعتراض، او په جګړه کې د انرژۍ زېربناوو ته د اوښتو زیانونو له امله په ایران کې د ګازو کمښت. ورسره په جنوبي افریقا کې په دوو ډزو کې د ۱۷ کسانو وژل کېدل او د فلسطینۍ یوې ښځې د مېشتو یهودي ښارګوټو د اوسېدونکو له خوا وژل کېدل.

دا بېلې بېلې جګړې نه دي. دا یوه واحده جګړه ده: د بازارونو، انرژۍ او نفوذ پر سر د انحصاري پانګې جګړه. او د دې جګړې بیه، د تل په څېر، زحمتکښان پرې کوي: د ایران په ژمي کې د ګازو د پرې کېدو له لارې، په کی‌یف کې د اوبو د بندېدو له لارې، او په غزه او جنوبي افریقا کې د انسانانو د ژوند په اخیستلو سره.

ټرمپ چې وايي غواړي په آسیا کې له شي او پوتین سره د اوکراین په اړه خبرې وکړي، په حقیقت کې د ملتونو برخلیک د سترو قدرتونو د معاملې پر مېز ږدي. موږ د دې منطق مخالف یو.

هیله: له آتن څخه تر کولمبیا پورې

خو د نن ورځې خبرپاڼه د کارګرانو له سنګر څخه د ۸ خبرونو په خپرولو سره په تیاره پای ته نه رسېږي.

په آتن کې د اروپا د کمونیستي ځوانانو د سازمانونو شلمه غونډه، چې د بېلابېلو هېوادونو د ۲۰ سازمانونو په ګډون جوړه شوې وه، د امپریالیستي جګړو، بېوزلۍ او استثمار پر وړاندې د مبارزې تر شعار لاندې پای ته ورسېده. د یونان کمونیست ګوند او د هغه ځوانانو د دیکتاتورۍ پر وړاندې د پولی‌تخنیک د پاڅون ۵۳مه کلیزه ونمانځله؛ هغه پاڅون چې دا حقیقت را په یادوي چې محصلین او کارګران کولای شي دیکتاتوري را وپرځوي.

د کولمبیا کمونیست ګوند د نومبر د ۱۹مې د اعتصاب لپاره د ټول هېواد په کچه د بسیج غوښتنه وکړه. د ترکیې کمونیست ګوند د خپل عمومي منشي کمال اوکویان له لارې اعلان وکړ چې د اروپا بحران تازه پیل شوی دی. د فرانسې کمونیستانو د ټولنیز عدالت لپاره د مبارزې پر دوام ټینګار وکړ. د استرالیا کمونیست ګوند له بومي وګړو سره د تړون غوښتنه وکړه او د هند کمونیست ګوند په آندرا پرادېش کې خپل ایالتي کمپاین پای ته ورساوه.

دا فرعي او حاشیوي خبرونه نه دي. دا د سرمقالې د لومړۍ پوښتنې ځواب دی: کله چې ۷۱ سلنه ناروغان له خپلې ناروغۍ ناخبره وي، څه باید وشي؟ ځواب یې سازماندهي ده. هماغسې چې د افغانستان ښځې د پټو ښوونځیو له لارې ځواب ورکوي، د فرانسې کارګران د بندرونو د اعتصابونو له لارې او د یونان ځوانان د امریکا سفارت پر لور د لاریونونو له لارې.

پایله

زموږ د نن ورځې سرلیک، «د پانګې ګټه د زحمتکښ انسان د ژوند پر وړاندې»، د ټولو ۳۲ خبرونو لنډیز دی.

په افغانستان کې د ټیټ کیفیت سون‌توکو د سوداګر د ګټې پر وړاندې د غزني د ماشوم او د شکرې هغې ناروغې ښځې ژوند چې له خپلې ناروغۍ ناخبره ده.

په نړۍ کې د وسلو جوړولو د فابریکو د ګټې پر وړاندې د فلسطینیانو او اوکراینیانو ژوند.

او د کارګرانو په سنګر کې، د دې ګټې پر وړاندې پیوستون او همبستګي.

د افغانستان د خلق دموکراتیک ګوند د نوین درفش‌دارانو دنده دا ده چې دا درې برخې له یو بل سره وتړي: د دایکنډي په کلیو کې د شکرې ناروغۍ د وړیا معاینې له غوښتنې څخه نیولې، د مارسی بندر د کارګرانو د اعتصاب تر ملاتړ پورې، لاره یوه ده.

زموږ لاره، سوسیالېزم او ټولنیز عدالت دی.

دا سرمقاله د نومبر د ۱۶مې او ۱۷مې د خبري خبرپاڼې پر بنسټ چمتو شوې او د تحریریې رسمي دریځ څرګندوي.

زبان: درینویسنده: سرلوړی

وقتی ۷۱٪ بیماران از بیماری خود بی‌خبرند؛ سود سرمایه در برابر جان زحمتکش

آمار وزارت صحت عامه که امروز در بولتن آوردیم، باید با خط درشت در تاریخ ثبت شود: از ۱.۹ میلیون مبتلا به دیابت در افغانستان، ۷۱ درصد از بیماری خود خبر ندارند. این یک عدد نیست، این یک…

برای خواندن، انتخاب کنید


آمار وزارت صحت عامه که امروز در بولتن آوردیم، باید با خط درشت در تاریخ ثبت شود: از ۱.۹ میلیون مبتلا به دیابت در افغانستان، ۷۱ درصد از بیماری خود خبر ندارند.

این یک عدد نیست، این یک حکم طبقاتی است. این یعنی در کشوری که ۴۸ تانکر دیزل و پترول بی‌کیفیت می‌تواند از مرز ابریشم نیمروز عبور کند و بعد مجبور شود برگردانده شود، اما یک دستگاه ساده تست قند خون نمی‌تواند به قریه برسد. یعنی سرمایه برای قاچاق و واردات بی‌کیفیت راه دارد، اما برای آگاهی و پیشگیری راه ندارد.

**این تناقض، نخ تسبیح تمام بولتن امروز است.

افغانستان: وقتی بازار، جای دولت را می‌گیرد

به ۱۲ خبر افغانستان نگاه کنید:

۱. از یک سو، توافق ۱۹۲ میلیون افغانی برای ۸۱ هزار خانواده بازگشت‌کننده در ۱۶ ولایت خبر امیدوارکننده است. از سوی دیگر، همان روز خبر می‌رسد که ۴۸ تانکر بی‌کیفیت از نیمروز برگشت خورده. این یعنی تجارت آزاد بدون نظارت دولتی، هم به جیب تاجر می‌زند و هم به صحت مردم.

۲. خبر دوم و سوم را کنار هم بگذارید: هیات وزارت صنعت و تجارت با تاجران هندی درباره معادن و انرژی گفتگو می‌کند و حجم تجارت با ایران به ۲.۷ میلیارد دالر رسیده است. اما در داخل، بحران آب در نیلی دایکندی زندگی را تهدید می‌کند و ۳۰۰ منازعه محلی در غزنی در سه سال از طریق جرگه حل شده است، نه از طریق دولت. یعنی سرمایه فرامرزی رشد می‌کند، اما دولت در ابتدایی‌ترین وظایف خود — آب آشامیدنی و حل منازعه — غایب است.

۳. و بعد، دو خبر تکان‌دهنده: انفجار مهمات منفجرنشده در غزنی که جان یک کودک را گرفت، و گزارش اسوشیتدپرس درباره زنان افغانستان که در برابر محدودیت‌ها، مکتب‌های مخفی و کسب‌وکارهای کوچک می‌سازند. در یک کشور، کودک از مهمات دیروز کشته می‌شود و زن برای آموزش امروز پنهان می‌شود. این هزینه‌ای است که زحمتکشان برای نظامی می‌پردازند که نه امنیت می‌دهد و نه آموزش.

۴. بازدید نماینده ویژه سازمان ملل از مرکز درمان فیستول در شفاخانه میرویس قندهار و نشست چهارروزه در کابل درباره فرمان‌های طالبان، نشان می‌دهد که جامعه جهانی هنوز در سطح پروژه و کنفرانس مانده است. در حالی که مشکل، ساختاری است: وقتی ۷۱٪ بیماران از بیماری خود بی‌خبرند، مشکل فقط کمبود دارو نیست، مشکل نبود یک نظام صحی همگانی، رایگان و طبقاتی است.

موضع حزب ما در این بخش روشن است: ما خواستار ملی‌سازی واردات سوخت و مواد اساسی، ایجاد شبکه سراسری تشخیص و آگاهی صحی رایگان، و سرمایه‌گذاری دولتی در آب‌رسانی روستایی به جای اتکا به کمک‌های مقطعی ۱۹۲ میلیونی هستیم.

منطقه و جهان: از سانسور تلگرام تا ربات قاتل

۱۲ خبر جهان امروز، همان منطق سود بر جان را در مقیاس جهانی نشان می‌دهد:

عراق و اردن در ۱۶ نوامبر تلگرام را ممنوع کردند. بهانه: مقابله با افراط‌گرایی و محتوای غیرقانونی. در همان روز، آمریکا و ۹ متحدش توافقی برای حفاظت از زنجیره تامین هوش مصنوعی امضا کردند. بهانه: امنیت ملی. یکی سانسور را به نام امنیت توجیه می‌کند، دیگری انحصار تکنولوژی را. هر دو، یک کار می‌کنند: **کنترل آگاهی و ابزار تولید از دست مردم.**

این در حالی است که دبیرکل سازمان ملل، آنتونیو گوترش، در همان روز خواستار مقررات الزام‌آور برای «ربات‌های قاتل» شد — سلاح‌هایی که بدون تصمیم مستقیم انسان می‌کشند. یعنی در حالی که برای مردم عادی تلگرام ممنوع می‌شود، برای ارتش‌ها ربات قاتل آزاد می‌شود.

و بعد، اخبار جنگ: ورود سومین ناو هواپیمابر آمریکا «تئودور روزولت» به خاورمیانه در میانه جنگ آمریکا و ایران، حمله روسیه به دو پل در کی‌یف که آب و برق را قطع کرد، اعتراض ژاپن به ورود هواپیماهای روسیه، و کمبود گاز در ایران به دلیل آسیب به زیرساخت‌های انرژی در جنگ. و در کنار آن، ۱۷ کشته در دو تیراندازی در افریقای جنوبی و کشته شدن یک زن فلسطینی به دست شهرک‌نشینان.

اینها جنگ‌های جدا نیستند. اینها یک جنگ واحد است: جنگ سرمایه انحصاری برای بازار، انرژی و نفوذ. و هزینه آن را — مثل همیشه — زحمتکشان می‌دهند: با قطعی گاز در زمستان ایران، با قطعی آب در کی‌یف، و با جان باختن در غزه و افریقای جنوبی.

ترامپ که می‌گوید می‌خواهد درباره اوکراین با شی و پوتین در آسیا گفتگو کند، در واقع سرنوشت ملت‌ها را در میز معامله قدرت‌های بزرگ می‌گذارد. ما با این منطق مخالفیم.

امید: از آتن تا کلمبیا

اما بولتن امروز با ۸ خبر از اردوگاه کار، پایان تاریک ندارد.

بیستمین نشست سازمان‌های جوانان کمونیست اروپا در آتن با حضور ۲۰ سازمان از کشورهای مختلف، با شعار مبارزه علیه جنگ‌های امپریالیستی، فقر و استثمار پایان یافت. حزب کمونیست یونان و جوانان آن، ۵۳مین سالگرد قیام پلی‌تخنیک علیه دیکتاتوری را گرامی داشتند — قیامی که یادآور می‌شود دانشجو و کارگر می‌توانند دیکتاتوری را بیندازند.

حزب کمونیست کلمبیا خواستار بسیج سراسری برای اعتصاب ۱۹ نوامبر شد. حزب کمونیست ترکیه از طریق دبیرکلش کمال اوکویان اعلام کرد بحران اروپا تازه آغاز شده است. کمونیست‌های فرانسه بر تداوم مبارزه برای عدالت اجتماعی تاکید کردند. حزب کمونیست استرالیا خواستار پیمان با بومیان شد و حزب کمونیست هند کارزار ایالتی در آندرا پرادش را پایان داد.

اینها خبرهای حاشیه‌ای نیستند. اینها جواب به سوال اول سرمقاله هستند: وقتی ۷۱٪ بیماران بی‌خبرند، چه باید کرد؟ جواب، سازماندهی است. همانطور که زنان افغانستان با مکتب مخفی جواب می‌دهند، کارگران فرانسه با اعتصاب بنادر، و جوانان یونان با راهپیمایی به سوی سفارت آمریکا.

نتیجه‌گیری

عنوان امروز ما — سود سرمایه در برابر جان زحمتکش — خلاصه تمام ۳۲ خبر است.

در افغانستان، سود تاجر سوخت بی‌کیفیت در برابر جان کودک غزنی و زن دیابتی بی‌خبر.

در جهان، سود کارخانه اسلحه‌سازی در برابر جان فلسطینی و اوکراینی.

و در اردوگاه کار، همبستگی در برابر این سود.

وظیفه درفش‌داران نوین حزب دموکراتیک خلق افغانستان این است که این سه بخش را به هم وصل کند: از مطالبه تست رایگان دیابت در قریه‌های دایکندی تا حمایت از اعتصاب کارگران بندر مارسی، راه یکی است.

راه ما، سوسیالیسم و عدالت اجتماعی است.

—

*این سرمقاله بر بنیاد بولتن خبری ۱۶ و ۱۷ نوامبر تهیه شده و موضع رسمی تحریریه است.*

زبان: Englishنویسنده: Sarlowaray

The era of spectators has come to an end!

The world is experiencing profound political, economic and social crises. Imperialist rivalries, militarisation, wars, poverty, inequality and mounting pressure on workers and the toiling masses are clear manifestations of the deep contradictions within the capitalist system. History has…

برای خواندن، انتخاب کنید

The world is experiencing profound political, economic and social crises. Imperialist rivalries, militarisation, wars, poverty, inequality and mounting pressure on workers and the toiling masses are clear manifestations of the deep contradictions within the capitalist system. History has repeatedly demonstrated that social transformation does not emerge from the promises of those in power or from the passive waiting of spectators. It takes root in the conscious, united and organised struggle of those whose hands produce society’s wealth.

In Afghanistan, the authoritarian rule of the Taliban continues to trample upon the political, social and civil liberties of the people. Women and girls have been deprived of their rights to education, employment and participation in social life, while a significant part of society has been excluded from its rightful human and social place. No society can claim progress while its women are denied education, work and an independent social existence. The liberation of women is an inseparable part of Afghanistan’s national and social liberation.

Military tensions across the region, drone attacks, rivalries over maritime routes and energy resources, and the crises in Yemen and the Gulf once again demonstrate how the interests of imperialist and regional powers threaten the lives of entire populations. The real price of these wars is paid by workers, peasants and the toiling masses—the very people who have no role in decisions to wage these wars and derive no benefit from their economic or political gains. The historic task of the working class is to defend peace, independence and relations of mutual solidarity among peoples, rather than the interests of those who profit from capital and war.

Workers’ strikes in Britain and France, the struggle of offshore oil workers, protests by public service employees, and popular demonstrations against housing and living costs expose the fundamental contradiction between labour and capital. On the one hand, wealth and capital are increasingly concentrated in the hands of a small minority; on the other, the very people who create society’s wealth struggle to secure decent wages, housing, healthcare, education and the basic necessities of human life. This reality makes clear that the workers’ struggle is not merely a demand for higher wages; it is a struggle for human dignity, social justice and the abolition of exploitation.

The gathering of European communist youth organisations in Athens and the exchange of experiences among young communists from different countries once again highlight the importance of international solidarity and collective struggle. The unity of young people against war, exploitation, poverty and anti-communist propaganda represents an important political and ideological force for the struggles ahead. The struggle of workers and youth is not confined by national borders: exploitation is international, and the struggle against it requires international consciousness and solidarity.

The Marxist-Leninist outlook teaches us that anger, protest and discontent alone are not enough to transform society. Scientific understanding of social realities, class consciousness, political awareness, organised structures and deep-rooted connections with the people are the foundations of a successful struggle. Without a clear political direction, a common programme and organised action, the energy of the people can remain confined to temporary protests.

Afghanistan needs an independent, progressive and popular political force rooted among workers, peasants, women, young people and all working people. A force that connects national independence with economic liberation, political freedom with social justice, and human dignity with equality. Success on this path requires political integrity, organisational discipline, the courage to criticise oneself and one’s own mistakes, and a commitment to the exchange of ideas and principled unity.

History does not wait for those who merely watch it unfold. The future is shaped by those who unite the power of labour, awareness, struggle and solidarity. Our task is to transform discontent into conscious struggle, conscious struggle into organised popular power, and popular power into an unstoppable movement for social transformation.

Let us strengthen solidarity among workers and working people, make the struggle for the freedom and equality of women and youth an inseparable part of the broader social struggle, and unite in the fight for a just society free from exploitation, oppression and discrimination.

Long live the international solidarity of workers and working people!

Long live the struggle for freedom, equality and social justice!

Forward, towards a society free from exploitation, oppression and discrimination!

زبان: پښتونویسنده: سرلوړی

د نندارچیانو دور پای ته ورسېد!

نړۍ د ژورو سیاسي، اقتصادي او ټولنیزو کړکېچونو په منځ کې ده. امپریالیستي سیالۍ، پوځي کېدل، جګړې، بېوزلي، نابرابري او د کارګرانو او زیارکښو پر وړاندې مخ پر زیاتېدونکی فشار د پانګوال نظام د ژور تضاد څرګندې نښې…

برای خواندن، انتخاب کنید

نړۍ د ژورو سیاسي، اقتصادي او ټولنیزو کړکېچونو په منځ کې ده. امپریالیستي سیالۍ، پوځي کېدل، جګړې، بېوزلي، نابرابري او د کارګرانو او زیارکښو پر وړاندې مخ پر زیاتېدونکی فشار د پانګوال نظام د ژور تضاد څرګندې نښې دي. تاریخ بیا بیا ثابته کړې ده چې ټولنیز بدلون د واکمنو د ژمنو او د نندارچیانو د انتظار له لارې نه رامنځته کېږي؛ بلکې د هغو خلکو په شعوري، متحد او سازمان‌یافته مبارزه کې ریښې لري چې د ټولنې شتمني په خپلو لاسونو تولیدوي.

په افغانستان کې د طالبانو استبدادي واکمني د خلکو سیاسي، ټولنیزې او مدني آزادۍ تر پښو لاندې کوي. د ښځو او نجونو د زده‌کړې، کار او ټولنیز ګډون حقونه ترې اخیستل شوي او د ټولنې یوه ستره برخه له خپل انساني او ټولنیز ځای څخه شړل شوې ده. هېڅ ټولنه هغه مهال د پرمختګ ادعا نه شي کولای چې ښځې یې له زده‌کړې، کار او خپلواک ټولنیز ژوند څخه محرومې وي. د ښځو آزادۍ د افغانستان له ملي او ټولنیزې آزادۍ څخه نه بېلېدونکې برخه ده.

په سیمه کې پوځي ترینګلتیاوې، د بې‌پیلوټه الوتکو بریدونه، د سمندري لارو او انرژۍ پر سرچینو سیالۍ او د یمن او خلیج کړکېچونه یو ځل بیا څرګندوي چې د امپریالیستي او سیمه‌ییزو ځواکونو د ګټو جګړې د ولسونو ژوند له ګواښ سره مخ کوي. د دغو جګړو اصلي بیه کارګران، بزګران او زیارکښ خلک پرې کوي؛ هغه خلک چې نه د جګړو په پرېکړو کې ونډه لري او نه د هغو له اقتصادي او سیاسي ګټو برخمن کېږي. د کارګرې طبقې تاریخي دنده دا ده چې د پانګې او جګړې د واکمنو د ګټو پر ځای د سولې، خپلواکۍ او د ولسونو د متقابلو اړیکو ملاتړ وکړي.

په برېتانیا او فرانسه کې د کارګرانو اعتصابونه، د نفتو د ساحلي تاسیساتو د کارکوونکو مبارزه، د عامه خدمتونو د کارکوونکو اعتراضونه او د کورونو او ژوند د لګښتونو پر وړاندې د خلکو پاڅونونه د کار او پانګې ترمنځ د نه حل کېدونکي تضاد څرګندونه کوي. له یوې خوا د شتمنۍ او پانګې تمرکز د لږ شمېر کسانو په لاسونو کې زیاتېږي او له بلې خوا د تولید اصلي ځواکونه د معاشونو، کور، روغتیا، زده‌کړې او انساني ژوند له بنسټیزو اړتیاوو سره لاس او ګرېوان دي. دا حالت څرګندوي چې د کارګرانو مبارزه یوازې د معاش د زیاتوالي غوښتنه نه ده؛ بلکې د انساني ژوند، ټولنیز عدالت او د استثمار د پای ته رسولو مبارزه ده.

په اتن کې د اروپا د کمونیستي ځوانانو د سازمانونو غونډه او د بېلابېلو هېوادونو د ځوانو کمونیستانو ترمنځ د تجربو تبادله د نړیوالې پیوستون او ګډې مبارزې ارزښت یو ځل بیا روښانه کوي. د جګړې، استثمار، بېوزلۍ او کمونیزم ضد تبلیغاتو پر وړاندې د ځوانانو یووالی د راتلونکو مبارزو لپاره مهم سیاسي او فکري ځواک دی. د کارګرانو او ځوانانو مبارزه د هېوادونو په پولو نه محدودېږي؛ ځکه استثمار نړیوال دی او پر وړاندې یې مبارزه هم نړیوال شعور او پیوستون ته اړتیا لري.

مارکسیستي ـ لیننیستي لیدلوری موږ ته راښيي چې یوازې غوسه، اعتراض او نارضایتي د ټولنې د بدلون لپاره بسنه نه کوي. د ټولنیزو واقعیتونو علمي پېژندنه، طبقاتي شعور، سیاسي پوهاوی، منظم تشکیلات او د خلکو له ژوند سره ژورې اړیکې د بریالۍ مبارزې بنسټونه دي. بې له روښانه سیاسي تګلارې، ګډ پروګرام او منظمې مبارزې، د خلکو انرژي د لنډمهالو اعتراضونو په کچه پاتې کېدای شي.

افغانستان یوې داسې خپلواکې، مترقي او ولسي سیاسي قوې ته اړتیا لري چې ریښې یې د کارګرانو، بزګرانو، ښځو، ځوانانو او ټولو زیارکښو خلکو په منځ کې ټینګې وي. داسې ځواک چې ملي خپلواکي له اقتصادي آزادۍ، سیاسي آزادۍ له ټولنیز عدالت او د انسان کرامت له برابرۍ سره وتړي. د دې لارې بریا سیاسي صداقت، تشکیلاتي انضباط، پر خپل ځان او خپلو تېروتنو د نیوکې جرئت، د نظرونو د تبادلې او اصولي یووالي غوښتنه کوي.

تاریخ د هغو خلکو په تمه نه درېږي چې یوازې یې ننداره کوي. راتلونکی د هغو لاسونو په وسیله جوړېږي چې د کار، پوهاوي، مبارزې او پیوستون ځواک سره یوځای کوي. زموږ دنده دا ده چې نارضایتي په شعوري مبارزه، شعوري مبارزه په منظم ولسي ځواک او ولسي ځواک د ټولنیز بدلون په نه ماتېدونکي خوځښت بدل کړو.

راځئ، د کارګرانو او زیارکښو خلکو ترمنځ پیوستون پیاوړی کړو، د ښځو او ځوانانو د آزادۍ او برابرۍ مبارزه د ټولنیزې مبارزې نه بېلېدونکې برخه وګرځوو او د استثمار، ستم او تبعیض پر وړاندې د یوې عادلانه ټولنې د جوړولو لپاره په ګډه مبارزه وکړو.

ژوندی دې وي د کارګرانو او زیارکښو نړیوال پیوستون!

ژوندی دې وي د آزادۍ، برابرۍ او ټولنیز عدالت مبارزه!

مخ پر وړاندې، د استثمار، ستم او تبعیض څخه د یوې آزادې ټولنې پر لور!

زبان: درینویسنده: سرلوړی

عصر تماشاچیان به پایان رسید!

جهان امروز در نقطهٔ تلاقی بحران‌ها، تضادها و دگرگونی‌های عمیق تاریخی ایستاده است. جنگ‌افروزی امپریالیستی، رقابت قدرت‌های سرمایه‌داری، گسترش فقر و نابرابری، سرکوب آزادی‌های مدنی و تشدید استثمار نیروی کار، سیمای نظامی را آشکار می‌سازد که بقای خود…

برای خواندن، انتخاب کنید

جهان امروز در نقطهٔ تلاقی بحران‌ها، تضادها و دگرگونی‌های عمیق تاریخی ایستاده است. جنگ‌افروزی امپریالیستی، رقابت قدرت‌های سرمایه‌داری، گسترش فقر و نابرابری، سرکوب آزادی‌های مدنی و تشدید استثمار نیروی کار، سیمای نظامی را آشکار می‌سازد که بقای خود را در گرو حفظ سلطه، انباشت ثروت و بهره‌کشی از اکثریت جامعه می‌بیند. در چنین شرایطی، تماشای منفعلانهٔ تحولات، چیزی جز واگذاری میدان به نیروهای ارتجاعی و صاحبان قدرت نیست. تاریخ را نه انتظار، نه تسلیم و نه سازش با ستمگران؛ بلکه مبارزهٔ آگاهانه و سازمان‌یافتهٔ توده‌های مردم رقم می‌زند.

افغانستان، نمونهٔ دردناک حاکمیت استبداد بر سرنوشت یک جامعه است. طالبان با محروم‌ساختن زنان از آموزش، کار و حضور اجتماعی، محدودکردن آزادی‌های فردی و سیاسی و تحمیل ارادهٔ یک ساختار اقتدارگرا بر زندگی مردم، جامعه را به عقب‌گردی تاریخی سوق داده‌اند. گردهمایی‌های تبلیغاتی، نمایش‌های سیاسی و ترویج فرمان‌های رهبران طالبان نمی‌تواند جای خالی ارادهٔ آزاد مردم، مشارکت سیاسی و مشروعیت اجتماعی را پُر کند. هیچ قدرتی با حذف مردم از تصمیم‌گیری، خاموش‌ساختن صدای مخالفان و محروم‌کردن نیمی از جامعه از حقوق اساسی، آینده‌ای پایدار نمی‌سازد.

زنان افغانستان نیروی حاشیه‌ای جامعه نیستند؛ آنان بخش جدایی‌ناپذیر نیروی رهایی‌بخش و سازندگان آینده‌اند. محرومیت دختران از آموزش، حذف زنان از عرصهٔ کار و محدودیت دسترسی آنان به خدمات صحی، تنها مسئلهٔ یک جنس نیست؛ تعرض آشکار به آزادی، عدالت اجتماعی و ظرفیت انسانی یک ملت است. هیچ جامعه‌ای نمی‌تواند با زنجیرکردن نیمی از پیکر خود به پیشرفت برسد. رهایی افغانستان بدون رهایی زنان، مفهومی تهی و ناممکن است.

در عرصهٔ منطقه‌ای نیز رقابت‌های نظامی، حملات پهپادی، بحران امنیت کشتیرانی و تنش بر سر مسیرهای راهبردی انرژی نشان می‌دهد که منافع قدرت‌های بزرگ چگونه می‌تواند زندگی میلیون‌ها انسان را به گروگان بگیرد. نشست‌های دیپلماتیک و توافق‌های اقتصادی، هنگامی که با منافع واقعی مردم، صلح پایدار و عدالت اجتماعی پیوند نخورند، به‌تنهایی قادر به پایان‌دادن به ریشه‌های بحران نیستند. طبقهٔ کارگر و توده‌های زحمتکش نباید هزینهٔ جنگ‌هایی را بپردازند که برای حفظ حوزه‌های نفوذ، منابع طبیعی و منافع سرمایه‌های بزرگ به راه می‌افتند.

در برابر این واقعیت، مبارزات کارگری در بریتانیا، فرانسه و دیگر کشورهای جهان حامل پیامی روشن است: نیروی کار دیگر حاضر نیست خاموشانه بار بحران نظام سرمایه‌داری را بر دوش بکشد. اعتصاب کارگران تأسیسات نفتی دریایی، اعتراض‌های کارکنان خدمات عمومی، مبارزات مستأجران برای حق مسکن و اعتراض علیه کاهش قدرت خرید، جلوه‌های گوناگون یک تضاد بنیادی‌اند؛ تضاد میان کار و سرمایه، میان تولیدکنندگان ثروت اجتماعی و صاحبان ابزار و مناسبات استثمارگرانهٔ تولید.

گردهمایی سازمان‌های جوانان کمونیست اروپا در آتن نیز نشانه‌ای از ضرورت همبستگی فرامرزی نسل جوان مبارز است. تأکید بر مبارزه علیه جنگ‌های امپریالیستی، فقر، استثمار و ضدکمونیسم، یادآور این حقیقت است که مسائل جوانان و کارگران در مرزهای ملی محصور نمی‌مانند. بحران مسکن، بیکاری، ناامنی شغلی و هزینه‌های فزایندهٔ زندگی، چهره‌های مختلف یک نظام اقتصادی‌اند که سود خصوصی را بر نیازهای عمومی مقدم می‌دارد.

از دیدگاه مارکسیستی ـ لنینیستی، هیچ تحول بنیادی بدون شناخت علمی مناسبات اجتماعی، آگاهی طبقاتی، تشکل‌یابی و مبارزهٔ پیگیر توده‌ها امکان‌پذیر نیست. خشم اجتماعی، هرچند ضروری و قابل فهم است، به‌تنهایی نیروی دگرگون‌کننده نمی‌شود. این خشم هنگامی به قدرت تاریخی بدل می‌گردد که با آگاهی سیاسی، تشکیلات منسجم، برنامهٔ روشن و پیوند ارگانیک با مطالبات واقعی مردم همراه شود. پراکندگی، فردگرایی و انتظار برای نجات از بیرون، میدان را برای ارتجاع و استثمارگران باز می‌گذارد.

افغانستان به یک نیروی سیاسی آگاه، مستقل، مترقی و متکی بر منافع کارگران، دهقانان، زنان، جوانان و دیگر زحمتکشان نیاز دارد؛ نیرویی که آزادی را از عدالت اجتماعی جدا نکند، استقلال ملی را با رهایی اقتصادی پیوند دهد و مبارزه علیه استبداد را با مبارزه علیه استثمار همراه سازد. چنین نیرویی باید با صداقت سیاسی، انضباط تشکیلاتی، نقد و خودانتقادی، وحدت اصولی و حضور فعال در میان مردم شکل بگیرد.

رفقای مبارز، کارگران، زنان و جوانان آگاه!

آینده را نمی‌توان با حسرت گذشته ساخت و نمی‌توان با تسلیم در برابر واقعیت‌های تحمیلی به دست آورد. هر گام در راه آگاهی، هر تلاش برای سازمان‌یابی، هر صدای اعتراضی علیه بی‌عدالتی و هر حرکت متحدانه برای دفاع از حقوق مردم، بخشی از پیکار بزرگ برای دگرگونی جامعه است.

تاریخ به انتظار تماشاگران نمی‌ماند. آنان که آگاهانه سازمان می‌یابند، متحد می‌شوند و برای تغییر مناسبات ناعادلانه مبارزه می‌کنند، در ساختن فردای جامعه نقش می‌آفرینند. آینده نه ملک انحصاری صاحبان ثروت و قدرت، بلکه حق و حاصل مبارزهٔ انسان‌هایی است که نیروی کار و آگاهی‌شان چرخ زندگی اجتماعی را به حرکت درمی‌آورد.

آگاهی را به نیروی سازمان‌یافته، همبستگی را به قدرت مبارزه و آرمان عدالت اجتماعی را به برنامهٔ عمل تبدیل کنیم!

زنده باد همبستگی بین‌المللی کارگران و زحمتکشان!
زنده باد مبارزه برای آزادی، برابری و عدالت اجتماعی!
پیش به‌سوی جامعه‌ای رها از استثمار، ستم و تبعیض!

زبان: Englishنویسنده: Sarlowaray

The Destiny of Nations Cannot Be Decided Behind Closed Doors!

The world stands on the threshold of new developments; developments that once again expose the conflicting interests of major powers, their competition for global influence, and the fate of nations that are often made victims of political and…

برای خواندن، انتخاب کنید

The world stands on the threshold of new developments; developments that once again expose the conflicting interests of major powers, their competition for global influence, and the fate of nations that are often made victims of political and economic decisions without their participation or consent.

Donald Trump, Xi Jinping and Vladimir Putin are scheduled to meet at a trilateral summit in Shenzhen, China. International security issues, including nuclear arms and global crises such as the war in Ukraine, are expected to feature prominently on the agenda. Regardless of the possible outcomes, this meeting once again demonstrates that rivalry and political bargaining among major powers remain decisive factors in international relations. But the fundamental question is this: Can lasting peace be achieved without the participation of nations directly affected by war, without respect for national sovereignty, and without taking into account the interests of the masses? No agreement that determines the fate of nations without their presence and consent can establish the foundations of a just peace.

In Afghanistan, the recent decision by the International Criminal Court to close part of its investigation into alleged crimes committed by US forces and ISIS-K has once again brought the issue of selective justice within the international system into sharp focus. Although investigations into alleged crimes by the Taliban continue separately, and the prosecutor has challenged this decision, closing part of the investigation concerning US forces raises serious questions about equality before the law and the independence of international institutions. Justice has meaning only when no power, no military force and no political authority is placed above accountability. The blood of Afghanistan’s victims must not be pushed aside in the political calculations of the major powers.

Meanwhile, Manzoor Pashteen’s opposition to the transfer and sale of Khyber Pakhtunkhwa’s natural resources reminds us of a fundamental principle: the natural wealth of every land belongs to its people, not to rulers, capitalists or powerful corporations. Underground resources, mines and national wealth must serve public welfare, employment creation and balanced development. No agreement concluded without transparency and public participation can legitimately claim to serve the interests of the people. This issue is not confined to one region; across the world, the struggle over ownership and control of natural resources forms part of the wider struggle against exploitation and economic domination.

From a Marxist-Leninist perspective, the roots of many contemporary crises must be sought in unequal economic structures, the concentration of wealth and political power in the hands of dominant minorities, and the competition of the capitalist system for markets, resources and spheres of influence. Under these conditions, workers, labouring people and the oppressed masses bear the heaviest costs of wars, sanctions, economic crises and exploitative policies, while those who make the principal decisions often remain insulated from their consequences.

The answer to this situation does not lie in waiting for the goodwill of powerful states. It lies in class consciousness, international solidarity, the organisation of progressive forces and the organised struggle for social justice. The people must become a conscious and organised force, capable of determining their own political, economic and social future.

Peace without justice, development without equality, and freedom without popular sovereignty are empty concepts. History is not transformed by agreements made behind closed doors, but by the struggle and conscious will of the masses!

زبان: پښتونویسنده: سرلوړی

د ملتونو برخلیک د تړلو دروازو تر شا نه شي ټاکل کېدای!

نړۍ د نويو بدلونونو په درشل کې ده؛ داسې بدلونونه چې یو ځل بیا د سترو قدرتونو ترمنځ د ګټو ټکر، د نړیوال نفوذ سیالي او د هغو ملتونو برخلیک څرګندوي چې ډېری وخت د دوی له ګډون…

برای خواندن، انتخاب کنید

نړۍ د نويو بدلونونو په درشل کې ده؛ داسې بدلونونه چې یو ځل بیا د سترو قدرتونو ترمنځ د ګټو ټکر، د نړیوال نفوذ سیالي او د هغو ملتونو برخلیک څرګندوي چې ډېری وخت د دوی له ګډون او ارادې پرته د سیاسي او اقتصادي پرېکړو قرباني کېږي.

ټاکل شوې ده چې ډونالډ ټرمپ، شي جین‌پینګ او ولادیمیر پوتین د چین په شنژن ښار کې په درې‌اړخیزه غونډه کې سره وګوري؛ هغه غونډه چې د اټومي امنیت او نړیوالو کړکېچونو، په ګډون د اوکراین جګړې، مسئلې به یې د بحث په محور کې وي. دا لیدنه، له احتمالي پایلو پرته، یو ځل بیا څرګندوي چې د سترو قدرتونو ترمنځ سیالي او سیاسي معاملې لا هم د نړیوالو اړیکو له مهمو ټاکونکو عواملو څخه دي. خو اساسي پوښتنه دا ده: آیا د جګړو د ښکېلو ملتونو له ګډون، د هېوادونو د ملي حاکمیت له درناوي او د خلکو د پراخو پرګنو د ګټو له په پام کې نیولو پرته تلپاتې سوله رامنځته کېدای شي؟ هر هغه تړون چې د ملتونو برخلیک د هغوی له حضور او ارادې پرته ټاکي، د عادلانه سولې بنسټ نه شي جوړولای.

په افغانستان کې، د جرمونو نړیوالې محکمې وروستۍ پرېکړې چې د امریکايي ځواکونو او داعش خراسان د احتمالي جنایتونو په اړه یې د څېړنې یوه برخه بنده کړه، یو ځل بیا د نړیوال نظام د انتخابي عدالت مسئله د بحث ډګر ته راوستې ده. که څه هم د طالبانو د ادعا شویو جنایتونو په اړه څېړنې په جلا توګه دوام لري او د محکمې څارنوال دا پرېکړه تر اعتراض لاندې راوستې ده، خو د امریکايي ځواکونو په اړه د څېړنو د یوې برخې درول د قانون پر وړاندې د برابرۍ او د نړیوالو بنسټونو د خپلواکۍ په اړه جدي پوښتنې راپورته کوي. عدالت هغه وخت معنا لري چې هېڅ ځواک، هېڅ پوځ او هېڅ سیاسي مقام له حساب ورکولو څخه لوړ ونه ګڼل شي. د افغانستان د قربانیانو وینه باید د سترو قدرتونو په سیاسي معاملاتو کې له پامه ونه غورځول شي.

په همدې ترڅ کې، د طبیعي سرچینو د سپارلو او پلورلو پر ضد د منظور پښتین دریځ یو بنسټیز اصل را یادوي: د هرې خاورې طبیعي شتمنۍ د هماغې خاورې د خلکو ملکیت دی، نه د واکمنانو، پانګوالو او پیاوړو شرکتونو ځانګړې شتمني. تر ځمکې لاندې سرچینې، کانونه او ملي شتمنۍ باید د عامه هوساینې، د کارموندنې او متوازن پرمختګ په خدمت کې وي. هېڅ هغه تړون چې د خلکو له ګډون او روڼتیا پرته لاسلیک کېږي، د هغوی د ګټو د تأمین ادعا نه شي کولای. دا مسئله یوازې یوې سیمې پورې محدوده نه ده؛ د نړۍ په بېلابېلو برخو کې د طبیعي سرچینو پر مالکیت او کنټرول مبارزه، د استثمار او اقتصادي سلطې پر ضد د پراخې مبارزې یوه برخه ده.

د مارکسیستي ـ لیننیستي لیدلوري له مخې، د معاصرو بحرانونو ډېری ریښې باید د نابرابرو اقتصادي جوړښتونو، د شتمنۍ او سیاسي واک د یوې واکمنې لږکۍ په لاس کې د تمرکز او د بازارونو، سرچینو او نفوذي سیمو پر سر د پانګوال نظام په سیالیو کې ولټول شي. په داسې شرایطو کې، کارګره، زحمتکښه او محرومه پرګنې د جګړو، بندیزونو، اقتصادي بحرانونو او استثماري سیاستونو تر ټولو دروند لګښت پرې کوي؛ خو اصلي پرېکړه کوونکي ډېری وخت د دغو پایلو له منلو څخه خوندي پاتې کېږي.

د دې وضعیت ځواب د قدرتونو د مهربانۍ په تمه کېناستل نه دي، بلکې د ټولګیز شعور، نړیوالې پیوستون، د مترقي ځواکونو د تشکل او د ټولنیز عدالت لپاره په منظمه مبارزه کې نغښتی دی. خلک باید په یوه پوه او سازمان‌یافته ځواک بدل شي، څو وکولای شي د خپل سیاسي، اقتصادي او ټولنیز برخلیک په اړه خپله پرېکړه وکړي.

له عدالت پرته سوله، له برابرۍ پرته پرمختګ او د خلکو له حاکمیت پرته آزادي، تشې او بې‌مانا مفکورې دي. تاریخ د تړلو دروازو تر شا د شویو تړونونو په وسیله نه، بلکې د خلکو د پرګنو د شعوري ارادې او مبارزې په زور بدلېږي!

زبان: درینویسنده: سرلوړی

سرنوشت ملت‌ها را نمی‌توان پشت درهای بسته تعیین کرد!

جهان در آستانهٔ تحولات تازه‌ای قرار دارد؛ تحولی که بار دیگر تضاد منافع قدرت‌های بزرگ، رقابت بر سر نفوذ جهانی و سرنوشت ملت‌هایی را به نمایش می‌گذارد که اغلب بدون حضور و ارادهٔ خودشان، قربانی تصمیم‌های سیاسی و…

برای خواندن، انتخاب کنید

جهان در آستانهٔ تحولات تازه‌ای قرار دارد؛ تحولی که بار دیگر تضاد منافع قدرت‌های بزرگ، رقابت بر سر نفوذ جهانی و سرنوشت ملت‌هایی را به نمایش می‌گذارد که اغلب بدون حضور و ارادهٔ خودشان، قربانی تصمیم‌های سیاسی و اقتصادی می‌شوند.

قرار است دونالد ترامپ، شی جین‌پینگ و ولادیمیر پوتین در نشست سه‌جانبه‌ای در شهر شنژن چین دیدار کنند؛ نشستی که مسائل امنیت هسته‌ای و بحران‌های بین‌المللی، از جمله جنگ اوکراین، در کانون توجه آن قرار خواهد داشت. این دیدار، صرف‌نظر از نتایج احتمالی آن، نشان می‌دهد که رقابت و چانه‌زنی میان قدرت‌های بزرگ همچنان یکی از عوامل تعیین‌کنندهٔ مناسبات جهانی است. اما پرسش اساسی این است: آیا صلح پایدار می‌تواند بدون مشارکت ملت‌های درگیر جنگ، بدون احترام به حق حاکمیت کشورها و بدون درنظرگرفتن منافع توده‌های مردم شکل بگیرد؟ هیچ توافقی که سرنوشت ملت‌ها را بدون حضور و ارادهٔ آنان رقم بزند، نمی‌تواند بنیان صلح عادلانه باشد.

در افغانستان، تصمیم اخیر دادگاه کیفری بین‌المللی برای بستن بخشی از پروندهٔ تحقیقاتی مربوط به جنایات احتمالی نیروهای امریکایی و گروه داعش خراسان، بار دیگر مسئلهٔ عدالت گزینشی در نظام بین‌المللی را برجسته ساخته است. هرچند تحقیقات مربوط به جنایات ادعایی طالبان از مسیر جداگانه ادامه می‌یابد و دادستانی این تصمیم را به چالش کشیده است، اما کنار گذاشتن بخشی از تحقیقات دربارهٔ نیروهای امریکایی پرسش‌های جدی دربارهٔ برابری در برابر قانون و استقلال نهادهای بین‌المللی ایجاد می‌کند. عدالت، زمانی معنا دارد که هیچ قدرتی، هیچ ارتشی و هیچ مقام سیاسی فراتر از پاسخ‌گویی قرار نگیرد. خون قربانیان افغانستان نباید در معادلات سیاسی قدرت‌های بزرگ به حاشیه رانده شود.

در همین حال، موضع‌گیری منظور پشتین در مخالفت با واگذاری و فروش منابع طبیعی خیبرپختونخوا، یادآور یک اصل بنیادین است: ثروت‌های طبیعی هر سرزمین، دارایی مردم همان سرزمین است، نه ملک اختصاصی حاکمان، سرمایه‌داران و شرکت‌های قدرتمند. منابع زیرزمینی، معادن و ثروت‌های ملی باید در خدمت رفاه عمومی، ایجاد اشتغال و توسعهٔ متوازن قرار گیرند. هیچ قراردادی که بدون شفافیت و مشارکت مردم منعقد شود، نمی‌تواند ادعای تأمین منافع آنان را داشته باشد. این مسئله تنها به یک منطقه محدود نیست؛ در سراسر جهان، مبارزه بر سر مالکیت و کنترل منابع طبیعی، بخشی از مبارزهٔ گسترده‌تر علیه استثمار و سلطهٔ اقتصادی است.

از دیدگاه مارکسیستی ـ لنینیستی، ریشهٔ بسیاری از بحران‌های معاصر را باید در ساختارهای نابرابر اقتصادی، تمرکز ثروت و قدرت سیاسی در دست اقلیت‌های مسلط و رقابت نظام سرمایه‌داری بر سر بازارها، منابع و حوزه‌های نفوذ جست‌وجو کرد. در چنین شرایطی، توده‌های کارگر، زحمتکش و محروم بیشترین هزینهٔ جنگ‌ها، تحریم‌ها، بحران‌های اقتصادی و سیاست‌های استثماری را می‌پردازند؛ در حالی که تصمیم‌گیرندگان اصلی اغلب از پیامدهای آن مصون می‌مانند.

پاسخ به این وضعیت، نه در انتظار کشیدن برای مهربانی قدرت‌ها، بلکه در آگاهی طبقاتی، همبستگی بین‌المللی، تشکل‌یابی نیروهای مترقی و مبارزهٔ سازمان‌یافته برای عدالت اجتماعی نهفته است. مردم باید به نیرویی آگاه و سازمان‌یافته تبدیل شوند تا بتوانند دربارهٔ سرنوشت سیاسی، اقتصادی و اجتماعی خویش تصمیم بگیرند.

صلح بدون عدالت، توسعه بدون برابری و آزادی بدون حاکمیت مردم، مفاهیمی توخالی‌اند. تاریخ را نه توافق‌های پشت درهای بسته، بلکه مبارزه و ارادهٔ آگاهانهٔ توده‌های مردم دگرگون می‌سازد!

زبان: Englishنویسنده: Sarlowaray

History Does Not Wait for Spectators; Freedom Must Be Built Through Awareness and Organisation!

Today’s world stands confronted by a stark and historic contradiction: wealth and productive capacity have expanded on an unprecedented scale, yet millions of people remain deprived of the most basic necessities of life. Knowledge and technology are advancing…

برای خواندن، انتخاب کنید

Today’s world stands confronted by a stark and historic contradiction: wealth and productive capacity have expanded on an unprecedented scale, yet millions of people remain deprived of the most basic necessities of life. Knowledge and technology are advancing rapidly, yet children are dying of hunger. Words about peace and development echo through the halls of power, while wars, military rivalries and struggles over markets and resources hold the lives of nations hostage.

This contradiction is neither accidental nor temporary. Its roots lie in the structure of the economic and political relations governing the world: relations in which profit is placed above humanity, the accumulation of capital above social welfare, and the interests of dominant powers above the right of nations to determine their own destinies.

Afghanistan: A Land Where Children Pay the Price of Crisis

In Afghanistan, the tragedy cannot be reduced to economic statistics and reports by international organisations. Behind every figure stands a human being: a mother struggling to provide bread for her family, a father without work, a young person who sees no promising future ahead, and a child who, instead of enjoying education, healthcare and play, is forced to struggle against malnutrition and deprivation.

UNICEF’s latest report indicates that 3.7 million children in Afghanistan are suffering from acute malnutrition, while 1.65 million are in critical condition. These figures are not merely a humanitarian warning; they constitute an indictment of the economic and political structures that have deprived society of its human and material potential.

No society can move towards a humane future while its children go hungry, unemployment remains widespread, women are deprived of their rights, and education and healthcare services continue to deteriorate. Rescuing Afghanistan from this deadlock requires an economic policy centred on the interests of the majority: creating employment opportunities, rebuilding national production, expanding education and healthcare services, and guaranteeing the social and political rights of citizens.

Trade or Development? The Real Question Is Whose Interests Are Served!

The signing of fifteen economic agreements worth $103 million between the private sectors of Afghanistan and Russia reflects renewed momentum in the commercial relations between the two countries. Expanding trade, importing essential goods and creating opportunities for Afghan exports could open up new economic possibilities.

However, one fundamental truth must be made clear: no trade agreement, by itself, constitutes economic liberation. The real measure of any cooperation must be its impact on people’s lives, its ability to create employment, strengthen domestic production, transfer knowledge and technology, and reduce economic dependency.

Development becomes meaningful only when the benefits of economic activity reach the lives of the majority, rather than appearing solely in corporate balance sheets and the interests of a privileged few. Afghanistan needs balanced and diversified economic relations—relations founded on mutual respect, shared interests and the preservation of economic independence.

Gaza: The Bloodstained Face of a World That Has Pushed Humanity Aside

The attack on Nasser Hospital in Gaza and the killing of six people, including a surgeon and a thirteen-year-old child, once again exposed the depth of the humanitarian catastrophe. A hospital is a place of healing and refuge for vulnerable people; it is a place where human life must be protected, not transformed into a battlefield of death and destruction.

No political or military consideration can justify treating the suffering of civilians as insignificant. Defending human life, supporting the right of nations to self-determination, and opposing occupation, mass killing and collective punishment are inseparable from the struggle for a humane and just world.

From Kabul to Gaza, from refugee camps to the deprived neighbourhoods of major cities, one common truth is evident: ordinary people pay the heaviest price for decisions made in the centres of power and wealth.

A World Caught Between Great-Power Rivalries: Peace Requires the Will of Nations

China’s extensive military activities in the western Pacific and around Taiwan, involving more than one hundred vessels at one stage of the exercises, once again demonstrate how competition between major powers can place regional and global security under pressure.

In such circumstances, there is a danger that nations will become pawns in the geopolitical games of rival powers. From the perspective of peace-loving and progressive forces, lasting security does not emerge from stockpiling weapons or displaying military strength. It comes through dialogue, respect for national sovereignty, the peaceful resolution of disputes, and an end to policies of intimidation and interference.

Instead of an arms race, the world needs investment in education, healthcare, housing, production and social welfare. Resources capable of transforming the lives of millions must not be wasted in an endless cycle of military competition and mutual destruction.

The Climate Crisis: Who Pays the Price of Profit-Seeking?

While world leaders and representatives of different countries gather at COP31 to discuss the future of the planet, millions of people in poor and vulnerable countries are experiencing the consequences of drought, floods, the destruction of agricultural land and water shortages in their everyday lives.

Afghanistan is a clear example of this inequality. Its people contribute very little to global greenhouse gas emissions, yet they are among those bearing the heaviest consequences of climate change.

Climate justice is impossible without economic and social justice. It is not enough to speak about protecting the planet while ignoring the economic relations that have turned natural resources into arenas of profit-seeking and capitalist competition. The struggle for a healthy environment is also a struggle for people’s rights to water, land, food and a secure future.

Awareness, Organisation and Solidarity: Three Pillars of Social Transformation

Comrades in struggle!

Today’s realities once again place a fundamental question before us: Can freedom and social justice be achieved through the very same relations that reproduce poverty, discrimination, exploitation and war?

From the standpoint of Marxism-Leninism, the answer is clear: the liberation of working people is impossible without a scientific understanding of society, class consciousness, conscious organisation and persistent struggle to transform unjust social relations.

The working class, peasants, labouring people, progressive intellectuals, women and youth constitute the immense force of social transformation. Yet this force can turn its historic potential into action only when it overcomes fragmentation, recognises its common interests and organises itself through conscious, democratic and responsible structures.

Organisation does not replace the will of the people; it is the means through which scattered individual and collective aspirations can be transformed into a conscious and effective social force. Awareness illuminates the path; solidarity creates strength; and organised struggle makes change possible.

The Future Must Not Be Left in the Hands of the Ruling Powers!

Today, more than ever, the world needs independent labour movements, left-wing and communist forces, progressive organisations, responsible intellectuals and freedom-loving people—forces that refuse to remain silent in the face of war, exploitation, neo-colonialism, discrimination and the domination of capital, and that struggle for a social alternative based on justice, freedom, equality and solidarity.

For Afghanistan, too, there is no alternative to social awakening, the expansion of political awareness, the strengthening of solidarity and the emergence of a progressive political force committed to the interests of the people. The future of this land must not remain monopolised by narrow groups and reactionary structures. The people of Afghanistan have the right to play a genuine and decisive role in determining their political, economic and social destiny.

History is not made by spectators, but by people who recognise the necessity of change and organise themselves to bring it about.

From hunger to freedom, from fragmentation to organisation, and from protest to social transformation—the road to liberation passes through the awareness and conscious struggle of the masses!

Long live the international solidarity of working people!

Long live the struggle for freedom, social justice and equality!

Forward towards a world free from exploitation, war and oppression!

زبان: پښتونویسنده: سرلوړی

تاریخ د نندارچیانو په تمه نه درېږي؛ ازادي باید د پوهاوي او تنظیم له لارې رامنځته شي!

نننۍ نړۍ له یوه لوڅ او تاریخي تناقض سره مخامخ ده: شتمني او د تولید وړتیا په بې‌ساري کچه پراخه شوې ده، خو لا هم میلیونونه انسانان د ژوند له لومړنیو اړتیاوو بې‌برخې دي؛ پوهه او ټکنالوژي په…

برای خواندن، انتخاب کنید

نننۍ نړۍ له یوه لوڅ او تاریخي تناقض سره مخامخ ده: شتمني او د تولید وړتیا په بې‌ساري کچه پراخه شوې ده، خو لا هم میلیونونه انسانان د ژوند له لومړنیو اړتیاوو بې‌برخې دي؛ پوهه او ټکنالوژي په چټکۍ پرمختګ کوي، خو ماشومان د لوږې له امله خپل ژوند له لاسه ورکوي؛ د سولې او پرمختګ خبرې د واکمنو په تالارونو کې انګازې کوي، خو جګړې، پوځي سیالۍ او د بازارونو او سرچینو پر سر شخړې د ملتونو ژوند یرغمل کړی دی.

دا تناقض تصادفي او لنډمهالی نه دی؛ بلکې د هغو اقتصادي او سیاسي اړیکو په جوړښت کې ریښې لري چې پر نړۍ واکمنې دي؛ داسې اړیکې چې پکې ګټه تر انسان، د پانګې راټولېدل تر ټولنیزې هوساینې او د واکمنو ځواکونو ګټې د ملتونو د خپل برخلیک د ټاکلو تر حقه لوړ ګڼل کېږي.

افغانستان؛ هغه خاوره چې ماشومان یې د بحران بیه پرې کوي

په افغانستان کې فاجعه یوازې د اقتصادي شمېرو او د نړیوالو سازمانونو په راپورونو کې نه خلاصه کېږي. د هرې شمېرې تر شا یو انسان ولاړ دی؛ هغه مور چې د ډوډۍ په برابرولو کې له بې‌وسۍ سره مخ ده، هغه پلار چې کار نه لري، هغه ځوان چې په وړاندې یې روښانه راتلونکی نه لیدل کېږي، او هغه ماشوم چې د زده‌کړې، روغتیا او لوبو پر ځای له خوارځواکۍ او محرومیت سره لاس او ګرېوان دی.

د یونیسف تازه راپور ښيي چې په افغانستان کې ۳.۷ میلیونه ماشومان په حادې خوارځواکۍ اخته دي او ۱.۶۵ میلیونه ماشومان په بحراني وضعیت کې دي. دغه شمېرې یوازې یو بشري خبرداری نه دی؛ بلکې د هغو اقتصادي او سیاسي جوړښتونو پر وړاندې یو تورنلیک دی چې ټولنه یې له خپلو انساني او مادي وړتیاوو بې‌برخې کړې ده.

هېڅ ټولنه د ماشومانو له لوږې، پراخې بې‌کارۍ، د ښځو له محرومیت او د زده‌کړې او روغتیايي خدمتونو له زوال سره د یوه انساني راتلونکي پر لور حرکت نه شي کولای. له دې کړکېچ څخه د افغانستان ژغورل، داسې اقتصادي سیاست ته اړتیا لري چې د خلکو د اکثریت پر ګټو ولاړ وي، د کار فرصتونه رامنځته کړي، ملي تولید بېرته پیاوړی کړي، زده‌کړه او روغتیايي خدمتونه پراخ کړي او د وګړو ټولنیز او سیاسي حقونه تضمین کړي.

سوداګري که پرمختګ؟ اصلي مسئله د خلکو د ګټو برخلیک دی!

د افغانستان او روسیې د خصوصي سکټورونو ترمنځ د ۱۰۳ میلیونه ډالرو په ارزښت د پنځلسو اقتصادي هوکړه‌لیکونو لاسلیک، د دواړو هېوادونو په سوداګریزو اړیکو کې د نوي خوځښت څرګندونه کوي. د سوداګرۍ پراختیا، د لومړنیو اړتیاوو د توکو واردول او د افغانستان د محصولاتو د صادراتو لپاره د فرصتونو برابرول، کولای شي اقتصادي امکانات رامنځته کړي.

خو باید یو بنسټیز حقیقت روښانه شي: هېڅ سوداګریز هوکړه‌لیک په خپله د اقتصادي خپلواکۍ او خلاصون معنا نه لري. د هرې همکارۍ رښتینی معیار باید د خلکو پر ژوند اغېز، د کارموندنې رامنځته کول، د کورني تولید پیاوړتیا، د پوهې او ټکنالوژۍ لېږد او د اقتصادي وابستګۍ کمول وي.

پرمختګ هغه وخت معنا پیدا کوي چې د اقتصادي فعالیتونو ګټې د خلکو د اکثریت ژوند ته ورسېږي، نه دا چې یوازې د شرکتونو په مالي حسابونو او د محدودو ډلو په ګټو کې څرګندې شي. افغانستان متوازنو او متنوع اقتصادي اړیکو ته اړتیا لري؛ داسې اړیکې چې پر متقابل درناوي، ګډو ګټو او اقتصادي خپلواکۍ ولاړې وي.

غزه؛ د هغې نړۍ وینې‌لړلی انځور چې انسان یې څنډې ته کړی دی

په غزه کې پر ناصر روغتون برید او د شپږو کسانو وژل کېدل، چې په هغوی کې یو جراح او یوه دیارلس کلنه ماشومه هم شامله وه، یو ځل بیا د بشري فاجعې ژورتیا څرګنده کړه. روغتون د درملنې او د زیانمنو انسانانو د پناه ځای دی؛ هغه ځای چې باید د ژوند درناوی پکې وشي، نه دا چې د مرګ او ویجاړۍ په ډګر بدل شي.

هېڅ سیاسي او پوځي ملاحظه نه شي کولای د ملکي وګړو کړاو بې‌ارزښته وښيي. د خلکو د ژوند دفاع، د ملتونو د خپل برخلیک د ټاکلو د حق ملاتړ او د اشغال، وژنې او ډله‌ییزې سزا پر وړاندې مخالفت، د یوې انساني او عادلانه نړۍ لپاره د مبارزې نه بېلېدونکې برخه ده.

له کابله تر غزې، د کډوالو له پنډغالو څخه د لویو ښارونو تر محرومو سیمو پورې، یو ګډ حقیقت تر سترګو کېږي: عادي خلک د هغو پرېکړو تر ټولو دروند قیمت پرې کوي چې د واک او شتمنۍ په مرکزونو کې نیول کېږي.

نړۍ د سترو قدرتونو د سیالیو په منځ کې؛ سوله د ملتونو ارادې ته اړتیا لري

د لوېدیځ آرام سمندر او د تایوان شاوخوا د چین پراخ پوځي فعالیتونه، چې په یوه پړاو کې یې له سلو څخه زیاتو بېړیو ګډون درلود، یو ځل بیا څرګندوي چې د سترو قدرتونو سیالۍ څنګه سیمه‌ییز او نړیوال امنیت تر فشار لاندې راولي.

په داسې شرایطو کې دا خطر شته چې ملتونه د سیالو قدرتونو په جیوپولیټیکو لوبو کې په مهره‌وو بدل شي. د سولې‌غوښتونکو او مترقي ځواکونو له نظره، تلپاتې امنیت د وسلو د زېرمه کولو او د پوځي ځواک له نندارې څخه نه، بلکې د خبرو اترو، د ملتونو د حاکمیت د درناوي، د اختلافونو د سوله‌ییز حل او د ګواښ او لاسوهنې د سیاستونو د پای ته رسولو له لارې ترلاسه کېږي.

نړۍ د وسلو د سیالۍ پر ځای، په زده‌کړه، روغتیا، کور، تولید او ټولنیزې هوساینې کې پانګونې ته اړتیا لري. هغه سرچینې چې د میلیونونو انسانانو ژوند بدلولای شي، باید د پوځي سیالیو او متقابلې ویجاړۍ په نه ختمېدونکي بهیر کې ضایع نه شي.

اقلیمي بحران؛ د ګټې‌پالنې بیه څوک پرې کوي؟

په داسې حال کې چې د نړۍ مشران او د هېوادونو استازي د COP31 په اقلیمي غونډه کې د ځمکې د راتلونکي په اړه خبرې کوي، میلیونونه انسانان په بېوزلو او زیان‌منو هېوادونو کې د وچکالۍ، سېلابونو، د کرنیزو ځمکو د ویجاړۍ او د اوبو د کمښت پایلې په خپل ژوند تجربه کوي.

افغانستان د دې نابرابرۍ څرګنده بېلګه ده. هغه خلک چې د نړۍ د شنوخونو ګازونو په تولید کې ډېره لږه ونډه لري، له هغو کسانو څخه دي چې د اقلیمي بدلونونو تر ټولو درنې پایلې زغمي.

له اقتصادي او ټولنیز عدالت پرته اقلیمي عدالت ناشونی دی. د ځمکې د ساتنې خبرې نه شي کېدای، خو هغه اړیکې له پامه وغورځول شي چې طبیعي سرچینې یې د ګټې‌اخیستنې او پانګوالې سیالۍ په ډګر بدلې کړې دي. د سالم چاپېریال لپاره مبارزه، د اوبو، ځمکې، خوړو او خوندي راتلونکي په اړه د خلکو د حقونو لپاره مبارزه هم ده.

پوهاوی، تنظیم او پیوستون؛ د ټولنیز بدلون درې ستنې

مبارزو ملګرو!

د نن ورځې واقعیتونه یو ځل بیا د یوې بنسټیزې پوښتنې اړتیا زموږ پر وړاندې ږدي: ایا د هماغو اړیکو له لارې چې فقر، تبعیض، استثمار او جګړې بیا تولیدوي، ازادي او ټولنیز عدالت ترلاسه کېدای شي؟

د مارکسیزم ـ لینینیزم له نظره ځواب روښانه دی: د زیارکښو ولسونو ازادي د ټولنې له علمي پېژندنې، طبقاتي پوهاوي، شعوري تنظیم او د ناعادلانه اړیکو د بدلون لپاره له پرله‌پسې مبارزې پرته ناشونې ده.

کارګره طبقه، بزګران، زیارکښان، مترقي روڼ‌اندې، ښځې او ځوانان د ټولنیز بدلون ستر ځواک جوړوي؛ خو دغه ځواک یوازې هغه وخت کولای شي خپله تاریخي وړتیا په عمل بدله کړي چې له تیت‌والي څخه واوړي، خپلې ګډې ګټې وپېژني او د شعوري، دیموکراتیکو او مسوولو تشکیلاتو په چوکاټ کې تنظیم شي.

تنظیم د خلکو د ارادې ځای نه نیسي؛ بلکې د هغوی د تیتې ارادې د شعوري او اغېزمن ټولنیز ځواک د بدلولو وسیله ده. پوهاوی لاره روښانوي؛ پیوستون ځواک رامنځته کوي؛ او منظمه مبارزه د بدلون امکان برابروي.

راتلونکی باید د واکمنو په واک کې پرېنښودل شي!

نن نړۍ تر بل هر وخت زیات، خپلواکو کارګري خوځښتونو، چپي او کمونیستي ځواکونو، مترقي سازمانونو، مسوولو روڼ‌اندو او ازادي‌غوښتونکو انسانانو ته اړتیا لري؛ هغو ځواکونو ته چې د جګړې، استثمار، نوي استعمار، تبعیض او د پانګې د سلطې پر وړاندې چوپ پاتې نه شي او د عدالت، ازادۍ، برابرۍ او پیوستون پر بنسټ د یوه ټولنیز بدیل لپاره مبارزه وکړي.

د افغانستان لپاره هم د ټولنیز ویښتیا، د پوهاوي د پراختیا، د پیوستون د پیاوړتیا او د خلکو ګټو ته د ژمن یوه مترقي سیاسي ځواک له رامنځته کېدو پرته بله لار نشته. د دې خاورې راتلونکی باید د محدودو ډلو او ارتجاعي اړیکو په انحصار کې پاتې نه شي؛ د افغانستان خلک حق لري چې د خپل سیاسي، اقتصادي او ټولنیز برخلیک په ټاکلو کې رښتینی او پرېکنده رول ولوبوي.

تاریخ نندارچیان نه، بلکې هغه انسانان جوړوي چې د بدلون اړتیا درک کوي او د هغه د تحقق لپاره سره راټولېږي او تنظیمېږي.

له لوږې څخه تر ازادۍ، له تیت‌والي څخه تر تنظیم او له اعتراض څخه تر ټولنیز بدلون پورې؛ د خلاصون لاره د ولسونو له پوهاوي او شعوري مبارزې څخه تېرېږي!

ژوندی دی وی د زیارکښو د نړیوال پیوستون!

ژوندی دی وی د ازادۍ، ټولنیز عدالت او برابرۍ لپاره مبارزه !

مخ په وړاندی د استثمار، جګړې او ستم څخه د یوې پاکې نړۍ پر لور!

زبان: درینویسنده: سرلوړی

 تاریخ در انتظار تماشاگران نمی‌ماند؛ رهایی را باید با آگاهی و سازمان‌دهی ساخت!

جهان امروز در برابر یک تناقض تاریخیِ عریان ایستاده است: ثروت و توانایی تولید در مقیاسی بی‌سابقه گسترش یافته، اما میلیون‌ها انسان هنوز از ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی محروم‌اند؛ دانش و فناوری با شتاب پیش می‌رود، اما کودکان از…

برای خواندن، انتخاب کنید

جهان امروز در برابر یک تناقض تاریخیِ عریان ایستاده است: ثروت و توانایی تولید در مقیاسی بی‌سابقه گسترش یافته، اما میلیون‌ها انسان هنوز از ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی محروم‌اند؛ دانش و فناوری با شتاب پیش می‌رود، اما کودکان از گرسنگی جان می‌دهند؛ سخن از صلح و توسعه در تالارهای قدرت طنین‌انداز است، اما جنگ، رقابت‌های نظامی و کشمکش بر سر بازارها و منابع، زندگی ملت‌ها را به گروگان گرفته است.

این تناقض، تصادفی و گذرا نیست؛ ریشه در ساختار مناسبات اقتصادی و سیاسیِ حاکم بر جهان دارد؛ مناسباتی که در آن سود بر انسان، انباشت سرمایه بر رفاه اجتماعی و منافع قدرت‌های مسلط بر حق ملت‌ها برای تعیین سرنوشت خویش تقدم یافته است.

افغانستان؛ سرزمینی که کودکانش بهای بحران را می‌پردازند

در افغانستان، فاجعه تنها در آمارهای اقتصادی و گزارش‌های سازمان‌های بین‌المللی خلاصه نمی‌شود. پشت هر رقم، انسانی ایستاده است؛ مادری که برای تهیهٔ نان درمانده است، پدری که کار ندارد، جوانی که آینده‌ای در برابر خود نمی‌بیند و کودکی که به‌جای آموزش، سلامت و بازی، با سوءتغذیه و محرومیت دست‌وپنجه نرم می‌کند.

گزارش تازهٔ یونیسف از ابتلای ۳.۷ میلیون کودک افغان به سوءتغذیهٔ حاد و قرار داشتن ۱.۶۵ میلیون کودک در وضعیت بحرانی خبر می‌دهد. این ارقام، تنها یک هشدار بشردوستانه نیست؛ کیفرخواستی علیه ساختارهای اقتصادی و سیاسی‌ای است که جامعه را از ظرفیت‌های انسانی و مادی خود محروم ساخته‌اند.

هیچ جامعه‌ای نمی‌تواند با گرسنگی کودکان، بیکاری گسترده، محرومیت زنان و فرسایش آموزش و بهداشت، به سوی آینده‌ای انسانی حرکت کند. نجات افغانستان از این بن‌بست، به سیاست اقتصادیِ مبتنی بر منافع اکثریت مردم، ایجاد فرصت‌های کار، بازسازی تولید ملی، گسترش آموزش و خدمات صحی و تأمین حقوق اجتماعی و سیاسی شهروندان نیاز دارد.

تجارت یا توسعه؟ مسئله، سرنوشت منافع مردم است!

امضای پانزده تفاهم‌نامهٔ اقتصادی میان بخش‌های خصوصی افغانستان و روسیه به ارزش ۱۰۳ میلیون دالر، از تحرک تازه در مناسبات تجاری دو کشور حکایت دارد. گسترش تجارت، واردات نیازمندی‌های اساسی و فراهم‌شدن زمینه برای صادرات محصولات افغانستان می‌تواند فرصت‌هایی اقتصادی ایجاد کند.

اما باید یک حقیقت اساسی را روشن ساخت: هیچ تفاهم‌نامهٔ تجاری، به‌خودی‌خود به معنای رهایی اقتصادی نیست. معیار واقعی هر همکاری، میزان تأثیر آن بر زندگی مردم، ایجاد اشتغال، تقویت تولید داخلی، انتقال دانش و فناوری و کاهش وابستگی اقتصادی است.

توسعه زمانی معنا پیدا می‌کند که ثمرهٔ فعالیت اقتصادی به زندگی اکثریت مردم راه یابد، نه آن‌که تنها در ترازنامهٔ شرکت‌ها و منافع گروه‌های محدود بازتاب پیدا کند. افغانستان به روابط اقتصادی متوازن و متنوع نیاز دارد؛ روابطی که بر احترام متقابل، منافع مشترک و حفظ استقلال اقتصادی استوار باشد.

غزه؛ چهرهٔ خونین جهانی که انسان را به حاشیه رانده است

در غزه، حمله به شفاخانهٔ ناصر و کشته‌شدن شش تن، از جمله یک جراح و یک کودک سیزده‌ساله، بار دیگر عمق فاجعهٔ انسانی را آشکار ساخت. شفاخانه، محل درمان و پناه انسان‌های آسیب‌دیده است؛ جایی که باید حرمت زندگی در آن پاس داشته شود، نه آن‌که به میدان مرگ و ویرانی بدل گردد.

هیچ ملاحظهٔ سیاسی و نظامی نمی‌تواند رنج غیرنظامیان را بی‌اهمیت جلوه دهد. دفاع از جان مردم، حمایت از حق تعیین سرنوشت ملت‌ها و مخالفت با اشغال، کشتار و مجازات جمعی، بخشی جدایی‌ناپذیر از مبارزه برای جهانی انسانی و عادلانه است.

از کابل تا غزه، از اردوگاه‌های آوارگان تا محلات فرودست شهرهای بزرگ، یک حقیقت مشترک دیده می‌شود: مردم عادی، بیش از دیگران، بهای تصمیم‌هایی را می‌پردازند که در مراکز قدرت و ثروت گرفته می‌شوند.

جهان در میان رقابت قدرت‌ها؛ صلح نیازمند ارادهٔ ملت‌هاست

تحرکات نظامی گستردهٔ چین در اقیانوس آرام غربی و پیرامون تایوان، با مشارکت بیش از صد کشتی در مقطعی از این مانورها، بار دیگر نشان می‌دهد که رقابت قدرت‌های بزرگ چگونه می‌تواند امنیت منطقه‌ای و جهانی را تحت فشار قرار دهد.

در چنین شرایطی، خطر آن وجود دارد که ملت‌ها به مهره‌های بازی ژئوپولیتیکی قدرت‌های رقیب تبدیل شوند. از دیدگاه نیروهای صلح‌دوست و ترقی‌خواه، امنیت پایدار نه از انباشت سلاح و نمایش قدرت نظامی، بلکه از گفت‌وگو، احترام به حاکمیت ملت‌ها، حل مسالمت‌آمیز اختلافات و پایان‌دادن به سیاست تهدید و مداخله حاصل می‌شود.

جهان به جای مسابقهٔ تسلیحاتی، به سرمایه‌گذاری در آموزش، بهداشت، مسکن، تولید و رفاه اجتماعی نیاز دارد. منابعی که می‌توانند زندگی میلیون‌ها انسان را دگرگون سازند، نباید در چرخهٔ بی‌پایان رقابت نظامی و تخریب متقابل به هدر روند.

بحران اقلیمی؛ هزینهٔ سودجویی را چه کسانی می‌پردازند؟

در حالی که رهبران و نمایندگان کشورها در نشست اقلیمی COP31 دربارهٔ آیندهٔ زمین سخن می‌گویند، میلیون‌ها انسان در کشورهای فقیر و آسیب‌پذیر، پیامدهای خشکسالی، سیلاب، تخریب زمین‌های زراعتی و کمبود آب را با زندگی خود تجربه می‌کنند.

افغانستان نمونهٔ آشکار این نابرابری است. مردمی که سهم ناچیزی در تولید گازهای گلخانه‌ای جهان دارند، از جمله کسانی‌اند که سنگین‌ترین پیامدهای تغییرات اقلیمی را تحمل می‌کنند.

عدالت اقلیمی بدون عدالت اقتصادی و اجتماعی ممکن نیست. نمی‌توان از حفاظت زمین سخن گفت، اما مناسباتی را نادیده گرفت که منابع طبیعی را به میدان سودجویی و رقابت سرمایه تبدیل کرده‌اند. مبارزه برای محیط زیست سالم، مبارزه برای حق مردم بر آب، زمین، غذا و آینده‌ای امن نیز هست.

آگاهی، سازمان‌دهی و همبستگی؛ سه ستون دگرگونی اجتماعی

رفقای مبارز!

واقعیت‌های امروز بار دیگر ضرورت یک پرسش بنیادی را پیش روی ما قرار می‌دهد: آیا می‌توان با همان مناسباتی که فقر، تبعیض، استثمار و جنگ را بازتولید می‌کنند، به آزادی و عدالت اجتماعی دست یافت؟

پاسخ از دیدگاه مارکسیسم ـ لنینیسم روشن است: رهایی توده‌های زحمتکش بدون شناخت علمی جامعه، آگاهی طبقاتی، سازمان‌دهی آگاهانه و مبارزهٔ پیگیر برای دگرگونی مناسبات ناعادلانه امکان‌پذیر نیست.

طبقهٔ کارگر، دهقانان، زحمتکشان، روشنفکران مترقی، زنان و جوانان، نیروی عظیم دگرگونی اجتماعی‌اند؛ اما این نیرو تنها هنگامی می‌تواند ظرفیت تاریخی خود را به عمل تبدیل کند که از پراکندگی عبور کند، منافع مشترک خود را بشناسد و در چارچوب تشکل‌های آگاه، دموکراتیک و مسئولانه سازمان یابد.

سازمان‌دهی، جایگزین ارادهٔ مردم نیست؛ وسیلهٔ تبدیل ارادهٔ پراکنده به نیروی آگاه و مؤثر اجتماعی است. آگاهی، راه را روشن می‌سازد؛ همبستگی، نیرو می‌آفریند؛ و مبارزهٔ سازمان‌یافته، امکان تغییر را فراهم می‌کند.

آینده را نباید به صاحبان قدرت واگذار کرد!

امروز، بیش از هر زمان دیگر، جهان به جنبش‌های مستقل کارگری، نیروهای چپ و کمونیستی، سازمان‌های مترقی، روشنفکران مسئول و انسان‌های آزادی‌خواه نیاز دارد؛ نیروهایی که در برابر جنگ، استثمار، استعمار نو، تبعیض و سلطهٔ سرمایه سکوت نکنند و برای بدیل اجتماعیِ مبتنی بر عدالت، آزادی، برابری و همبستگی مبارزه کنند.

برای افغانستان نیز راهی جز بیداری اجتماعی، گسترش آگاهی، تقویت همبستگی و شکل‌گیری یک نیروی سیاسیِ مترقی و متعهد به منافع مردم وجود ندارد. آیندهٔ این سرزمین نباید در انحصار گروه‌های محدود و مناسبات واپس‌گرا باقی بماند؛ مردم افغانستان حق دارند در تعیین سرنوشت سیاسی، اقتصادی و اجتماعی خویش نقش واقعی و تعیین‌کننده داشته باشند.

تاریخ را نه تماشاگران، بلکه انسان‌هایی می‌سازند که ضرورت تغییر را درمی‌یابند و برای تحقق آن سازمان می‌یابند.

از گرسنگی تا آزادی، از پراکندگی تا سازمان‌دهی، و از اعتراض تا دگرگونی؛ مسیر رهایی از آگاهی و مبارزهٔ آگاهانهٔ توده‌ها می‌گذرد!

زنده باد همبستگی جهانی زحمتکشان!
زنده باد مبارزه برای آزادی، عدالت اجتماعی و برابری!
پیش به سوی جهانی عاری از استثمار، جنگ و ستم!

زبان: Englishنویسنده: Sarlowaray

The World in Flames of Contradictions; The Historic Necessity for the Rise of the Liberating Power of the Masses!

The world today stands before a great and undeniable truth: poverty, hunger, war, homelessness, unemployment, displacement, and the collapse of essential services are not isolated events unrelated to one another; they are interconnected links in a chain shackling…

برای خواندن، انتخاب کنید

The world today stands before a great and undeniable truth: poverty, hunger, war, homelessness, unemployment, displacement, and the collapse of essential services are not isolated events unrelated to one another; they are interconnected links in a chain shackling millions of working people. Behind these successive crises lie unjust economic relations, the concentration of wealth and power in the hands of ruling minorities, the destructive rivalries of capitalism, and imperialist policies of domination. These are relations in which the profits and interests of those who hold power take precedence over human life, freedom, and dignity.

Today’s world news presents a stark reflection of this bitter reality. In Afghanistan, millions of people are struggling with food insecurity; international organisations are warning of an increase in the number of people requiring emergency assistance during the coming winter, while hundreds of health centres are at risk of closure. These figures are not merely dry and lifeless statistics. Behind every figure lies a human life, an anxious family, a hungry child, a mother deprived of healthcare services, and a worker whose years of labour cannot even provide for the basic needs of their family.

Afghanistan today is trapped in the grip of structural poverty, widespread unemployment, social deprivation, and the absence of a clear vision for the future. The suspension of bilateral sporting relations, warnings issued by humanitarian organisations, and mounting pressure on healthcare and livelihood structures each reflect a different aspect of the country’s wider and profound crisis. No society can move towards progress through hunger, deprivation, political isolation, and the destruction of educational and employment opportunities. Genuine development becomes meaningful only when every human being, regardless of gender, ethnicity, language, religion, or social position, enjoys the right to education, work, healthcare, security, and free participation in determining their own destiny.

In this context, the deprivation of women of education, employment, and participation in social and political life is not a marginal issue; it is a devastating blow to the body of society and the future of Afghanistan. No force can marginalise half of society and then claim to be building a prosperous and progressive future. Women’s freedom and equality are inseparable components of the struggle for social justice and human emancipation. A society in which women are deprived of their fundamental rights can never be a free and equal society.

At the international level, wars and geopolitical tensions, from Ukraine and the Middle East to other centres of crisis, demonstrate that rivalries among the great powers continue to hold human lives and the stability of societies hostage. In Gaza, people are paying a heavy price for war under the fire of attacks, the destruction of their homes, winter rains, and shortages of shelter and essential necessities. While millions of people are in urgent need of assistance, the machinery of war and destruction continues to operate. Once again, this situation underscores the necessity of defending the right of nations to self-determination, opposing occupation, military aggression, and policies of domination, and supporting a just peace.

Meanwhile, trade rivalries, tariff wars, banking crises, and political instability in various countries expose the deep contradictions of the capitalist system. Rising export figures and the accumulation of trade surpluses do not, in themselves, signify an improvement in people’s living conditions; just as the growth of wealth on one side of society does not necessarily lead to a reduction of poverty on the other. The fundamental question is this: In whose interests is social wealth produced, and into whose hands does the labour of millions of people ultimately flow? This is precisely the question that the thought of Marx and Engels placed at the centre of its analysis of relations of production and class contradictions, and which Lenin further illuminated through his examination of capitalism’s imperialist stage and its global dimensions.

Yet, in the face of these realities, the masses are not merely spectators or silent victims of history. Workers’ strikes in Spain and France, teachers’ protests in Paraguay, workers’ struggles in Turkey and Serbia, solidarity movements in Nigeria, and the activities of communist parties and progressive forces in different countries are living manifestations of social resistance against injustice and exploitation. Despite differences in their circumstances and demands, these struggles emphasise one common truth: social and economic rights cannot be secured without awareness, organisation, solidarity, and persistent struggle.

For this reason, international solidarity among the working class and progressive forces is a historical and political necessity. No worker should stand alone in the struggle for their rights; no freedom movement should be regarded as separate from the struggles of other peoples. The historical experience of workers’ and revolutionary movements has demonstrated that a fragmented force, however courageous and self-sacrificing, faces serious limitations when confronting organised structures of power. However, when social consciousness is combined with organisation, a clear programme, and collective determination, it can become an effective force for transforming existing relations.

For Afghanistan, this necessity carries double significance. Our society, more than ever before, needs a conscious, progressive, justice-oriented movement rooted in the genuine interests of workers, peasants, labouring people, progressive intellectuals, and all freedom-loving forces; a movement that distances itself from prejudice, division, ethnic chauvinism, monopolistic tendencies, and dependence on external powers, and is founded upon the principles of equality among citizens, social justice, national independence, democratic freedoms, and the sovereignty of the people’s will.

Such a force cannot be built through empty slogans. First, awareness must be broadened, the history of people’s struggles must be understood, lessons must be drawn from past experiences, fragmented forces must be brought closer together, sustainable and accountable organisations must be established, and a connection must be forged between people’s everyday demands and the vision of fundamental social transformation. The struggle for bread, work, education, healthcare, freedom, and equality does not consist of separate and unrelated social battles. These demands acquire their full meaning through their interconnection and can become the foundations of a clear programme for the future.

Conscious Comrades and Progressive Forces!

History is not made by the owners of wealth and power alone, nor can dominant powers determine the course of societies forever. The true force of history lies in the lives, labour, consciousness, and will of those human beings who build the world, yet remain deprived of the fruits of their own labour. When this immense force becomes conscious of its social position, recognises its common interests, and unites through democratic organisation and purposeful struggle, the possibility emerges of opening new paths towards social transformation.

Today is not a time to surrender to despair, passivity, or an imposed destiny. It is time to transform consciousness into an organising force, solidarity into social power, and the ideal of justice into a practical programme. The future of Afghanistan must not be determined by poverty and deprivation, despotism and monopoly, foreign intervention, or relations based on exploitation. Its future must be built by the people themselves, who have the right to live in freedom, equality, human dignity, and ownership of their own destiny.

From consciousness to organisation, from solidarity to struggle, and from struggle to transformation — this is the difficult, yet open path towards human emancipation!

Workers and toilers of the world, unite!

زبان: پښتونویسنده: سرلوړی

نړۍ د تضادونو په اور کې؛ د ولسونو د ازادي‌بښونکي ځواک د راپاڅېدو تاریخي اړتیا!

نننۍ نړۍ له یوه ستر او نه انکارېدونکي حقیقت سره مخ ده: بېوزلي، لوږه، جګړه، بې‌کوري، بېکاري، بې‌ځایه کېدل او د بنسټیزو خدمتونو ړنګېدل، داسې جلا او له یو بل سره بې‌اړیکې پېښې نه دي؛ بلکې دا ټولې…

برای خواندن، انتخاب کنید

نننۍ نړۍ له یوه ستر او نه انکارېدونکي حقیقت سره مخ ده: بېوزلي، لوږه، جګړه، بې‌کوري، بېکاري، بې‌ځایه کېدل او د بنسټیزو خدمتونو ړنګېدل، داسې جلا او له یو بل سره بې‌اړیکې پېښې نه دي؛ بلکې دا ټولې د هغه ځنځیر سره تړلې کړۍ دي چې د میلیونونو زیارکښو انسانانو پر لاسونو او پښو اچول شوی دی. د دغو پرله‌پسې بحرانونو تر شا ناعادلانه اقتصادي مناسبات، د شتمنۍ او واک د واکمنو لږکیو په لاس کې تمرکز، د پانګوالۍ ویجاړوونکې سیالۍ او د امپریالیستي سلطې پالیسۍ پرتې دي؛ هغه مناسبات چې پکې د ګټې او واکمنو د ګټو ارزښت د انسان پر ژوند، آزادۍ او کرامت لوړ ګڼل کېږي.

د نن ورځې د نړۍ خبرونه د همدې تریخ واقعیت څرګند انځور وړاندې کوي. په افغانستان کې میلیونونه انسانان د خوړو له ناامنۍ سره لاس او ګرېوان دي؛ نړیوال بنسټونه په راتلونکي ژمي کې د بېړنیو مرستو د اړتیا لرونکو کسانو د شمېر د زیاتېدو په اړه خبرداری ورکوي او سلګونه روغتیايي مرکزونه د تړل کېدو له ګواښ سره مخ دي. دا شمېرې یوازې وچ او بې‌روحه ارقام نه دي؛ د هرې شمېرې تر شا د یوه انسان ژوند، اندېښمنه کورنۍ، وږی ماشوم، له روغتیايي خدمتونو بې‌برخې مور او هغه کارګر ولاړ دی چې د کلونو هڅو او زیار حاصل یې ان د خپلې کورنۍ لومړنۍ اړتیاوې هم نه شي پوره کولای.

افغانستان نن د جوړښتي بېوزلۍ، پراخې بېکارۍ، ټولنیز محرومیت او د روښانه راتلونکي د لیدلوري د نشتوالي په منګولو کې راګیر دی. د دوه‌اړخیزو ورزشي اړیکو ځنډېدل، د بشري مرستو د بنسټونو خبرداري او پر روغتیايي او معیشتي جوړښتونو د فشار زیاتوالی، هر یو د هېواد د ژور بحران د یوه پراخ انځور بېلابېل اړخونه راڅرګندوي. هېڅ ټولنه د لوږې، محرومیت، سیاسي انزوا او د ښوونیزو او کاري فرصتونو د له منځه وړلو له لارې پرمختګ ته نه شي رسېدای. رښتینی پرمختګ هغه مهال مانا پیدا کوي چې انسان، له جنسیت، قوم، ژبې، مذهب او ټولنیز دریځ پرته، د زده‌کړې، کار، درملنې، امنیت او د خپل برخلیک په ټاکلو کې د آزادې ونډې اخیستلو له حق څخه برخمن وي.

په دې منځ کې، له زده‌کړې، کار او په ټولنیزو او سیاسي ډګرونو کې له ګډون څخه د ښځو محرومول، کومه فرعي مسئله نه ده، بلکې د ټولنې پر بدن او د افغانستان پر راتلونکي یو دروند ګوزار دی. هېڅ ځواک نه شي کولای د ټولنې نیمه برخه څنډې ته کړي او بیا د یوه آباد او پرمختللي راتلونکي د جوړولو ادعا وکړي. د ښځو آزادي او برابري د ټولنیز عدالت او د انسان د آزادۍ لپاره د مبارزې نه بېلېدونکې برخه ده؛ هغه ټولنه چې ښځې یې له بنسټیزو حقونو محرومې وي، هېڅکله به آزاده او برابره ټولنه نه وي.

په نړیواله کچه هم جګړې او جیوپولیټیکي ترینګلتیاوې، له اوکراین او منځني ختیځ څخه نیولې د بحرانونو تر نورو سیمو پورې، څرګندوي چې د سترو قدرتونو سیالۍ لا هم د انسانانو ژوند او د ټولنو ثبات یرغمل نیولی دی. په غزه کې خلک د بریدونو د اور، د کورونو د ویجاړۍ، د ژمنیو بارانونو او د سرپناه او د ژوند د لومړنیو توکو د کمښت بیه پرې کوي. په داسې حال کې چې میلیونونه انسانان بېړنیو مرستو ته اړتیا لري، د جګړې او ویجاړۍ ماشین لا هم خپل کار ته دوام ورکوي. دغه وضعیت یو ځل بیا د ملتونو د برخلیک د ټاکلو د حق، د اشغال، پوځي تېري او د سلطې‌غوښتونکو سیاستونو پر ضد د درېدو او د عادلانه سولې د ملاتړ اړتیا برجسته کوي.

له بلې خوا، سوداګریزې سیالۍ، تعرفوي جګړې، بانکي بحرانونه او په بېلابېلو هېوادونو کې سیاسي بې‌ثباتي، د پانګوال نظام ژور تناقضونه بربنډوي. د صادراتو د شمېرو لوړېدل او د سوداګریز مازاد راټولېدل، په خپله د خلکو د ژوند د ښه کېدو په مانا نه دي؛ لکه څنګه چې د ټولنې په یوه برخه کې د شتمنۍ زیاتوالی، په بله برخه کې د بېوزلۍ د کمېدو ضمانت نه شي کولای. اساسي پوښتنه دا ده: ټولنیزه شتمني د چا په ګټه تولیدېږي او د میلیونونو انسانانو د کار حاصل د چا په واک کې دی؟ همدا هغه پوښتنه ده چې د مارکس او انګلس اندېښنې او تفکر د تولیدي مناسباتو او طبقاتي تضادونو د تحلیل په مرکز کې ځای پر ځای کړه او لینین د پانګوالۍ د امپریالیستي پړاو په څېړلو سره د هغې نړیوال اړخونه لا روښانه کړل.

خو د دغو واقعیتونو پر وړاندې د خلکو پراخې پرګنې یوازې د تاریخ نندارچیان او چوپ قربانیان نه دي. په هسپانیه او فرانسه کې د کارګرانو اعتصابونه، په پاراګوای کې د ښوونکو اعتراضونه، په ترکیه او سربیا کې د کارګرانو مبارزې، په نایجریا کې د پیوستون خوځښتونه او په بېلابېلو هېوادونو کې د کمونیستي ګوندونو او مترقي ځواکونو فعالیتونه، د بې‌عدالتۍ او استثمار پر وړاندې د ټولنیز مقاومت ژوندۍ نښې دي. دغه مبارزې، سره له دې چې شرایط او غوښتنې یې توپیر لري، پر یوه ګډ حقیقت ټینګار کوي: ټولنیز او اقتصادي حقونه له پوهاوي، سازمان‌یابۍ، پیوستون او پرله‌پسې مبارزې پرته نه شي ترلاسه کېدای.

له همدې امله، د کارګرې طبقې او پرمختللو ځواکونو نړیوال پیوستون یوه تاریخي او سیاسي اړتیا ده. هېڅ کارګر باید د خپلو حقونو په مبارزه کې یوازې پاتې نه شي؛ هېڅ آزادۍ‌غوښتونکی غورځنګ باید د نورو ملتونو له مبارزو څخه جلا ونه ګڼل شي. د کارګري او انقلابي خوځښتونو تاریخي تجربو ښودلې ده چې تیت او پرک ځواک، که هر څومره زړور او سرښندونکی هم وي، د واک د سازمان‌یافته جوړښتونو پر وړاندې له جدي محدودیتونو سره مخ کېږي؛ خو ټولنیز پوهاوی هغه مهال چې له سازمان‌یابۍ، روښانه تګلارې او ګډې ارادې سره وتړل شي، کولای شي د موجودو مناسباتو د بدلون لپاره پر یوه اغېزناک ځواک بدل شي.

د افغانستان لپاره دغه اړتیا دوه‌چنده ارزښت لري. زموږ ټولنه تر بل هر وخت ډېره یوه پوهاوي‌لرونکي، مترقي، عدالت‌غوښتونکي او د کارګرانو، بزګرانو، زیارکښانو، پرمختللو روڼ‌اندو او ټولو آزادۍ‌غوښتونکو ځواکونو د واقعي ګټو پر بنسټ ولاړ غورځنګ ته اړتیا لري؛ داسې غورځنګ چې له تعصب، بېلتون‌غوښتنې، قوم‌پالنې، انحصارطلبۍ او له بهرنیو قدرتونو سره له تړلتیا څخه واټن ونیسي او د وګړو د برابرۍ، ټولنیز عدالت، ملي خپلواکۍ، دیموکراتیکو آزادیو او د خلکو د ارادې د واکمنۍ پر اصولو ولاړ وي.

داسې ځواک یوازې په تشو شعارونو نه جوړېږي. لومړی باید پوهاوی پراخ شي، د خلکو د مبارزو تاریخ وپېژندل شي، له تېرو تجربو څخه زده‌کړه وشي، تیت او پرک ځواکونه سره نږدې کړل شي، تلپاتې او مسؤل سازمانونه رامنځته شي او د خلکو د ورځنیو غوښتنو او د ټولنې د بنسټیز بدلون د لرلید ترمنځ اړیکه ټینګه شي. د ډوډۍ، کار، زده‌کړې، درملنې، آزادۍ او برابرۍ لپاره مبارزه د یوې ټولنیزې مبارزې جلا جلا برخې نه دي؛ دغه غوښتنې له یو بل سره په تړاو کې خپل بشپړ مفهوم پیدا کوي او کولای شي د راتلونکي لپاره د یوې روښانه تګلارې بنسټونه جوړ کړي.

اګاهو ملګرو او مترقي ځواکونو!

تاریخ یوازې د شتمنۍ او زور خاوندان نه جوړوي او نه هم واکمن قدرتونه کولای شي د ټولنو د حرکت لوری د تل لپاره وټاکي. د تاریخ رښتینی ځواک د هغو انسانانو په ژوند، کار، پوهاوي او اراده کې نغښتی دی چې نړۍ جوړوي؛ خو خپله د خپل کار له ثمرې څخه محروم پاتې کېږي. کله چې دغه ستر ځواک خپل ټولنیز دریځ وپېژني، خپلې ګډې ګټې درک کړي او د دیموکراتیکې سازمان‌یابۍ او موخمنې مبارزې په چوکاټ کې سره متحد شي، نو د ټولنې د بدلون لپاره د نویو لارو د پرانیستلو امکان رامنځته کېږي.

نن د نهیلۍ، بې‌پروايۍ او تحمیل شوي برخلیک پر وړاندې د تسلیمېدو وخت نه دی. دا هغه وخت دی چې پوهاوی په سازمانوونکي ځواک، پیوستون په ټولنیز قدرت او د عدالت آرمان په عملي تګلاره بدل کړو. د افغانستان راتلونکی باید نه بېوزلي او محرومیت، نه استبداد او انحصار، نه بهرنۍ لاسوهنه او نه هم پر استثمار ولاړ مناسبات وټاکي؛ راتلونکی باید د هغو خلکو په لاس جوړ شي چې د آزاد، برابر، د انساني کرامت څخه برخمن او د خپل برخلیک د خاوند کېدو حق لري.

له پوهاوي څخه تر سازمان‌یابۍ، له پیوستون څخه تر مبارزې او له مبارزې څخه تر بدلون؛ دا د انسان د آزادۍ ستونزمن، خو پرانیستی مسیر دی!

د نړۍ کارګرانو او زیارکښانو، متحد شئ!

زبان: درینویسنده: سرلوړی

 جهان در آتش تضادها؛ ضرورت تاریخیِ برخاستن نیروی رهایی‌بخش توده‌ها!

جهان امروز در برابر یک حقیقت بزرگ و انکارناپذیر قرار گرفته است: فقر، گرسنگی، جنگ، بی‌خانمانی، بیکاری، آوارگی و فروپاشی خدمات اساسی، حوادث پراکنده و بی‌ارتباط با یکدیگر نیستند؛ این‌ها حلقه‌های به‌هم‌پیوستهٔ زنجیری‌اند که بر دست‌وپای میلیون‌ها انسان…

برای خواندن، انتخاب کنید


جهان امروز در برابر یک حقیقت بزرگ و انکارناپذیر قرار گرفته است: فقر، گرسنگی، جنگ، بی‌خانمانی، بیکاری، آوارگی و فروپاشی خدمات اساسی، حوادث پراکنده و بی‌ارتباط با یکدیگر نیستند؛ این‌ها حلقه‌های به‌هم‌پیوستهٔ زنجیری‌اند که بر دست‌وپای میلیون‌ها انسان زحمتکش بسته شده است. در پس این بحران‌های پی‌درپی، مناسبات ناعادلانهٔ اقتصادی، تمرکز ثروت و قدرت در دست اقلیت‌های مسلط، رقابت‌های ویرانگر سرمایه‌داری و سیاست‌های سلطه‌جویانهٔ امپریالیستی قرار دارند؛ مناسباتی که در آن سود و منافع صاحبان قدرت بر زندگی، آزادی و کرامت انسان تقدم می‌یابد.

اخبار امروز جهان، سیمای آشکار همین واقعیت تلخ است. در افغانستان، میلیون‌ها انسان با ناامنی غذایی دست‌وپنجه نرم می‌کنند؛ نهادهای بین‌المللی از افزایش شمار نیازمندان به کمک‌های اضطراری در زمستان پیش‌رو هشدار می‌دهند و صدها مرکز صحی با خطر تعطیلی روبه‌رو هستند. این ارقام صرفاً آمارهای خشک و بی‌روح نیستند؛ پشت هر رقم، زندگی انسانی، خانواده‌ای نگران، کودکی گرسنه، مادری محروم از خدمات درمانی و کارگری قرار دارد که حاصل سال‌ها تلاشش حتی نیازهای ابتدایی خانواده‌اش را تأمین نمی‌کند.

افغانستان امروز در چنبرهٔ فقر ساختاری، بیکاری گسترده، محرومیت اجتماعی و فقدان چشم‌انداز روشن برای آینده گرفتار است. تعلیق مناسبات ورزشی دوجانبه، هشدارهای نهادهای بشردوستانه و افزایش فشار بر ساختارهای درمانی و معیشتی، هرکدام بخشی از تصویری بزرگ‌تر از بحران عمیق کشور را بازتاب می‌دهند. هیچ جامعه‌ای با گرسنگی، محروم‌سازی، انزوای سیاسی و نابودی فرصت‌های آموزشی و شغلی به سوی پیشرفت حرکت نمی‌کند. توسعهٔ واقعی زمانی معنا می‌یابد که انسان، فارغ از جنسیت، قومیت، زبان، مذهب و جایگاه اجتماعی، از حق آموزش، کار، درمان، امنیت و مشارکت آزادانه در سرنوشت خویش برخوردار باشد.

در این میان، محرومیت زنان از آموزش، کار و حضور در عرصه‌های اجتماعی و سیاسی، نه یک مسئلهٔ حاشیه‌ای، بلکه ضربه‌ای سنگین بر پیکر جامعه و آیندهٔ افغانستان است. هیچ نیرویی نمی‌تواند با به‌حاشیه‌راندن نیمی از پیکر جامعه، ادعای ساختن آینده‌ای آباد و پیشرفته داشته باشد. آزادی و برابری زنان، جزء جدایی‌ناپذیر مبارزه برای عدالت اجتماعی و رهایی انسان است؛ جامعه‌ای که زنان آن از حقوق بنیادی محروم باشند، جامعه‌ای آزاد و برابر نخواهد بود.

در سطح بین‌المللی نیز، جنگ‌ها و تنش‌های ژئوپولیتیکی، از اوکراین و خاورمیانه تا دیگر کانون‌های بحران، نشان می‌دهند که رقابت قدرت‌های بزرگ همچنان جان انسان‌ها و ثبات جوامع را به گروگان گرفته است. در غزه، مردم زیر آتش حملات، ویرانی خانه‌ها، باران‌های زمستانی و کمبود سرپناه و مواد اولیهٔ زندگی، بهای سنگین جنگ را می‌پردازند. در حالی که میلیون‌ها انسان به کمک‌های فوری نیاز دارند، ماشین جنگ و تخریب همچنان به کار خود ادامه می‌دهد. این وضعیت بار دیگر ضرورت دفاع از حق تعیین سرنوشت ملت‌ها، مخالفت با اشغالگری، تجاوز نظامی و سیاست‌های سلطه‌جویانه و پشتیبانی از صلح عادلانه را برجسته می‌سازد.

از سوی دیگر، رقابت‌های تجاری، جنگ‌های تعرفه‌ای، بحران‌های بانکی و بی‌ثباتی سیاسی در کشورهای گوناگون، پرده از تناقض‌های عمیق نظام سرمایه‌داری برمی‌دارند. رشد ارقام صادرات و انباشت مازاد تجاری، به‌خودی‌خود به معنای بهبود زندگی توده‌های مردم نیست؛ همان‌گونه که افزایش ثروت در یک سوی جامعه، لزوماً به کاهش فقر در سوی دیگر نمی‌انجامد. پرسش اساسی این است: ثروت اجتماعی به سود چه کسانی تولید می‌شود و حاصل کار میلیون‌ها انسان در اختیار چه کسانی قرار می‌گیرد؟ این همان پرسشی است که اندیشهٔ مارکس و انگلس با تحلیل مناسبات تولید و تضادهای طبقاتی در مرکز توجه قرار داد و لنین با بررسی مرحلهٔ امپریالیستی سرمایه‌داری، ابعاد جهانی آن را روشن‌تر ساخت.

اما در برابر این واقعیت‌ها، توده‌های مردم تنها نظاره‌گر و قربانیان خاموش تاریخ نیستند. اعتصاب‌های کارگری در اسپانیا و فرانسه، اعتراض‌های معلمان در پاراگوئه، مبارزات کارگران در ترکیه و صربستان، حرکت‌های همبستگی در نیجریه و فعالیت احزاب کمونیست و نیروهای مترقی در کشورهای مختلف، نشانه‌های زندهٔ مقاومت اجتماعی در برابر بی‌عدالتی و بهره‌کشی‌اند. این مبارزات، با وجود تفاوت شرایط و مطالبات، بر یک حقیقت مشترک تأکید می‌کنند: حقوق اجتماعی و اقتصادی بدون آگاهی، تشکل‌یابی، همبستگی و مبارزهٔ پیگیرانه تأمین نمی‌شوند.

از همین‌رو، همبستگی بین‌المللی طبقهٔ کارگر و نیروهای پیشرو، ضرورتی تاریخی و سیاسی است. هیچ کارگری نباید در مبارزه برای حقوق خود تنها بماند؛ هیچ جنبش آزادی‌خواهانه‌ای نباید از مبارزات دیگر ملت‌ها جدا پنداشته شود. تجربهٔ تاریخی جنبش‌های کارگری و انقلابی نشان داده است که نیروی پراکنده، هرچند شجاع و فداکار، در برابر ساختارهای سازمان‌یافتهٔ قدرت با محدودیت‌های جدی روبه‌رو می‌شود؛ اما آگاهی اجتماعی هنگامی که با تشکل‌یابی، برنامهٔ روشن و ارادهٔ جمعی پیوند بخورد، می‌تواند به نیرویی مؤثر برای دگرگونی مناسبات موجود تبدیل شود.

برای افغانستان، این ضرورت اهمیتی دوچندان دارد. جامعهٔ ما بیش از هر زمان دیگر به یک جنبش آگاه، مترقی، عدالت‌خواه و متکی بر منافع واقعی کارگران، دهقانان، زحمتکشان، روشنفکران پیشرو و همهٔ نیروهای آزادی‌خواه نیازمند است؛ جنبشی که از تعصب، تفرقه، قوم‌گرایی، انحصارطلبی و وابستگی به قدرت‌های بیرونی فاصله بگیرد و بر اصل برابری شهروندان، عدالت اجتماعی، استقلال ملی، آزادی‌های دموکراتیک و حاکمیت ارادهٔ مردم استوار باشد.

چنین نیرویی با شعارهای بی‌پشتوانه ساخته نمی‌شود. نخست باید آگاهی را گسترش داد، تاریخ مبارزات مردم را شناخت، از تجربه‌های گذشته درس گرفت، نیروهای پراکنده را به هم نزدیک ساخت، تشکل‌های پایدار و مسئول ایجاد کرد و پیوند میان خواست‌های روزمرهٔ مردم و چشم‌انداز دگرگونی بنیادی جامعه را برقرار نمود. مبارزه برای نان، کار، آموزش، درمان، آزادی و برابری، اجزای جداگانهٔ یک پیکار اجتماعی نیستند؛ این خواست‌ها در پیوند با یکدیگر معنای کامل می‌یابند و می‌توانند به پایه‌های یک برنامهٔ روشن برای آینده تبدیل شوند.

رفقای آگاه و نیروهای مترقی!

تاریخ را نه صاحبان زر و زور به‌تنهایی می‌سازند و نه قدرت‌های مسلط می‌توانند برای همیشه مسیر حرکت جوامع را تعیین کنند. نیروی واقعی تاریخ در زندگی، کار، آگاهی و ارادهٔ انسان‌هایی نهفته است که جهان را می‌سازند؛ اما خود از ثمرهٔ کار خویش محروم می‌مانند. هنگامی که این نیروی عظیم به موقعیت اجتماعی خود آگاه شود، منافع مشترکش را بشناسد و در قالب سازمان‌یابی دموکراتیک و مبارزهٔ هدفمند متحد گردد، امکان گشودن راه‌های تازه برای دگرگونی جامعه پدید می‌آید.

امروز زمان تسلیم در برابر یأس، انفعال و سرنوشت تحمیل‌شده نیست. زمان آن است که آگاهی را به نیروی سازمان‌دهنده، همبستگی را به قدرت اجتماعی و آرمان عدالت را به برنامهٔ عملی تبدیل کنیم. آیندهٔ افغانستان را نه فقر و محرومیت، نه استبداد و انحصار، نه مداخلهٔ خارجی و نه مناسبات مبتنی بر بهره‌کشی باید تعیین کند؛ آینده باید به دست مردمی ساخته شود که حق دارند آزاد، برابر، برخوردار از کرامت انسانی و صاحب سرنوشت خویش باشند.

از آگاهی به سازمان‌یابی، از همبستگی به مبارزه و از مبارزه به دگرگونی؛ این است مسیر دشوار، اما گشودهٔ رهایی انسان!

کارگران و زحمتکشان جهان، متحد شوید!

زبان: Englishنویسنده: Sarlowaray

From Consciousness to Organization; The Transformative Force of History Lies in the Hands of the Masses!

The world today is caught in a whirlwind of crises that share common roots: poverty and unemployment, war and forced migration, social inequality, environmental destruction, and the deprivation of millions of people of their most fundamental human rights.…

برای خواندن، انتخاب کنید

The world today is caught in a whirlwind of crises that share common roots: poverty and unemployment, war and forced migration, social inequality, environmental destruction, and the deprivation of millions of people of their most fundamental human rights. On one side of this world, wealth and power are concentrated in the hands of a small minority, while on the other, the working majority of humanity bends under the heavy burden of exploitation, economic insecurity, and injustice. This situation is not accidental; it reflects a system of relations in which capital’s profits take precedence over human needs, and the interests of those in power are placed above the destiny of the masses.

Afghanistan, with its deep historical wounds and accumulated economic and social crises, is one of the clearest examples of this catastrophe. The large-scale return of migrants from neighbouring countries, under conditions in which the national economy lacks the capacity to absorb the available workforce, is intensifying unemployment, poverty, and homelessness. Today’s reports concerning the need to create employment opportunities for returnees, as well as the closure of hundreds of health centres, once again demonstrate how the lives of millions of people are bound up with deprivation of the most basic necessities.

Under such circumstances, speaking of development and reconstruction without guaranteeing people’s rights to employment, education, healthcare, and housing amounts to nothing more than empty slogans without substance. Human resources are the greatest asset of any society; however, this potential can become a driving force for progress only when it is liberated from the chains of poverty, illiteracy, discrimination, and the denial of basic rights. A society whose workers and young people wander through endless queues of unemployment, while its families remain deprived of essential services, cannot achieve a sustainable future.

The deprivation of Afghan women and girls of education, employment, and social and political participation is a devastating blow to the body of society and the future of the country. No society can achieve genuine progress by excluding half of its human potential. Girls’ education, women’s legal equality, and their free participation in social life are neither secondary nor merely ceremonial demands; they are fundamental pillars of social liberation and progress. Freedom and social justice without women’s equality remain incomplete and meaningless concepts.

At the global level, competition among major powers, wars, and political crises demonstrate that geopolitical and economic interests continue to cast their shadows over the lives of millions of people. Diplomatic summits involving major powers, alongside regional and global conflicts, reflect struggles over influence, resources, and strategic interests. At the same time, the climate crisis weighs most heavily on the shoulders of poor populations and low-income countries: people who have contributed the least to creating this crisis, yet pay its highest price through droughts, floods, deadly heatwaves, and the destruction of natural resources.

From the perspective of historical materialism, these crises cannot be examined separately from relations of production, ownership, and the distribution of wealth. We must ask: Who produces? Who appropriates the fruits of labour? And who pays the price of these crises? As long as the logic of private profit governs public needs, and human labour power is transformed into a commodity for the accumulation of wealth, poverty and inequality will continue to reproduce themselves. Changing faces and slogans, without transforming the foundations of unjust economic and social relations, cannot by itself open the path to liberation.

In opposition to these relations, the struggles of workers and working people in different countries carry historical significance. Calls for general strikes and protests against rising living costs, job insecurity, and the housing crisis demonstrate that livelihood demands have become political and social questions. Protest marches in defence of the Palestinian people, as well as solidarity responses against war and mass killings, further demonstrate that social conscience and the people’s spirit of resistance remain alive. Meanwhile, the deaths of migrants along perilous routes expose the bitter face of a world in which deprived human beings, in their search for security and a better life, become victims of poverty, war, and inhumane policies.

Yet anger against injustice alone cannot change history. Shared suffering becomes a force for transformation only when it is linked to class consciousness, organisation, solidarity, and a political programme. The experience of workers’ and revolutionary movements has demonstrated that fragmented forces, however extensive, remain vulnerable in the face of organised structures of power. The working class needs independent organisations, political consciousness, and firm ties with other working people in order to defend its rights. Without organisation, protest remains fragmented; without consciousness, anger is directed along misguided paths; and without a liberating vision, social demands are reduced to limited reforms.

For this reason, the responsibility of progressive and revolutionary forces is not merely to describe poverty and condemn oppression; it is also to enlighten people about its roots, unite fragmented struggles, defend the rights of working people, and expand the culture of solidarity and organisation. The struggle for bread, employment, housing, healthcare, and education cannot be separated from the struggle for freedom, equality, and social justice. All these demands are integral components of a historic struggle for a society in which human beings, rather than serving as instruments of capital accumulation, become the central focus of social life.

For Afghanistan, this truth is of vital importance. Liberation from poverty and dependency, economic reconstruction, the creation of employment opportunities, the provision of public services, the guarantee of women’s rights, and the expansion of universal education will remain impossible without the conscious and organised participation of workers, peasants, progressive intellectuals, women, and young people. No force can replace the will and organisation of the people. The future of the country must be built upon the interests of the working majority, the free participation of citizens, and social justice, not upon deprivation and the monopoly of power.

History is not a waiting ground for saviours; it is the arena of struggle for human beings who recognise the necessity of change and unite to bring it about. No chain is broken through wishful thinking, and no society achieves freedom by surrendering to an imposed destiny. Consciousness, organisation, and collective struggle are the instruments through which reality is transformed.

Workers of the world! The future will not be built while you stand waiting; you are the very force that must build it. Advance from fragmentation to solidarity, from protest to organisation, and from consciousness to purposeful struggle. Keep the banner of freedom, equality, and social justice flying high; for history does not move forward through submission, but is transformed through the will of conscious, united, and fighting human beings!

زبان: پښتونویسنده: سرلوړی

له پوهاوي څخه تر سازمان‌موندنې پورې؛ د تاریخ د بدلون ځواک د ولسونو په لاس کې دی!

د نن ورځې نړۍ د هغو کړکېچونو په توپان کې راګیره ده چې ګډې ریښې لري: بېوزلي او بېکاري، جګړې او جبري کډوالي، ټولنیزه نابرابري، د چاپېریال ویجاړېدل او د میلیونونو انسانانو له لومړنیو بشري حقونو څخه محرومېدل.…

برای خواندن، انتخاب کنید

د نن ورځې نړۍ د هغو کړکېچونو په توپان کې راګیره ده چې ګډې ریښې لري: بېوزلي او بېکاري، جګړې او جبري کډوالي، ټولنیزه نابرابري، د چاپېریال ویجاړېدل او د میلیونونو انسانانو له لومړنیو بشري حقونو څخه محرومېدل. د دې نړۍ په یوه خوا کې شتمني او واک د یوې کوچنۍ لږکۍ په لاسونو کې راټولېږي او په بله خوا کې د بشریت زیارکښه اکثریت د استثمار، اقتصادي ناامنۍ او بې‌عدالتۍ تر درانه بار لاندې ملا ماتوي. دا وضعیت تصادفي نه دی؛ بلکې د هغو اړیکو انعکاس دی چې پکې د پانګې ګټه د انسان پر اړتیاوو او د واکمنو کړیو ګټې د ولسونو پر برخلیک لومړیتوب لري.

افغانستان، له خپلو ژورو تاریخي ټپونو او راټولو شویو اقتصادي او ټولنیزو کړکېچونو سره، د دې ناورین له څرګندو بېلګو څخه دی. له ګاونډیو هېوادونو څخه د کډوالو پراخ بېرته راستنېدل، په داسې شرایطو کې چې د هېواد اقتصاد د کاري ځواک د جذب توان نه لري، د بېکارۍ، بېوزلۍ او بې‌سرپناهۍ کړکېچ لا پسې ژوروي. د راستنېدونکو لپاره د کاري فرصتونو د رامنځته کولو د اړتیا او همدارنګه د سلګونو روغتیايي مرکزونو د تړل کېدو په اړه د نن ورځې راپورونه یو ځل بیا څرګندوي چې د میلیونونو انسانانو ژوند له لومړنیو امکاناتو څخه له محرومیت سره تړلی دی.

په داسې شرایطو کې، د خلکو لپاره د کار، زده‌کړې، درملنې او استوګنې د حق له تأمین پرته د پرمختګ او بیارغونې په اړه خبرې کول، له تشو او بې‌ملاتړه شعارونو پرته بل څه نه دي. انساني ځواک د هرې ټولنې تر ټولو ستره پانګه ده؛ خو دا ځواک یوازې هغه مهال د پرمختګ په عامل بدلېدای شي چې د بېوزلۍ، بې‌سوادۍ، تبعیض او بې‌حقوقۍ له زنځیرونو څخه ازاد شي. هغه ټولنه چې کارګران او ځوانان یې د بېکارۍ په لیکو کې سرګردانه وي او کورنۍ یې له بنسټیزو خدمتونو محرومې پاتې وي، نه شي کولای باثباته راتلونکې ترلاسه کړي.

د افغانستان د ښځو او نجونو له زده‌کړې، کار او ټولنیزې او سیاسي ونډې څخه محرومول، د ټولنې پر وجود او د هېواد پر راتلونکي دروند ګوزار دی. هېڅ ټولنه د خپل انساني ځواک د نیمایي برخې په حذفولو سره رښتیني پرمختګ ته نه شي رسېدای. د نجونو زده‌کړه، د ښځو حقوقي برابري او په ټولنیز ژوند کې د هغوی ازاده ونډه، فرعي او تشریفاتي غوښتنې نه دي؛ بلکې د ټولنې د ازادۍ او پرمختګ له بنسټیزو ستنو څخه دي. د ښځو له برابرۍ پرته ازادي او ټولنیز عدالت نیمګړي او بې‌مانا مفاهیم دي.

په نړیواله کچه هم د سترو قدرتونو سیالۍ، جګړې او سیاسي کړکېچونه څرګندوي چې جیوپولیتیکي او اقتصادي ګټې لا هم د میلیونونو انسانانو پر ژوند سیوری غوړوي. د سترو قدرتونو ډیپلوماټیکې غونډې، د سیمه‌ییزو او نړیوالو شخړو ترڅنګ، د نفوذ، سرچینو او ستراتیژیکو ګټو پر سر د سیالیو څرګندونه کوي. په همدې وخت کې، اقلیمي کړکېچ تر ټولو دروند بار د بېوزلو خلکو او کم‌عاید لرونکو هېوادونو پر اوږو ږدي؛ هغه خلک چې د دې کړکېچ په رامنځته کولو کې یې تر ټولو لږه ونډه لرلې، خو د وچکالۍ، سېلابونو، مرګونو ګرمو څپو او د طبیعي سرچینو د ویجاړېدو تر ټولو لوړه بیه پرې کوي.

د تاریخي ماتریالېزم له لیدلوري، دغه کړکېچونه د تولید، مالکیت او شتمنۍ د وېش له اړیکو څخه جلا نه شي څېړل کېدای. باید وپوښتل شي چې څوک تولید کوي، څوک د کار لاسته راوړنې په خپل واک کې اخلي او څوک د کړکېچونو بیه پرې کوي. تر هغه چې د خصوصي ګټې منطق پر عامه اړتیاوو واکمني کوي او د انسان کاري ځواک د شتمنۍ د راټولولو لپاره په یوه سوداګریز توکي بدلېږي، بېوزلي او نابرابري به بیا بیا تولیدېږي. د څېرو او شعارونو بدلون، پرته له دې چې د ناعادلانه اقتصادي او ټولنیز بنسټونو بدلون رامنځته شي، په یوازې ځان د ازادۍ لار نه شي پرانیستلای.

د دغو اړیکو پر وړاندې، په بېلابېلو هېوادونو کې د کارګرانو او زیارکښو مبارزې تاریخي ارزښت لري. د عمومي اعتصابونو او د ګرانۍ، کاري ناامنۍ او د کورونو د بحران پر ضد د اعتراضونو غوښتنې څرګندوي چې د ژوند د لومړنیو اړتیاوو غوښتنې په یوې سیاسي او ټولنیزې مسئلې بدلې شوې دي. د فلسطین د خلکو په دفاع کې اعتراضي لاریونونه او د جګړې او وژنو پر وړاندې د پیوستون غبرګونونه هم دا څرګندوي چې ټولنیز وجدان او اعتراضي اراده لا هم ژوندۍ ده. له بلې خوا، په خطرناکو لارو کې د کډوالو مړینه د هغې نړۍ تریخ انځور رابرسېره کوي چې محروم انسانان پکې د امنیت او ښه ژوند د موندلو لپاره د بېوزلۍ، جګړې او غیرانساني سیاستونو قرباني کېږي.

خو یوازې د بې‌عدالتۍ پر وړاندې غوسه تاریخ نه شي بدلولای. ګډ کړاو هغه مهال د بدلون په ځواک بدلېږي چې له طبقاتي پوهاوي، تشکیلاتي انسجام، پیوستون او سیاسي برنامې سره وتړل شي. د کارګري او انقلابي جنبشونو تجربو ښودلې ده چې تیت او پرک ځواک، که هر څومره پراخ هم وي، د واک د سازمان‌یافته جوړښتونو پر وړاندې زیان‌من پاتې کېږي. کارګره طبقه د خپلو حقونو د دفاع لپاره خپلواکو تشکیلاتو، سیاسي پوهاوي او له نورو زیارکښو سره ټینګې اړیکې ته اړتیا لري. له سازمان‌یابۍ پرته اعتراض تیت او پرک پاتې کېږي؛ له پوهاوي پرته غوسه په ناسمو لارو سوق کېږي؛ او د ازادۍ له روښانه لیدلوري پرته ټولنیزې غوښتنې په محدودو اصلاحاتو کې راټولېږي.

له همدې امله، د مترقي او انقلابي ځواکونو دنده یوازې د بېوزلۍ انځورول او د ظلم غندل نه دي؛ بلکې د هغې د ریښو په اړه د خلکو روښانول، د تیت او پرک مبارزو سره نښلول، د زیارکښو له حقونو څخه دفاع او د پیوستون او سازمان‌یابۍ د فرهنګ پراخول هم دي. د ډوډۍ، کار، کور، درملنې او زده‌کړې لپاره مبارزه د ازادۍ، برابرۍ او ټولنیز عدالت له مبارزې څخه جلا نه ده؛ دغه ټولې غوښتنې د هغې تاریخي مبارزې برخې دي چې موخه یې د داسې ټولنې رامنځته کول دي چې انسان پکې د پانګې د ګټې وسیله نه، بلکې د ټولنیز ژوند محور وي.

د افغانستان لپاره دا حقیقت حیاتي اهمیت لري. له بېوزلۍ او وابستګۍ څخه خلاصون، د اقتصاد بیارغونه، د کاري فرصتونو رامنځته کول، د عامه خدمتونو تأمین، د ښځو د حقونو تضمین او د ټولګډونه زده‌کړو پراختیا، د کارګرانو، بزګرانو، مترقي روڼ‌اندو، ښځو او ځوانانو له آګاهانه او سازمان‌یافته ګډون پرته ناشوني دي. هېڅ ځواک د خلکو د ارادې او سازمان‌یابۍ ځای نه شي نیولای. د هېواد راتلونکې باید د زیارکښ اکثریت د ګټو، د وګړو د ازاد ګډون او ټولنیز عدالت پر بنسټ جوړه شي، نه د محرومیت او د واک د انحصار پر بنسټ.

تاریخ د ژغورونکو د انتظار ډګر نه دی؛ بلکې د هغو انسانانو د مبارزې ډګر دی چې د بدلون اړتیا درک کوي او د هغه د تحقق لپاره سره متحد کېږي. هېڅ زنځیر په هیلو نه شلېږي او هېڅ ټولنه د تحمیل شوي برخلیک پر وړاندې په تسلیمۍ سره ازادۍ ته نه رسېږي. پوهاوی، سازمان‌یابي او ګډه مبارزه د واقعیت د بدلون وسایل دي.

د نړۍ زیارکښو! راتلونکې ستاسو په انتظار نه جوړېږي؛ بلکې تاسو هغه ځواک یاست چې باید خپله یې جوړه کړئ. له تیت او پرک حالت څخه د پیوستون پر لور، له اعتراض څخه د سازمان‌یابۍ پر لور او له پوهاوي څخه د موخه‌مندې مبارزې پر لور ګامونه واخلئ. د ازادۍ، برابرۍ او ټولنیز عدالت بیرغ هسک وساتئ؛ ځکه تاریخ په تسلیمۍ سره مخته نه ځي، بلکې د آګاهو، متحدو او مبارزو انسانانو په اراده بدلېږي!

زبان: درینویسنده: سرلوړی

از آگاهی تا سازمان‌یابی؛ نیروی دگرگون‌ساز تاریخ در دستان توده‌هاست!

جهان امروز در گرداب بحران‌هایی گرفتار است که ریشه‌های مشترک دارند: فقر و بیکاری، جنگ و مهاجرت اجباری، نابرابری اجتماعی، تخریب محیط زیست و محرومیت میلیون‌ها انسان از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی. در یک سوی این جهان، ثروت و…

برای خواندن، انتخاب کنید

جهان امروز در گرداب بحران‌هایی گرفتار است که ریشه‌های مشترک دارند: فقر و بیکاری، جنگ و مهاجرت اجباری، نابرابری اجتماعی، تخریب محیط زیست و محرومیت میلیون‌ها انسان از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی. در یک سوی این جهان، ثروت و قدرت در دست اقلیتی کوچک انباشته می‌شود و در سوی دیگر، اکثریت زحمتکش بشریت زیر بار استثمار، ناامنی اقتصادی و بی‌عدالتی کمر خم می‌کند. این وضعیت تصادفی نیست؛ بازتاب مناسباتی است که در آن سود سرمایه بر نیاز انسان و منافع صاحبان قدرت بر سرنوشت توده‌های مردم تقدم یافته است.

افغانستان، با زخم‌های عمیق تاریخی و بحران‌های انباشتهٔ اقتصادی و اجتماعی، یکی از آشکارترین نمونه‌های این فاجعه است. بازگشت گستردهٔ مهاجران از کشورهای همسایه، در شرایطی که اقتصاد کشور توان جذب نیروی کار را ندارد، بحران بیکاری، فقر و بی‌سرپناهی را تشدید می‌کند. گزارش‌های امروز دربارهٔ ضرورت ایجاد فرصت‌های شغلی برای بازگشت‌کنندگان و نیز تعطیلی صدها مرکز صحی، بار دیگر نشان می‌دهد که زندگی میلیون‌ها انسان با محرومیت از ابتدایی‌ترین امکانات گره خورده است.

در چنین شرایطی، سخن‌گفتن از توسعه و بازسازی، بدون تأمین حق کار، آموزش، درمان و مسکن برای مردم، چیزی جز شعارهای بی‌پشتوانه نیست. نیروی انسانی بزرگ‌ترین سرمایهٔ هر جامعه است؛ اما این نیرو تنها زمانی می‌تواند به عامل پیشرفت تبدیل شود که از زنجیر فقر، بی‌سوادی، تبعیض و بی‌حقوقی رهایی یابد. جامعه‌ای که کارگران و جوانان آن در صف بیکاری سرگردان باشند و خانواده‌هایش از خدمات اساسی محروم بمانند، نمی‌تواند به آینده‌ای پایدار دست یابد.

محرومیت زنان و دختران افغانستان از آموزش، کار و مشارکت اجتماعی و سیاسی، ضربه‌ای سنگین بر پیکر جامعه و آیندهٔ کشور است. هیچ جامعه‌ای با حذف نیمی از نیروی انسانی خود به پیشرفت واقعی نمی‌رسد. آموزش دختران، برابری حقوقی زنان و مشارکت آزادانهٔ آنان در زندگی اجتماعی، خواست‌هایی فرعی و تشریفاتی نیستند؛ از پایه‌های اساسی رهایی و پیشرفت جامعه‌اند. آزادی و عدالت اجتماعی بدون برابری زنان، مفاهیمی ناقص و بی‌معنا خواهند بود.

در سطح جهانی نیز رقابت قدرت‌های بزرگ، جنگ‌ها و بحران‌های سیاسی نشان می‌دهند که منافع ژئوپولیتیکی و اقتصادی همچنان بر زندگی میلیون‌ها انسان سایه افکنده‌اند. نشست‌های دیپلماتیک قدرت‌های بزرگ، در کنار منازعات منطقه‌ای و جهانی، بیانگر کشمکش بر سر نفوذ، منابع و منافع راهبردی‌اند. هم‌زمان، بحران اقلیمی بیش از همه بر دوش مردمان فقیر و کشورهای کم‌درآمد سنگینی می‌کند؛ مردمانی که کمترین سهم را در ایجاد این بحران داشته‌اند، اما بیشترین بهای آن را با خشکسالی، سیلاب، گرمای مرگبار و نابودی منابع طبیعی می‌پردازند.

از دیدگاه ماتریالیسم تاریخی، این بحران‌ها را نمی‌توان جدا از مناسبات تولید، مالکیت و توزیع ثروت بررسی کرد. باید پرسید چه کسانی تولید می‌کنند، چه کسانی حاصل کار را تصاحب می‌کنند و چه کسانی هزینهٔ بحران‌ها را می‌پردازند. تا زمانی که منطق سود خصوصی بر نیازهای عمومی فرمان براند و نیروی کار انسان به کالایی برای انباشت ثروت تبدیل شود، فقر و نابرابری همچنان بازتولید خواهند شد. تغییر چهره‌ها و شعارها، بدون دگرگونی بنیادهای ناعادلانهٔ اقتصادی و اجتماعی، به‌تنهایی راه رهایی را نمی‌گشاید.

در برابر این مناسبات، مبارزات کارگران و زحمتکشان در کشورهای مختلف اهمیت تاریخی دارد. فراخوان‌های اعتصاب عمومی و اعتراض به گرانی، ناامنی شغلی و بحران مسکن نشان می‌دهد که مطالبات معیشتی به مسئله‌ای سیاسی و اجتماعی تبدیل شده‌اند. راهپیمایی‌های اعتراضی در دفاع از مردم فلسطین و واکنش‌های همبستگی در برابر جنگ و کشتار نیز بیانگر آن است که وجدان اجتماعی و ارادهٔ اعتراضی مردم هنوز زنده است. در سوی دیگر، جان‌باختن مهاجران در مسیرهای پرخطر، چهرهٔ تلخ جهانی را آشکار می‌سازد که در آن انسان‌های محروم برای یافتن امنیت و زندگی بهتر، قربانی فقر، جنگ و سیاست‌های غیرانسانی می‌شوند.

اما خشم از بی‌عدالتی، به‌تنهایی تاریخ را تغییر نمی‌دهد. رنج مشترک زمانی به نیروی دگرگونی بدل می‌شود که با آگاهی طبقاتی، تشکل‌یابی، همبستگی و برنامهٔ سیاسی پیوند بخورد. تجربهٔ جنبش‌های کارگری و انقلابی نشان داده است که نیروی پراکنده، هرچند گسترده باشد، در برابر ساختارهای سازمان‌یافتهٔ قدرت آسیب‌پذیر می‌ماند. طبقهٔ کارگر برای دفاع از حقوق خویش به تشکل مستقل، آگاهی سیاسی و پیوند استوار با دیگر زحمتکشان نیاز دارد. بدون سازمان‌یابی، اعتراض پراکنده می‌ماند؛ بدون آگاهی، خشم در مسیرهای نادرست هدایت می‌شود؛ و بدون چشم‌انداز رهایی‌بخش، مطالبات اجتماعی به اصلاحاتی محدود فروکاسته خواهند شد.

از همین‌رو، وظیفهٔ نیروهای مترقی و انقلابی تنها توصیف فقر و محکوم‌کردن ستم نیست؛ بلکه روشنگری دربارهٔ ریشه‌های آن، پیوندزدن مبارزات پراکنده، دفاع از حقوق زحمتکشان و گسترش فرهنگ همبستگی و سازمان‌یابی است. مبارزه برای نان، کار، مسکن، درمان و آموزش، از مبارزه برای آزادی، برابری و عدالت اجتماعی جدا نیست؛ همهٔ این مطالبات اجزای یک پیکار تاریخی برای جامعه‌ای هستند که در آن انسان، نه ابزار سودآوری سرمایه، بلکه محور زندگی اجتماعی باشد.

برای افغانستان، این حقیقت اهمیتی حیاتی دارد. رهایی از فقر و وابستگی، بازسازی اقتصاد، ایجاد فرصت‌های شغلی، تأمین خدمات عمومی، تضمین حقوق زنان و گسترش آموزش همگانی، بدون حضور آگاهانه و سازمان‌یافتهٔ کارگران، دهقانان، روشنفکران پیشرو، زنان و جوانان ممکن نخواهد شد. هیچ نیرویی نمی‌تواند جای اراده و سازمان‌یابی مردم را بگیرد. آیندهٔ کشور باید بر بنیاد منافع اکثریت زحمتکش، مشارکت آزادانهٔ شهروندان و عدالت اجتماعی بنا شود، نه بر محرومیت و انحصار قدرت.

تاریخ میدان انتظار برای نجات‌دهندگان نیست؛ میدان پیکار انسان‌هایی است که ضرورت تغییر را درمی‌یابند و برای تحقق آن متحد می‌شوند. هیچ زنجیری با آرزو گسسته نمی‌شود و هیچ جامعه‌ای با تسلیم در برابر سرنوشت تحمیلی به آزادی نمی‌رسد. آگاهی، سازمان‌یابی و مبارزهٔ جمعی، ابزارهای دگرگون‌سازی واقعیت‌اند.

زحمتکشان جهان! آینده در انتظار شما ساخته نخواهد شد؛ این شما هستید که باید آن را بسازید. از پراکندگی به همبستگی، از اعتراض به سازمان‌یابی و از آگاهی به مبارزهٔ هدفمند گام بردارید. پرچم آزادی، برابری و عدالت اجتماعی را برافراشته نگه دارید؛ زیرا تاریخ با تسلیم به پیش نمی‌رود، بلکه با ارادهٔ انسان‌های آگاه، متحد و رزمنده دگرگون می‌شود!

زبان: Englishنویسنده: Sarlowaray

When Girls Are Deprived of Education and Workers Break the Chains of Strikes: The Common Destiny of the Oppressed in the Struggle Against Exploitation!

History stands before two irreconcilable camps: the parasitic camp of exploiters, monopolists, and imperialist warmongers, and the vast camp of workers, toilers, and human beings who build the world through their labour, while the fruits of their lives…

برای خواندن، انتخاب کنید

History stands before two irreconcilable camps: the parasitic camp of exploiters, monopolists, and imperialist warmongers, and the vast camp of workers, toilers, and human beings who build the world through their labour, while the fruits of their lives are appropriated for the benefit of a predatory minority. This confrontation is no coincidence; it is the law of historical materialism, the contradiction between labour and capital, the contradiction between the people and reaction, the contradiction between socialism and barbarism.

Afghanistan today is the naked and blood-soaked laboratory of this contradiction.

When more than 2.6 million girls are denied secondary education and 53 percent of primary-school-age children are excluded from the formal education system, these are not merely statistics; they are organised class crimes! A regime that closes schools seeks to return women to domestic slavery and society to the darkness of the Middle Ages. This feudal-comprador reaction is the sworn enemy of consciousness and enlightenment.

Place this crime alongside an even greater betrayal: a country with 220 gigawatts of solar energy potential—sunlight capable of illuminating all of Asia—yet it begs for 80 percent of its electricity from abroad and pays 280 million dollars for this dependency! Why? Because monopoly capital and a puppet ruling system require Afghanistan to remain dependent, dark, and impoverished so that its plunder becomes easier.

In the very week our news bulletin raises its voice, 700 health centres—representing 40 percent of the entire primary healthcare network—are facing closure because humanitarian assistance has collapsed from 2 billion to 570 million dollars. The farmer who cries out in a United Nations report, “We cannot survive, and we do not want to die,” and is driven by desperation towards poppy cultivation, which has increased by 330 percent, is a victim of this very system. A system that has 2.5 trillion dollars for bombs but nothing for hospitals!

Yes! On the very day the Nasdaq index fell by 5.5 percent and 2.5 trillion dollars in fictitious capital evaporated from Wall Street in a single day, in Ghazni, 175 vulnerable children received work tools worth 26,000 Afghanis—wrenches, embroidery needles, and soldering irons—so that they could become breadwinners. Place these two figures side by side and witness the naked face of capitalism! On one side, the mythical accumulation of windfall wealth; on the other, absolute poverty. This is the insoluble contradiction of capital!

And in that same Ghazni, the regime celebrates the graduation of 400 students from the Noor-ul-Madaris religious school. Two Ghaznis, two futures stand before us: the Ghazni of tools and knowledge versus the Ghazni of turbans and ignorance! We declare unequivocally: the future belongs to the first Ghazni!

But history is not imprisoned in the mountains of the Hindu Kush!

Beyond the borders, the proletariat is responding. When they take education away from us, workers break their chains! This is proletarian internationalism in practice:

In France, 575,000 people according to the Interior Ministry, and 1.6 million according to the CGT, took to the streets. The Eiffel Tower, the ostentatious symbol of the French bourgeoisie, stood silent as workers went on strike. The French Communist Party raised its voice: We do not want crumbs; we demand our share of the wealth!

In the United States, the heart of imperialism, 1,300 workers at Encore Boston Harbor, after 62 days of unyielding strike action, forced a 5.5-year agreement down their employer’s throat. 1,200 Chicago parking attendants, following four days of strike action, stood against job-destroying technology and defended their right to work. In Bangladesh, garment workers, exploited like slaves for 12,500 taka, are fighting for 30,000 taka and the freedom of their imprisoned comrades!

These struggles are not separate from one another; they constitute one united front!

Imperialism, as the highest stage of capitalism, is sinking and setting the world ablaze in an attempt to save itself: a Russian ballistic missile strikes Kyiv and its kindergarten; 33 innocent farmers are slaughtered by ISIS in the Congo; oil tankers explode in the Strait of Hormuz; bomb threats paralyse Europe; and four more Palestinians are killed in Gaza under the cover of a fraudulent ceasefire. This is precisely what the UN Secretary-General warned about in Salamanca: the unlawful use of force is becoming normalised.

In the face of this barbarism, the red flag still flies high!

From the symposium “The Left and the Contemporary World” in Nicosia, marking the centenary of Cyprus’s heroic AKEL Party, to the preparations for the 58th Congress of the Communist Party of Britain to build a united front against monopoly capital and war; from the independent participation of the South African Communist Party to the Communist Party USA’s stance against Trumpism; and from the Communist Party of the Russian Federation’s preparations for the 109th anniversary of the Great October Socialist Revolution—all proclaim with one voice: the alternative is alive, socialism is alive!

Workers, heroic women, and conscious youth!

Afghanistan does not need charity or pity! It needs a vanguard party of the working class! It needs class consciousness, Leninist organisation, and the iron unity of peasants, workers, women, and youth to transform scattered struggles for bread, education, and dignity into a historic struggle for genuine national independence, social justice, and socialism.

Neither the turban is the path to liberation, nor the dollar, nor submission!

Do not search for the future in the heavens; the future must be built through the calloused hands of workers, the broken pencil of the Afghan girl, and the clenched fists of workers in Boston, Paris, and Dhaka!

History does not change through waiting; history is transformed by conscious, united, and organised human beings!

Long live the international solidarity of the toilers!

Long live the vanguard party of the working class!

Long live the revolution!

Long live socialism!

Workers of the world, unite!

زبان: پښتونویسنده: سرلوړی

کله چې له نجونو څخه د زده‌کړې حق اخلي او کارګران د اعتصاب ځنځیرونه شلوي؛ د استثمار پر وړاندې د ټولو ځپل شویو ګډ برخلیک!

تاریخ د دوو نه پخلا کېدونکو لښکرو پر وړاندې ولاړ دی: د استثمارګرو، انحصاري پانګه‌والو او امپریالیستي جګړه‌مارانو پرازیتي لښکر، او د کارګرانو، زیارکښو او هغو انسانانو ستر لښکر چې په خپل کاري ځواک نړۍ جوړوي، خو د…

برای خواندن، انتخاب کنید

تاریخ د دوو نه پخلا کېدونکو لښکرو پر وړاندې ولاړ دی: د استثمارګرو، انحصاري پانګه‌والو او امپریالیستي جګړه‌مارانو پرازیتي لښکر، او د کارګرانو، زیارکښو او هغو انسانانو ستر لښکر چې په خپل کاري ځواک نړۍ جوړوي، خو د ژوند د زیارونو پایلې یې د یوې لوټمارې لږکۍ په ګټه مصادره کېږي. دا ټکر تصادفي نه دی؛ دا د تاریخي ماتریالېزم قانون دی، د کار او پانګې تضاد، د خلکو او ارتجاع تضاد، د سوسیالېزم او بربریت تضاد.

د نن ورځې افغانستان د همدې تضاد لوڅ او وینې‌بهېدونکی لابراتوار دی.

کله چې له ۲.۶ میلیونو څخه زیاتې نجونې له منځنیو زده‌کړو محرومېږي او د لومړنیو زده‌کړو د عمر ۵۳ سلنه ماشومان له رسمي ښوونیز نظام څخه محروم ساتل کېږي، دا یوازې شمېرې نه دي، بلکې یو سازمان‌یافته طبقاتي جنایت دی! هغه رژیم چې ښوونځي تړي، غواړي ښځه بېرته د کورني غلامۍ او ټولنه د منځنیو پېړیو تیارو ته ور وګرځوي. دا فیوډالي ـ کمپرادوري ارتجاع د پوهې او شعور قسم‌خوړلی دښمن دی.

دا جنایت له یوې بلې سترې خیانت سره څنګ پر څنګ کېږدئ: هغه هېواد چې د لمر د انرژۍ د تولید ۲۲۰ ګیګاواټه ظرفیت لري ـ داسې لمر چې د ټولې اسیا د روښانولو وړتیا لري ـ خو د خپلې برېښنا ۸۰ سلنه له نورو هېوادونو څخه په سوال او زارۍ ترلاسه کوي او د دې وابستګۍ په بدل کې ۲۸۰ میلیونه ډالره تاوان ورکوي! ولې؟ ځکه د انحصاري پانګې او لاس‌پوڅې واکمنۍ په ګټه دا ده چې افغانستان وابسته، تیاره او بېوزلی پاتې شي، څو لوټل یې اسانه وي.

په همدې اوونۍ کې چې زموږ خبري بولتن د فریاد غږ پورته کوي، ۷۰۰ روغتیايي مرکزونه ـ یعنې د لومړنیو روغتیايي خدمتونو د ټولې شبکې ۴۰ سلنه ـ د بشري مرستو د بودجې د دوه میلیارده ډالرو څخه ۵۷۰ میلیونه ډالرو ته د راټیټېدو له امله د تړل کېدو په حال کې دي. هغه بزګر چې د ملګرو ملتونو په راپور کې چیغه وهي: «نه شو کولای ژوند وکړو او نه غواړو مړه شو»، او د ناچارۍ له مخې د کوکنارو کر ته مخه کوي، چې کچه یې ۳۳۰ سلنه لوړه شوې ده، د همدې نظام قرباني دی. هغه نظام چې د بمونو لپاره ۲.۵ ټریلیونه ډالره لري، خو د روغتونونو لپاره یې نه لري!

هو! په هماغه ورځ چې د ناسډاک شاخص ۵.۵ سلنه راولوېد او د وال‌سټریټ په بازار کې د یوې ورځې په ترڅ کې ۲.۵ ټریلیونه ډالره خیالي پانګه په لوګي بدله شوه، په غزني کې ۱۷۵ زیان‌منونکو ماشومانو ته د ۲۶ زره افغانیو په ارزښت د کار وسایل ـ لکه رنچ، د ګلدوزۍ ستنې او د سولډر کولو وسایل ـ ورکړل شول، څو د خپلې کورنۍ نفقه برابره کړي. دا دواړه شمېرې سره پرتله کړئ، څو د پانګوالۍ لوڅه څېره ووینئ! له یوې خوا د باد راوړې شتمنۍ افسانوي زېرمه، او له بلې خوا مطلقه بېوزلي. دا د پانګوالۍ نه‌حل کېدونکی تضاد دی!

او په همدې غزني کې رژیم د نورالمدارس مدرسې د ۴۰۰ طالبانو د فراغت جشن لمانځي. دوه غزني، دوه راتلونکي زموږ پر وړاندې ولاړ دي: د رنچ او پوهې غزني، د پګړۍ او ناپوهۍ د غزني پر وړاندې! موږ په پرېکنده توګه وایو: راتلونکی د لومړي غزني دی!

خو تاریخ د هندوکش په غرونو کې بندي نه دی!

د پولو هاخوا پرولتاریا خپل ځواب ورکوي. کله چې له موږ څخه د زده‌کړې حق اخلي، کارګران د غلامۍ ځنځیرونه شلوي! دا په عمل کې پرولتري نړیوالتوب دی:

په فرانسه کې د کورنیو چارو وزارت د شمېرو له مخې ۵۷۵ زره او د CGT اتحادیې د شمېرو له مخې ۱.۶ میلیونه خلکو واټونه ونیول. د ایفل برج، د فرانسوي بورژوازۍ د پرتمین سمبول په توګه، د خپلو کارګرانو د اعتصاب له امله چوپ پاتې شو. د فرانسې کمونیست ګوند چیغه پورته کړه: موږ د خیرات څو مړۍ ډوډۍ نه غواړو، موږ د شتمنۍ خپله برخه غواړو!

په امریکا کې، د امپریالېزم په زړه کې، د انکور بوستون ۱۳۰۰ کارګرانو له ۶۲ ورځو فولادي اعتصاب وروسته، د ۵.۵ کلونو لپاره د کار تړون پر کارفرما وتاپه. د شیکاګو ۱۲۰۰ پارکینګ‌ساتونکو له څلور ورځني اعتصاب وروسته د بې‌کارۍ رامنځته کوونکې ټکنالوژۍ پر وړاندې ودرېدل او د کار له حق څخه یې دفاع وکړه. په بنګله‌دېش کې د جامو جوړولو کارګران، چې د ۱۲۵۰۰ ټکا په بدل کې د غلامانو په څېر استثمارېږي، د ۳۰۰۰۰ ټکا معاش او د خپلو زنداني ملګرو د ازادۍ لپاره مبارزه کوي!

دا مبارزې له یو بل څخه جلا نه دي؛ دا یوه واحده جبهه ده!

امپریالېزم، چې د پانګوالۍ تر ټولو لوړه مرحله ده، د ډوبېدو په حال کې دی او د خپل ژغورلو لپاره ټوله نړۍ په اور کې اچوي: د روسیې بالستیک توغندی پر کییف او د هغه پر وړکتون لګېږي، په کانګو کې ۳۳ بې‌ګناه بزګران د داعش له خوا په وحشیانه توګه وژل کېږي، د هرمز په تنګي کې د تېلو ټانکرونه چاودنې کوي، د بم‌اېښودنې ګواښ اروپا فلج کوي، او څلور نور فلسطینیان په غزه کې د دروغجن اوربند تر نقاب لاندې وژل کېږي. دا هماغه وضعیت دی چې د ملګرو ملتونو سرمنشي په سالامانکا کې خبرداری ورکړ: د زور غیرقانوني کارونه په عادي دود د بدلېدو په حال کې دي.

د دې بربریت پر وړاندې سره بیرغ لا هم رپېږي!

په نیکوسیا کې د قبرس د اتل AKEL ګوند د سلمې کلیزې په مناسبت د «کیڼ اړخي خوځښت او معاصره نړۍ» له علمي غونډې څخه، د انحصاري پانګې او جګړې پر وړاندې د متحدې جبهې د جوړولو په موخه د بریتانیا د کمونیست ګوند د ۵۸م کنګرس تر چمتووالي، د جنوبي افریقا د کمونیست ګوند تر خپلواک ګډون، د ټرمپیزم پر وړاندې د امریکا د کمونیست ګوند تر دریځ‌نیونې، او د روسیې د فدراسیون د کمونیست ګوند له خوا د ستر سوسیالیستي اکتوبر انقلاب د ۱۰۹مې کلیزې تر چمتووالي پورې ـ ټول په یوه غږ چیغه وهي: بدیل لا ژوندی دی، سوسیالېزم لا ژوندی دی!

کارګرو ملګرو، اتلو ښځو او ویښو ځوانانو!

افغانستان خیرات او ترحم ته اړتیا نه لري! افغانستان د کارګرې طبقې مخکښ ګوند ته اړتیا لري! افغانستان طبقاتي شعور، لینني تشکیلاتو او د بزګرانو، کارګرانو، ښځو او ځوانانو فولادي یووالي ته اړتیا لري، څو د ډوډۍ، ښوونځي او انساني کرامت لپاره خواره واره مبارزات د رښتینې ملي خپلواکۍ، ټولنیز عدالت او سوسیالېزم لپاره په یوه تاریخي مبارزه بدل کړي.

نه پګړۍ د خلاصون لار ده، نه ډالر او نه تسلیمېدل!

راتلونکی په اسمانونو کې مه لټوئ؛ راتلونکی باید د کارګر په تڼاکو وهلو لاسونو، د افغانې نجلۍ په مات شوي قلم، او د بوستون، پاریس او ډاکا د کارګرانو په کلکو موټیو کې جوړ شي!

تاریخ په انتظار نه بدلېږي؛ تاریخ ویښ، متحد او سازمان‌یافته انسانان بدلوي!

د زیارکښو نړیوال پیوستون دې ژوندی وي!

د کارګرې طبقې مخکښ ګوند دې ژوندی وي!

انقلاب دې ژوندی وي!

سوسیالېزم دې ژوندی وي!

د نړۍ کارګرانو، سره متحد شئ!

زبان: درینویسنده: سرلوړی

وقتی آموزش را از دختران می‌گیرند و کارگران زنجیر اعتصاب را می‌گسلند؛ سرنوشت مشترک ستمدیدگان در نبرد با استثمار ! 

تاریخ در برابر دو اردوی آشتی‌ناپذیر ایستاده است: اردوی انگل‌وار استثمارگران، صاحبان انحصارات و جنگ‌افروزان امپریالیست، و اردوی عظیم کارگران، زحمتکشان و انسان‌هایی که با نیروی کار خویش جهان را می‌سازند اما حاصل زندگی‌شان به سود اقلیتی غارتگر…

برای خواندن، انتخاب کنید

تاریخ در برابر دو اردوی آشتی‌ناپذیر ایستاده است: اردوی انگل‌وار استثمارگران، صاحبان انحصارات و جنگ‌افروزان امپریالیست، و اردوی عظیم کارگران، زحمتکشان و انسان‌هایی که با نیروی کار خویش جهان را می‌سازند اما حاصل زندگی‌شان به سود اقلیتی غارتگر مصادره می‌شود. این تقابل تصادفی نیست؛ این قانون ماتریالیسم تاریخی است، تضاد کار و سرمایه، تضاد خلق و ارتجاع، تضاد سوسیالیسم و بربریت.

افغانستان امروز، لابراتوار عریان و خونین این تضاد است.

وقتی بیش از ۲.۶ میلیون دختر را از آموزش متوسطه می‌رانند و ۵۳ درصد کودکان در سن ابتدایی را از نظام رسمی آموزشی محروم می‌سازند، این آمار نیست، جنایت طبقاتی سازمان‌یافته است! رژیمی که مکتب را می‌بندد، می‌خواهد زن را به بردگی خانگی و جامعه را به تاریکی قرون وسطی بازگرداند. این ارتجاع فئودالی-کمپرادور، دشمن سوگندخورده آگاهی است.

این جنایت را در کنار خیانت بزرگتر بگذارید: کشوری که به اعتراف  **۲۲۰ گیگاوات ظرفیت آفتاب** دارد – آفتابی که می‌تواند تمام آسیا را روشن کند – اما ۸۰ درصد برقش را گدایی می‌کند و ۲۸۰ میلیون دالر تاوان وابستگی می‌دهد! چرا؟ چون برای سرمایه انحصاری و برای حاکمیت دست‌نشانده، افغانستان باید وابسته بماند، باید تاریک بماند، باید فقیر بماند تا غارتش آسان باشد.

در همین هفته که بولتن ما فریاد می‌زند، **۷۰۰ مرکز صحی – یعنی ۴۰ درصد تمام شبکه صحی اولیه – به خاطر سقوط کمک‌های بشری از ۲ میلیارد به ۵۷۰ میلیون دالر در حال بسته شدن است.** دهقانی که در گزارش سازمان ملل فریاد می‌زند «نمی‌توانیم زنده بمانیم و نمی‌خواهیم بمیریم» و از سر ناچاری به کشت خشخاش با ۳۳۰ درصد افزایش پناه می‌برد، قربانی همین نظام است. نظام که برای بمب ۲.۵ تریلیون دالر دارد، برای شفاخانه ندارد!

آری! در همان روزی که شاخص نزدک ۵.۵ درصد سقوط کرد و **۲.۵ تریلیون دالر** سرمایه موهومی در یک روز در وال‌استریت دود شد، در غزنی، ۱۷۵ کودک آسیب‌پذیر برای ۲۶ هزار افغانی ابزار کار – آچار، سوزن گلدوزی، هویه – گرفتند تا نان‌آور شوند. این دو عدد را در کنار هم بگذارید تا چهره عریان سرمایه‌داری را ببینید! یک‌سو انباشت افسانه‌ای ثروت بادآورده، سوی دیگر فقر مطلق. این است تناقض لاینحل سرمایه!

و در همان غزنی، رژیم فراغت ۴۰۰ طالب از مدرسه نورالمدارس را جشن می‌گیرد. دو غزنی، دو آینده در برابر ماست: غزنی آچار و دانش، در برابر غزنی عمامه و جهل! ما با قاطعیت می‌گوییم: آینده متعلق به غزنی اول است!

اما تاریخ در کوه‌های هندوکش زندانی نیست!

آن‌سوی مرزها، پرولتاریا پاسخ می‌دهد. وقتی آموزش را از ما می‌گیرند، کارگران زنجیرها را می‌گسلند! این است انترناسیونالیسم پرولتری در عمل:

در فرانسه، ۵۷۵ هزار به روایت وزارت داخله و **۱.۶ میلیون به روایت CGT**، خیابان‌ها را تسخیر کردند. برج ایفل، نماد پرطمطراق بورژوازی فرانسه، از اعتصاب کارگرانش خاموش ماند. حزب کمونیست فرانسه فریاد زد: ما خرده‌نان نمی‌خواهیم، سهم‌مان از ثروت را می‌خواهیم!

در امریکا، قلب امپریالیسم، **۱۳۰۰ کارگر کازینوی انکور بوستون پس از ۶۲ روز اعتصاب آهنین**، قرارداد ۵.۵ ساله را بر حلقوم کارفرما کوبیدند. **۱۲۰۰ پارکینگ‌بان شیکاگو** پس از ۴ روز اعتصاب، در برابر تکنولوژی بیکارساز ایستادند و از حق کار دفاع کردند. در بنگلادش، کارگران پوشاک که با ۱۲۵۰۰ تاکا برده‌وار استثمار می‌شوند، برای ۳۰۰۰۰ تاکا و آزادی رفقای زندانی‌شان می‌جنگند!

این مبارزات جدا از هم نیستند؛ این یک جبهه واحد است!

امپریالیسم به مثابه بالاترین مرحله سرمایه‌داری، در حال غرق شدن است و برای نجات خود جهان را به آتش می‌کشد: موشک بالستیک روسیه بر کی‌یف و کودکستانش فرود می‌آید، ۳۳ دهقان بی‌گناه در کنگو توسط داعش سلاخی می‌شوند، نفت‌کش‌ها در تنگه هرمز منفجر می‌شوند، تهدید بمب‌گذاری اروپا را فلج می‌کند، و ۴ فلسطینی دیگر در غزه زیر نقاب آتش‌بس دروغین کشته می‌شوند. این همان است که دبیرکل سازمان ملل در سالامانکا هشدار داد: استفاده غیرقانونی از زور دارد عادی می‌شود.

در برابر این بربریت، پرچم سرخ هنوز برافراشته است!

از سمپوزیوم «چپ و جهان معاصر» در نیکوزیا به مناسبت صدمین سالگرد حزب قهرمان AKEL قبرس، تا تدارک پنجاه و هشتمین کنگره حزب کمونیست بریتانیا برای جبهه متحد علیه سرمایه انحصاری و جنگ، تا شرکت مستقل حزب کمونیست افریقای جنوبی، تا موضع‌گیری حزب کمونیست امریکا علیه ترامپیسم، تا تدارک حزب کمونیست فدراسیون روسیه برای **صدونهمین سالگرد انقلاب کبیر سوسیالیستی اکتوبر** – همه فریاد می‌زنند: آلترناتیو زنده است، سوسیالیسم زنده است!

رفقای کارگر، زنان قهرمان، جوانان آگاه!

افغانستان به صدقه و ترحم نیاز ندارد! به حزب پیشتاز طبقه کارگر نیاز دارد! به آگاهی طبقاتی، به تشکل لنینی، به وحدت آهنین دهقان، کارگر، زن و جوان نیاز دارد تا مبارزه پراکنده برای نان، مکتب و کرامت را به یک پیکار تاریخی برای استقلال ملی واقعی، عدالت اجتماعی و سوسیالیسم تبدیل کند.

نه عمامه راه رهایی است، نه دلار، نه تسلیم!

آینده را در آسمان‌ها نجویید؛ آینده را باید در دستان پینه‌بسته کارگر، در قلم شکسته دختر افغان، در مشت گره‌کرده کارگر بوستون و پاریس و داکا ساخت!

تاریخ با انتظار تغییر نمی‌کند؛ تاریخ را انسان‌های آگاه، متحد و سازمان‌یافته دگرگون می‌سازند!

**زنده باد همبستگی جهانی زحمتکشان!

زنده باد حزب پیشتاز طبقه کارگر!

زنده باد انقلاب!

زنده باد سوسیالیسم!

کارگران جهان متحد شوید!**

زبان: Englishنویسنده: Sarlowaray

The Transformative Force of History: When Class Consciousness Joins Hands with International Solidarity

History is transformed through the will and struggle of peoples and social forces determined to confront injustice, exploitation and the prevailing structures of power in order to shape their own destiny. The widespread strikes and demonstrations by workers…

برای خواندن، انتخاب کنید

History is transformed through the will and struggle of peoples and social forces determined to confront injustice, exploitation and the prevailing structures of power in order to shape their own destiny. The widespread strikes and demonstrations by workers in various cities across France, Germany and Ireland are not merely demands for higher wages and improved working conditions; they represent the awakening of the working class, its growing awareness of its rights, and its organised struggle against the exploitative structures of the capitalist system. When thousands and hundreds of thousands of workers stand united in defence of their common interests, the transformative force of history emerges—a force that no exploitative system can silence or suppress forever.

The broad workers’ movement in France, the metalworkers’ strikes in Germany, and the support for public-sector employees’ struggles in Ireland once again demonstrate that the strength of the working class lies in its unity, organisation and class consciousness. The workers’ struggle acquires historical significance when it rises beyond individual demands towards the horizon of social transformation; when the everyday demands of labouring people become connected to the greater objective of abolishing exploitation, establishing social justice and creating the conditions for a truly humane life. It is this class consciousness that strengthens international solidarity among workers’ movements beyond the limitations of national borders.

On the international stage, political and nuclear tensions between Iran and the United States, regional security equations and instability in global markets once again demonstrate that, amid imperialist rivalries and conflicts over strategic interests, the destiny of peoples can become a casualty of bargains struck by great powers. The sudden decline in financial markets and the volatility of shares associated with the artificial intelligence industry further reveal that the capitalist economy, despite its claims of progress and prosperity, remains burdened by deep structural contradictions and recurring crises. From a Marxist-Leninist perspective, understanding the roots of these crises is impossible without a scientific examination of the relations governing capital, production, labour and the distribution of social wealth.

The realities of our country, Afghanistan, present an image of profound social and political catastrophe alongside these same global contradictions. The persecution of journalists, restrictions on freedom of expression, prohibitions imposed on women’s education and social participation, and the need for international efforts to secure formal recognition of gender apartheid are clear manifestations of the systematic violation of fundamental human rights. Contracts worth millions of dollars in coal extraction and energy production can serve as instruments of national development only when transparency, public interests, environmental protection and the equitable management of national wealth are guaranteed—not when natural resources are turned into instruments of profit and domination for a narrow circle of economic interests.

Afghanistan needs more than a change in political power; it demands profound, fundamental and just social transformation. Such transformation must rest upon the active participation of workers, peasants, intellectuals, young people and all labouring sections of society; guarantee women full political, economic and social equality; recognise freedom of education, employment and expression as inalienable rights of every human being; and place national wealth at the service of the welfare and development of the entire people. Dissatisfaction alone is not enough to bring about such a transformation. Political awareness, a clear ideological position, strong organisation and sustained struggle are indispensable conditions.

The lesson of history is clear: no people can build an independent future while trapped in powerlessness, ignorance and division. The international workers’ struggle conveys a profound message: the force of social transformation resides in the people, but that force becomes effective only when equipped with awareness, unity and organised struggle. Our responsibility is to draw profound lessons from the realities of our time, adopt a clear political position in defence of people’s rights, and strengthen the ranks of struggle against exploitation, injustice and every form of social discrimination.

The New Standard-Bearers of the People’s Democratic Party of Afghanistan believe that building a free, equal and just society is possible through the conscious, united and organised struggle of workers and all labouring people. The future belongs to those forces that struggle with scientific awareness and unwavering determination for human liberation, social justice, national independence and the abolition of exploitation.

Awareness, solidarity and social justice: the three fundamental pillars of the struggle for a free, equal society, liberated from exploitation!

زبان: پښتونویسنده: سرلوړی

د تاریخ بدلوونکی ځواک؛ کله چې طبقاتي پوهاوی له نړیوال پیوستون سره یوځای کېږي!

تاریخ د هغو ولسونو او ټولنیزو ځواکونو په اراده او مبارزه بدلېږي چې د خپل برخلیک د ټاکلو لپاره له بې‌عدالتۍ، استثمار او واکمنو مناسباتو سره د مقابلې هوډ وکړي. د فرانسې، جرمني او ایرلنډ په بېلابېلو ښارونو…

برای خواندن، انتخاب کنید

تاریخ د هغو ولسونو او ټولنیزو ځواکونو په اراده او مبارزه بدلېږي چې د خپل برخلیک د ټاکلو لپاره له بې‌عدالتۍ، استثمار او واکمنو مناسباتو سره د مقابلې هوډ وکړي. د فرانسې، جرمني او ایرلنډ په بېلابېلو ښارونو کې د کارګرانو پراخ اعتصابونه او لاریونونه یوازې د معاشونو او کاري امتیازونو د زیاتوالي غوښتنه نه ده؛ بلکې دا د کارګرې طبقې د ویښتابه، د خپلو حقونو د پېژندنې او د پانګوال نظام د استثماري جوړښت پر وړاندې د منظمې مبارزې څرګندونه ده. کله چې زرګونه او سلګونه زره کارګران د خپلو ګډو ګټو لپاره په یوه لیکه کې درېږي، د تاریخ د بدلون هغه ځواک راڅرګندېږي چې هېڅ استثماري نظام یې د تل لپاره د چوپتیا او تسلیمۍ تر سیوري لاندې نه شي ساتلای.

په فرانسه کې د کارګرانو پراخ خوځښت، په جرمني کې د فلزکارانو اعتصابونه او په ایرلنډ کې د دولتي سکتور د کارکوونکو د مبارزې ملاتړ، یو ځل بیا دا حقیقت څرګندوي چې د کارګرې طبقې ځواک د هغې په یووالي، سازمان او طبقاتي شعور کې نغښتی دی. د کارګرانو مبارزه هغه مهال تاریخي اغېز مومي چې له انفرادي غوښتنو څخه د ټولنیز بدلون تر افق پورې لوړه شي؛ هغه مهال چې د مزدورانو ورځنۍ غوښتنې د استثمار د له منځه وړلو، د ټولنیز عدالت د ټینګښت او د انسان د انساني ژوند د شرایطو د رامنځته کولو له سترې موخې سره وتړل شي. همدا طبقاتي شعور دی چې د کارګرانو د خوځښتونو ترمنځ د پولو له محدودیتونو پورته نړیوال پیوستون پیاوړی کوي.

په نړیوال ډګر کې د ایران او متحده ایالاتو ترمنځ سیاسي او اټومي ترینګلتیاوې، د سیمې امنیتي معادلې او د نړیوالو بازارونو بې‌ثباتي یو ځل بیا څرګندوي چې د امپریالیستي سیالیو او ستراتیژیکو ګټو په شخړو کې د ولسونو برخلیک د سترو قدرتونو د معاملاتو قرباني کېدای شي. د مالي بازارونو ناڅاپي ټیټوالی او د مصنوعي ځیرکتیا د صنعت اړوند ونډو بې‌ثباتي هم دا حقیقت رابرسېره کوي چې پانګوال اقتصاد، سره له دې چې د پرمختګ او سوکالۍ ادعاوې کوي، له ژورو جوړښتي تضادونو او پرله‌پسې بحرانونو سره مخ دی. د مارکسیستي ـ لیننیستي تحلیل له مخې، د دې بحرانونو د ریښو پېژندنه د پانګې، تولید، کار او د ټولنیزې شتمنۍ د وېش د مناسباتو له علمي څېړنې پرته ناشونې ده.

زموږ د هېواد افغانستان واقعیتونه بیا د همدې نړیوالو تضادونو تر څنګ د یوې ژورې ټولنیزې او سیاسي فاجعې انځور وړاندې کوي. د خبریالانو ځپل، د بیان د ازادۍ محدودول، د ښځو پر زده‌کړو او ټولنیز ګډون بندیزونه او د جنسیتي توپیر د رسمي کېدو پر وړاندې د نړیوالو هڅو اړتیا، د ولس د اساسي حقونو د سیستماتیک نقض څرګندې بېلګې دي. د ډبرو سکرو د استخراج او انرژۍ د تولید په برخه کې د میلیونونو ډالرو قراردادونه هم هغه مهال د ملي پرمختګ وسیله کېدای شي چې شفافیت، د خلکو ګټې، د چاپېریال ساتنه او د ملي شتمنیو عادلانه مدیریت تضمین کړي؛ نه دا چې طبیعي سرچینې د محدودو اقتصادي کړیو د ګټې او واکمنۍ په وسیله بدلې شي.

افغانستان یوازې د سیاسي واک د بدلون اړتیا نه لري؛ بلکې د یوه ژور، بنسټیز او عادلانه ټولنیز بدلون غوښتونکی دی. هغه بدلون چې د کارګرانو، بزګرانو، روڼاندو، ځوانانو او ټولو زیارکښو پر فعال ګډون ولاړ وي؛ د ښځو بشپړ سیاسي، اقتصادي او ټولنیز برابري تضمین کړي؛ د زده‌کړې، کار او بیان ازادي د هر انسان نه‌انکارېدونکي حقونه وبولي؛ او ملي شتمنۍ د ټول ولس د هوساینې او پرمختګ په خدمت کې وکاروي. د داسې بدلون لپاره یوازې نارضایتي بسنه نه کوي؛ سیاسي پوهه، روښانه فکري دریځ، پیاوړی سازمان او دوامداره مبارزه اړین شرایط دي.

د تاریخ درس روښانه دی: هېڅ ولس د بې‌وسۍ، ناپوهۍ او وېش په حالت کې خپلواک راتلونکی نه شي جوړولای. د کارګرانو نړیواله مبارزه موږ ته دا پیغام راکوي چې د ټولنیز بدلون ځواک په ولسونو کې پروت دی، خو دغه ځواک هغه مهال اغېزمنېږي چې په پوهاوي، یووالي او منظمې مبارزې سمبال شي. زموږ دنده دا ده چې د زمانې له واقعیتونو څخه ژور درس واخلو، د خلکو د حقونو د دفاع لپاره روښانه سیاسي دریځ خپل کړو او د استثمار، بې‌عدالتۍ او هر ډول ټولنیز تبعیض پر وړاندې د مبارزې لیکې پیاوړې کړو.

د افغانستان د خلکو دیموکراتیک گوند- نوی بیرغوال ، باور لري چې د آزاد، برابر او عادلانه ټولنې جوړول د کارګرانو او ټولو زیارکښو د شعوري، متحدې او سازمان‌یافته مبارزې له لارې شوني دي. راتلونکی د هغو ځواکونو دی چې د انسان د آزادۍ، ټولنیز عدالت، ملي خپلواکۍ او د استثمار د پای ته رسولو لپاره په علمي پوهاوي او نه‌ماتېدونکي هوډ مبارزه کوي.

پوهاوی، پیوستون او ټولنیز عدالت؛ د یوې آزادې، برابرې او له استثمار څخه د پاکې ټولنې د مبارزې درې بنسټیز ستنې دي!

زبان: درینویسنده: سرلوړی

نیروی دگرگون‌ساز تاریخ؛ هنگامی که آگاهی طبقاتی به همبستگی جهانی پیوند می‌خورد!

تاریخ، میدان برخورد نیروهای اجتماعی، تضادهای طبقاتی و مبارزهٔ پیوستهٔ انسان برای رهایی از مناسبات استثمارگرانه است. هیچ تحول بنیادین اجتماعی بدون آگاهی، سازمان‌یابی و ارادهٔ جمعی توده‌های زحمتکش به وقوع نمی‌پیوندد. آنچه امروز در خیابان‌های پاریس، مراکز…

برای خواندن، انتخاب کنید

تاریخ، میدان برخورد نیروهای اجتماعی، تضادهای طبقاتی و مبارزهٔ پیوستهٔ انسان برای رهایی از مناسبات استثمارگرانه است. هیچ تحول بنیادین اجتماعی بدون آگاهی، سازمان‌یابی و ارادهٔ جمعی توده‌های زحمتکش به وقوع نمی‌پیوندد. آنچه امروز در خیابان‌های پاریس، مراکز صنعتی آلمان، اتحادیه‌های کارگری ایرلند و عرصه‌های مبارزاتی دیگر کشورها جریان دارد، بازتابی از تضادهای عمیق ساختار سرمایه‌داری و تداوم نبرد نیروی کار با مناسبات اقتصادی مبتنی بر استثمار است.

اعتصاب و تظاهرات بیش از یک‌ونیم میلیون انسان در فرانسه، گسترش اعتصاب‌های کارگران صنایع فلزی و برق آلمان و مبارزات کارکنان بخش عمومی ایرلند، هرکدام جلوه‌ای از مطالبات انباشته‌شدهٔ میلیون‌ها انسان زحمتکش‌اند که در برابر کاهش قدرت خرید، ناامنی شغلی، خصوصی‌سازی و فرسایش خدمات عمومی ایستادگی می‌کنند. این مبارزات، با وجود تفاوت در شرایط ملی و ساختارهای سازمانی، یک واقعیت مشترک را آشکار می‌سازند: تضاد میان منافع نیروی کار و منافع صاحبان سرمایه همچنان یکی از محورهای اساسی تحولات اجتماعی معاصر است.

از دیدگاه مارکسیستی ـ لنینیستی، مبارزهٔ اقتصادی کارگران هنگامی می‌تواند به نیرویی مؤثر در دگرگونی مناسبات اجتماعی تبدیل شود که با آگاهی طبقاتی، تشکل مستقل، همبستگی سازمان‌یافته و شناخت علمی از ساختارهای قدرت پیوند بخورد. افزایش دستمزد و بهبود شرایط کار، خواست‌هایی مشروع و ضروری‌اند؛ اما رهایی پایدار انسان زحمتکش مستلزم فراتر رفتن از واکنش‌های پراکنده و دستیابی به درک عمیق‌تر از ریشه‌های اقتصادی و اجتماعی نابرابری است. همبستگی پرولتاریای جهان نه یک شعار تشریفاتی، بلکه ضرورتی تاریخی در برابر جهانی است که منافع سرمایه را بر نیازهای انسانی مقدم می‌شمارد.

در عرصهٔ بین‌المللی، تحولات مربوط به مناسبات ایران و ایالات متحده، رایزنی‌های تهران با کشورهای منطقه و دیدار مقام‌های روسیه و ایران، بار دیگر پیچیدگی مناسبات ژئوپولیتیکی و رقابت بر سر امنیت، انرژی و نفوذ منطقه‌ای را برجسته می‌سازد. هم‌زمان، سقوط شاخص‌های عمدهٔ بورس امریکا و نگرانی سرمایه‌گذاران دربارهٔ آیندهٔ سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های هوش مصنوعی، پرسش‌های تازه‌ای دربارهٔ ثبات بازارهای مالی و جهت‌گیری سرمایه‌گذاری در اقتصاد جهانی مطرح می‌کند. در چنین شرایطی، تحلیل مارکسیستی باید فراتر از نوسانات روزمرهٔ بازارها، مناسبات مالکیت، تمرکز سرمایه و پیامدهای اجتماعی تحولات اقتصادی را مورد بررسی قرار دهد.

اما افغانستان؛ سرزمینی که مردم آن سال‌هاست بهای سنگین استبداد، جنگ، مداخلهٔ خارجی، فروپاشی اقتصادی و محرومیت اجتماعی را می‌پردازند، امروز با شکل دیگری از بحران ساختاری روبه‌رو است. گزارش سازمان گزارشگران بدون مرز دربارهٔ عملکرد ادارهٔ ۰۱۵ طالبان و بازداشت و شکنجهٔ خبرنگاران، بار دیگر مسئلهٔ آزادی بیان و امنیت فعالان رسانه‌ای را به مرکز توجه می‌آورد. طرح درخواست شناسایی آپارتاید جنسیتی در پارلمان اروپا نیز نشان می‌دهد که محرومیت نظام‌مند زنان و دختران افغانستان از آموزش، کار و حضور در زندگی اجتماعی، همچنان یکی از مسائل جدی حقوق بشری در سطح بین‌المللی است.

در جامعه‌ای که خبرنگار به‌خاطر بیان حقیقت زیر فشار قرار می‌گیرد، زن از حق آموزش و کار محروم می‌شود، کارگر از امنیت شغلی و دستمزد عادلانه بی‌بهره می‌ماند و جوان از چشم‌انداز روشن زندگی اجتماعی محروم است، سخن گفتن از توسعه و عدالت اجتماعی بدون پرداختن به ساختارهای قدرت و مناسبات اقتصادی، چیزی جز چشم‌پوشی از ریشه‌های واقعی بحران نخواهد بود.

قرارداد ۲۴۷ میلیون دالری استخراج زغال‌سنگ و تولید انرژی نیز از همین منظر نیازمند بررسی دقیق است. منابع طبیعی افغانستان بخشی از ثروت ملی و متعلق به نسل‌های امروز و فردای این سرزمین‌اند. بهره‌برداری از این منابع باید بر پایهٔ منافع عمومی، شفافیت اقتصادی، حفظ محیط زیست، رعایت حقوق کارگران و پاسخ‌گویی نهادهای مسئول صورت گیرد. ثروت طبیعی زمانی به عامل توسعهٔ واقعی تبدیل می‌شود که حاصل آن به بهبود زندگی مردم، ایجاد اشتغال پایدار و گسترش زیرساخت‌های عمومی اختصاص یابد، نه آنکه سرنوشت آن در تاریکی قراردادها و مناسبات غیرشفاف تعیین شود.

در چنین اوضاعی، بازخوانی میراث تاریخی جنبش کمونیستی و تجارب مبارزاتی نیروهای کارگری و مترقی اهمیت ویژه می‌یابد. تاریخ به ما می‌آموزد که هیچ حق اجتماعی بدون مبارزه تثبیت نشده و هیچ دستاورد پایدار بدون سازمان‌یابی و مشارکت آگاهانهٔ مردم دوام نیاورده است. اما درس تاریخ، تکرار مکانیکی گذشته نیست؛ شناخت شرایط عینی، تحلیل تضادهای اجتماعی و یافتن راه‌های متناسب با نیازهای زمانه است.

برای افغانستان، ضرورت پیوند میان آزادی‌های مدنی و سیاسی، عدالت اجتماعی، برابری حقوقی زنان و مردان، استقلال ملی، توسعهٔ اقتصادی و حاکمیت ارادهٔ مردم، یک مسئلهٔ بنیادی و تعیین‌کننده است. رهایی از استبداد، فقر و مناسبات استثمارگرانه بدون حضور آگاهانه و سازمان‌یافتهٔ کارگران، دهقانان، روشنفکران مترقی، زنان و جوانان در زندگی سیاسی و اجتماعی امکان‌پذیر نخواهد بود.

حزب دموکراتیک خلق افغانستان-درفشداران نوین ، بر این باور است که شناخت علمی جامعه، دفاع از حقوق زحمتکشان، مبارزه برای آزادی و عدالت اجتماعی و تقویت همبستگی نیروهای مترقی، از موضوعات اساسی هر برنامهٔ تحول‌خواهانه برای آیندهٔ افغانستان است. چنین راهی مستلزم نقد صریح اشتباهات گذشته، فاصله‌گرفتن از جزم‌اندیشی، تقویت فرهنگ گفت‌وگوی درون‌سازمانی و پیوند نظریه با واقعیت‌های زندگی مردم است.

تاریخ را نمی‌توان با آرزوها تغییر داد؛ تاریخ را انسان‌های آگاه، با شناخت ضرورت‌های زمان، تشکل‌یابی و عمل مسئولانه دگرگون می‌سازند. آیندهٔ عادلانه نه محصول انتظار، بلکه نتیجهٔ شناخت، همبستگی و مشارکت آگاهانهٔ انسان‌هایی است که سرنوشت خویش را به دست می‌گیرند.

آگاهی، همبستگی و عدالت اجتماعی؛ سه ستون اساسی مبارزه برای جامعه‌ای آزاد، برابر و عاری از استثمار!

زبان: Englishنویسنده: Sarlowaray

The Power of Consciousness and Organisation: The Liberating Force of the Working Class and a Historic Response to Poverty, Oppression and Exploitation

Today’s world is an arena of profound social contradictions, economic inequalities and class struggles. On one side stands an unprecedented concentration of capital and wealth in the hands of a small ruling minority; on the other, millions of…

برای خواندن، انتخاب کنید

Today’s world is an arena of profound social contradictions, economic inequalities and class struggles. On one side stands an unprecedented concentration of capital and wealth in the hands of a small ruling minority; on the other, millions of people are forced to endure the crushing burdens of poverty, unemployment, hunger and deprivation. This situation is not accidental; it is the outcome of economic and social relations that keep the means of production and society’s wealth under the control of a privileged few, while appropriating the fruits of workers’ and labouring people’s efforts in the service of capital and profit.

Afghanistan represents one of the most painful examples of this inequality and social deprivation. According to the joint 2026 report by UNESCO and UNICEF, 53 per cent of primary-school-age children in the country are excluded from formal education. Furthermore, more than 2.6 million girls have been deprived of secondary education since 2021. These figures are not merely statistical data; they reveal the bitter deprivation of millions of children’s futures, the obstruction of society’s intellectual development and the erosion of a country’s human potential.

The denial of education, unemployment, poverty, inadequate healthcare and the exclusion of women from social, economic and political life are different manifestations of Afghanistan’s crisis. A society that obstructs its children’s education, tramples upon women’s right to work and participate, and disregards the basic needs of its people cannot move towards progress and prosperity. The foundations of human freedom and social development lie in knowledge, work, equal opportunities and the active participation of all members of society.

Meanwhile, the struggles of the working class and labouring people in different parts of the world are clearly expressing the demand for social justice and economic change. In France, widespread protests by workers and public-sector employees demonstrate the struggle for higher wages, relief from the rising cost of living and the protection of public services. In Bangladesh, garment workers have raised their voices for an increase in the minimum wage and continue their struggle to secure their human and economic rights. These struggles demonstrate that the fundamental contradiction between labour and capital remains alive across different capitalist societies, and that the demand for workers’ rights is an essential part of the global struggle for social justice.

From a Marxist-Leninist perspective, social transformation is inseparable from the material conditions of history, relations of production and class struggle. Poverty and exploitation are not unchangeable laws of human destiny; they are products of social and economic structures that subordinate the value of human labour to the pursuit of capital and profit. Therefore, the genuine liberation of working people cannot be achieved through empty promises, individual efforts or temporary reforms alone. It requires the development of social consciousness, the organisation of workers and other labouring sections of society, their political participation, and collective, purposeful struggle against exploitative relations.

For Afghanistan’s brighter future, raising people’s political and social consciousness, organising workers, peasants, intellectuals, young people and women, ensuring the equitable use of national wealth, and strengthening economic independence are of vital importance. The path to saving society does not lie in the silence of the poor and deprived, but in their knowledge, unity and organised struggle. No powerful transformation can take place without the will of the people, their collective consciousness and the strength of organised social action.

Today, history demands that workers and labouring people unite around their common interests, raise their voices against exploitation and social inequality, and struggle for a just social order in which human worth is not measured by wealth, but recognised through human dignity, labour, knowledge and contribution to society. The struggle for genuine human freedom, social justice and equality is not merely an economic necessity; it is a historic and human responsibility.

Consciousness is the guiding light on the road to liberation; organisation is the driving force of progress; and class solidarity is the unbreakable foundation of victory!

Long live the conscious and organised struggle of working people!

Long live the international solidarity of the working class!

Forward towards freedom, social justice and a society free from exploitation and oppression!

زبان: پښتونویسنده: سرلوړی

د پوهاوي او سازمان‌یابۍ ځواک؛ د کارګرې طبقې د ازادۍ لار او د بېوزلۍ، ظلم او استثمار پر وړاندې تاریخي ځواب

نننۍ نړۍ د ژورو ټولنیزو تضادونو، اقتصادي نابرابریو او طبقاتی کشمکشونو ډګر دی. له یوې خوا د پانګې او شتمنۍ بې‌ساری تمرکز د یوې کوچنۍ واکمنې طبقې په لاس کې دی، او له بلې خوا د میلیونونو انسانانو…

برای خواندن، انتخاب کنید

نننۍ نړۍ د ژورو ټولنیزو تضادونو، اقتصادي نابرابریو او طبقاتی کشمکشونو ډګر دی. له یوې خوا د پانګې او شتمنۍ بې‌ساری تمرکز د یوې کوچنۍ واکمنې طبقې په لاس کې دی، او له بلې خوا د میلیونونو انسانانو ژوند د بېوزلۍ، بېکارۍ، لوږې او محرومیت تر درانه فشار لاندې دی. دا وضعیت تصادفي نه دی؛ بلکې د هغو اقتصادي او ټولنیزو مناسباتو پایله ده چې د تولید وسایل او د ټولنې شتمني د لږکیو په واک کې ساتي او د کارګرو او زحمتکښو انسانانو د کار او زیار پایلې د پانګې د ګټې په خدمت کې کاروي.

افغانستان د دې نابرابرۍ او ټولنیز محرومیت یوه دردناکه بېلګه ده. د یونسکو او یونیسف د ۲۰۲۶ کال د ګډ راپور له مخې، د هېواد ۵۳ سلنه ماشومان چې د لومړنیو زده‌کړو په عمر کې دي، له رسمي ښوونیز نظام څخه بهر پاتې دي؛ همدارنګه، له ۲.۶ میلیونو څخه زیاتې نجونې له ۲۰۲۱ کال راهیسې له منځنیو زده‌کړو بې‌برخې شوې دي. دا شمېرې یوازې احصایوي ارقام نه دي؛ دا د میلیونونو ماشومانو د راتلونکي د تریخ محرومیت، د ټولنې د فکري ودې د ځنډېدو او د یوه هېواد د انساني پانګې د له منځه تلو څرګند انځور دی. (UNESCO)

د زده‌کړو محرومیت، بېکاري، فقر، د روغتیايي خدمتونو کمښت او د ښځو له ټولنیز، اقتصادي او سیاسي ژوند څخه شړل، د افغانستان د بحران بېلابېلې څېرې دي. هغه ټولنه چې د خپلو ماشومانو د زده‌کړې مخه نیسي، د ښځو د کار او ګډون حق تر پښو لاندې کوي او د خلکو بنسټیزې اړتیاوې له پامه غورځوي، د پرمختګ او هوساینې پر لور حرکت نه شي کولای. د انسان د ازادۍ او ټولنیز پرمختګ بنسټ په پوهه، کار، برابر فرصت او د ټولو وګړو په فعاله ونډه کې نغښتی دی.

په همدې حال کې، د نړۍ په بېلابېلو برخو کې د کارګرې طبقې او زحمتکښو خلکو مبارزې د ټولنیز عدالت او اقتصادي بدلون غوښتنه په روښانه توګه څرګندوي. په فرانسه کې د کارګرانو او دولتي کارکوونکو پراخ اعتراضونه د مزدونو، د ژوند د لګښتونو او د عامه خدمتونو د ساتنې لپاره د مبارزې څرګندونه کوي. په بنګله‌دېش کې د جامو صنعت کارګرانو د لږ تر لږه مزد د لوړولو لپاره خپل غږ پورته کړی او د خپلو انساني او اقتصادي حقونو د ترلاسه کولو په موخه یې مبارزه روانه ساتلې ده. دا مبارزې ښيي چې د پانګوالۍ په بېلابېلو ټولنو کې د کار او پانګې ترمنځ بنسټیز تضاد لا هم ژوندی دی او د کارګرې طبقې د حقونو غوښتنه د نړیوالې ټولنیزې مبارزې یوه مهمه برخه ده.

د مارکسیستي ـ لیننیستي نړۍ‌لید له مخې، ټولنیز بدلون د تاریخ له مادي شرایطو، د تولید له مناسباتو او د طبقو له مبارزې سره تړلی دی. فقر او استثمار د انسان د برخلیک نه‌بدلېدونکي قوانین نه دي؛ دا د هغو ټولنیزو او اقتصادي جوړښتونو پایلې دي چې د انسان د کار ارزښت د پانګې د ګټې تابع ګرځوي. له همدې امله، د زحمتکښو خلکو رښتینې ازادي یوازې په تشو ژمنو، فردي هڅو او لنډمهالو اصلاحاتو نه ترلاسه کېږي؛ بلکې د ټولنیز شعور په لوړولو، د کارګرانو او نورو زحمتکښو قشرونو په سازمان‌یابۍ، د هغوی په سیاسي ګډون او د استثماري مناسباتو پر وړاندې په ګډې او هدفمندې مبارزې پورې تړلې ده.

د افغانستان د روښانه راتلونکي لپاره هم د خلکو د سیاسي او ټولنیز شعور لوړول، د کارګرانو، بزګرانو، روڼ‌اندو، ځوانانو او ښځو سازمان‌یابي، د ملي شتمنیو عادلانه کارونه او د اقتصادي خپلواکۍ پیاوړتیا حیاتي ارزښت لري. د ټولنې د ژغورنې لاره د بې‌وزلو او محرومو خلکو په چوپتیا کې نه، بلکې د هغوی په پوهه، یووالي او منظمې مبارزې کې ده. هېڅ ځواکمن بدلون د خلکو له ارادې، د هغوی له ګډ شعور او د منظمې ټولنیزې مبارزې له ځواک پرته رامنځته کېدای نه شي.

نن د تاریخ غوښتنه دا ده چې کارګران او زحمتکښان د خپلو ګډو ګټو پر محور سره متحد شي، د استثمار او ټولنیزې نابرابرۍ پر وړاندې خپل غږ اوچت کړي او د یوه داسې عادلانه نظام لپاره مبارزه وکړي چې پکې د انسان ارزښت د هغه د شتمنۍ له مخې نه، بلکې د انساني کرامت، کار، پوهې او ټولنیزې ونډې له مخې وپېژندل شي. د انسان د رښتینې ازادۍ، ټولنیز عدالت او برابرۍ لپاره مبارزه نه یوازې یوه اقتصادي اړتیا، بلکې تاریخي او انساني رسالت دی.

پوهاوی د ازادۍ د لارې مشال دی؛ سازمان‌یابي د پرمختګ ځواک دی؛ او طبقاتی پیوستون د بریا نه‌ماتېدونکی بنسټ دی!

ژوندی دې وي د زحمتکښو خلکو شعوري او سازمان‌یافته مبارزه!

ژوندی دې وي د کارګرې طبقې نړیوال پیوستون!

مخ پر وړاندې، د ازادۍ، ټولنیز عدالت او له استثمار او ظلم څخه د پاکې ټولنې پر لور!

زبان: درینویسنده: سرلوړی

آگاهی و سازمان‌یابی؛ نیروی رهایی‌بخش طبقهٔ کارگر و پاسخ تاریخی به فقر، ستم و استثما

جهان امروز در برابر یک حقیقت تاریخی ایستاده است: در یک سوی آن، ثروت‌های افسانه‌ای، انباشت سرمایه، رقابت قدرت‌های امپریالیستی و تمرکز بی‌سابقهٔ امکانات اقتصادی و تکنولوژیک قرار دارد و در سوی دیگر، میلیون‌ها انسان محروم، کودکان بی‌آموزش،…

برای خواندن، انتخاب کنید

جهان امروز در برابر یک حقیقت تاریخی ایستاده است: در یک سوی آن، ثروت‌های افسانه‌ای، انباشت سرمایه، رقابت قدرت‌های امپریالیستی و تمرکز بی‌سابقهٔ امکانات اقتصادی و تکنولوژیک قرار دارد و در سوی دیگر، میلیون‌ها انسان محروم، کودکان بی‌آموزش، کارگران استثمارشده و توده‌های فرودستی که زیر بار فقر، بیکاری، تبعیض و ستم اجتماعی کمر خم کرده‌اند. این تضاد تصادفی نیست؛ بازتاب مناسبات نابرابر اقتصادی و اجتماعی و ساختارهای قدرتی است که منافع اقلیت صاحب سرمایه را بر نیازها و سرنوشت اکثریت جامعه مقدم می‌شمارند.

افغانستان، امروز یکی از دردناک‌ترین نمونه‌های این فاجعهٔ انسانی است. محرومیت ۵۳ درصد کودکان در سن آموزش ابتدایی از نظام رسمی آموزشی و ممنوعیت تحصیل بیش از ۲.۶ میلیون دختر از آموزش متوسطه، تنها یک بحران آموزشی نیست؛ این، تعرض آشکار به آیندهٔ یک ملت و محروم‌سازی سازمان‌یافتهٔ نسل جوان از ابتدایی‌ترین ابزار شناخت، آگاهی و پیشرفت اجتماعی است. جامعه‌ای که دروازه‌های دانش را به روی کودکان خود می‌بندد، در حقیقت راه توسعه، استقلال فکری و رهایی خویش را مسدود می‌سازد. هیچ جامعه‌ای با خاموش‌کردن چراغ دانش، به سوی آزادی و پیشرفت گام برداشته نمی‌تواند.

فقر گسترده، بیکاری، گرسنگی، گسترش سوءتغذیهٔ کودکان، فروپاشی ظرفیت‌های خدمات صحی و محرومیت زنان از حقوق اساسی، زنجیره‌هایی از یک بحران عمیق اجتماعی‌اند. این وضعیت را نمی‌توان صرفاً با توزیع کمک‌های بشردوستانه یا وعده‌های سیاسی درمان کرد. ریشهٔ بحران در مناسباتی نهفته است که در آن انسان به حاشیه رانده می‌شود و حقوق، استعداد و نیروی خلاق او قربانی سلطهٔ سیاسی، تعصب، جهل و منافع اقتصادی گروه‌های مسلط می‌گردد. افغانستان برای برون‌رفت از این بن‌بست، به بازسازی بنیادهای اقتصادی و اجتماعی، آموزش همگانی، مشارکت آزادانهٔ زنان، توسعهٔ تولید ملی و استقرار مناسباتی نیاز دارد که انسان و رفاه عمومی را در مرکز سیاست و اقتصاد قرار دهد.

در سوی دیگر این واقعیت جهانی، صدای اعتراضی طبقهٔ کارگر در خیابان‌های فرانسه و بنگلادش طنین‌انداز است. صدها هزار کارگر، کارمند، آموزگار و دیگر زحمتکشان فرانسوی در اعتراض به سیاست‌های ریاضتی، کاهش قدرت خرید، تضعیف خدمات عمومی و فشارهای اقتصادی به میدان آمده‌اند. در بنگلادش نیز کارگران صنعت پوشاک برای افزایش مزد و تأمین حداقل شرایط زندگی مبارزه می‌کنند. آنان خواهان آن‌اند که حاصل نیروی کارشان تنها به سود صاحبان کارخانه‌ها و سرمایه‌گذاران تمام نشود، بلکه امکان یک زندگی انسانی و شرافتمندانه را نیز برای تولیدکنندگان واقعی ثروت فراهم سازد.

این مبارزات، با وجود تفاوت‌های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی، حامل یک پیام مشترک‌اند: هیچ حقی بدون مبارزه تضمین نمی‌شود و هیچ دستاورد اجتماعی بدون نیروی سازمان‌یافتهٔ مردم پایدار نمی‌ماند. کارگری که ارزش واقعی نیروی کار خود را می‌شناسد، دانشجویی که در برابر تبعیض و سرکوب سکوت نمی‌کند و زنی که برای برابری و آزادی مبارزه می‌کند، هر یک بخشی از نیروی تاریخی تغییر جامعه‌اند.

از منظر ماتریالیسم تاریخی، تحولات اجتماعی را نمی‌توان جدا از تضادهای مادی، مناسبات تولید، منافع طبقاتی و مبارزهٔ نیروهای اجتماعی درک کرد. تاریخ، عرصهٔ کشمکش میان منافع متضاد طبقاتی و تلاش انسان‌ها برای دگرگون‌ساختن شرایط موجود است. از همین‌رو، مبارزهٔ آگاهانه و سازمان‌یافتهٔ طبقهٔ کارگر و متحدان اجتماعی آن، نقشی تعیین‌کننده در دگرگونی مناسبات استثمارگرانه و ایجاد جامعه‌ای عادلانه‌تر دارد. اعتراض خودجوش، هرچند بیانگر نارضایتی واقعی توده‌هاست، زمانی می‌تواند به نیروی پایدار تحول بدل شود که با آگاهی سیاسی، تشکل مستقل، همبستگی طبقاتی و چشم‌انداز روشن اجتماعی پیوند بخورد.

در همین حال، رقابت قدرت‌های بزرگ بر سر فناوری، انرژی، منابع طبیعی و بازارهای جهانی، بار دیگر نشان می‌دهد که پیشرفت علمی و صنعتی، به‌خودی‌خود تضمین‌کنندهٔ عدالت اجتماعی نیست. هنگامی که دانش، فناوری و ثروت در خدمت رقابت‌های سلطه‌جویانه و انباشت سرمایه قرار گیرند، دستاوردهای بشری می‌توانند به ابزار تازه‌ای برای نابرابری و کنترل تبدیل شوند. مسئلهٔ اساسی این است که چه نیروهایی بر امکانات تولیدی و علمی جامعه تسلط دارند و منافع چه کسانی از این پیشرفت‌ها تأمین می‌شود.

برای افغانستان، این پرسش اهمیتی حیاتی دارد. منابع طبیعی، نیروی جوان، موقعیت جغرافیایی و ظرفیت‌های انسانی کشور نباید به میدان معاملهٔ قدرت‌های خارجی یا ابزار ثروت‌اندوزی حلقات محدود مبدل شوند. ثروت ملی زمانی معنای واقعی پیدا می‌کند که در خدمت ایجاد اشتغال، توسعهٔ صنایع داخلی، گسترش آموزش، تأمین خدمات صحی و بهبود زندگی توده‌های مردم قرار گیرد. استقلال سیاسی بدون استقلال اقتصادی و رهایی اقتصادی بدون مشارکت آگاهانهٔ مردم، مفاهیمی ناقص و شکننده باقی می‌مانند.

رفقای مبارز!

تجربهٔ تاریخ به ما می‌آموزد که هیچ نیروی ارتجاعی، هیچ دستگاه سرکوب و هیچ مناسبات استثمارگرانه‌ای با آرزوهای خام و انتظار منفعلانه از میان نمی‌رود. تغییر واقعی به نیروی آگاه، تشکیلات منسجم، ارادهٔ جمعی، انضباط مبارزاتی و پیوند استوار با زحمتکشان نیاز دارد. جنبش مترقی، اگر از متن زندگی و مطالبات واقعی مردم برخاسته باشد، می‌تواند نارضایتی پراکنده را به آگاهی اجتماعی و آگاهی اجتماعی را به نیروی سازمان‌یافتهٔ تغییر تبدیل کند.

امروز دفاع از حق آموزش دختران افغانستان، دفاع از حقوق کارگران بنگلادش، پشتیبانی از مبارزات اجتماعی فرانسه، مقابله با فاشیسم و ارتجاع و ایستادگی در برابر سلطه‌جویی امپریالیستی، اجزای جداگانه و بی‌ارتباط یک مبارزه نیستند؛ این‌ها جلوه‌های گوناگون پیکار برای آزادی، عدالت اجتماعی، برابری و کرامت انسانی‌اند.

آینده را نه صاحبان زر و زور، بلکه انسان‌های آگاه، سازمان‌یافته و مصمم می‌سازند. نیروی تحول در بطن جامعه، در کارخانه‌ها، مزارع، دانشگاه‌ها، مراکز آموزشی و در میان میلیون‌ها انسانی نهفته است که با نیروی کار و اندیشهٔ خود جهان را به حرکت درمی‌آورند.

آگاهی، چراغ راه رهایی است؛ سازمان‌یابی، نیروی پیشروی آن؛ و همبستگی طبقاتی، ستون استوار پیروزی!

زنده باد مبارزهٔ آگاهانه و سازمان‌یافتهٔ زحمتکشان!

زنده باد همبستگی بین‌المللی طبقهٔ کارگر!

پیش به سوی آزادی، عدالت اجتماعی و جامعه‌ای عاری از استثمار و ستم!

زبان: Englishنویسنده: Sarlowaray

From Afghanistan’s Empty Tables to Bangladesh’s Angry Streets: The Contradictions of Capitalism and the Just Struggle of the Working Masses!

Today’s world is experiencing profound economic, social and political contradictions—contradictions that cast their shadow over the lives of millions every day, exposing the fundamental nature of inequality, exploitation and injustice under the capitalist system. From Afghanistan, where millions…

برای خواندن، انتخاب کنید

Today’s world is experiencing profound economic, social and political contradictions—contradictions that cast their shadow over the lives of millions every day, exposing the fundamental nature of inequality, exploitation and injustice under the capitalist system. From Afghanistan, where millions face the threat of hunger and poverty, to the industrial cities of Bangladesh, where workers have taken to the streets demanding fair wages and a dignified life, the realities confronting working people across the world raise a fundamental question: Why do societies built upon the tireless labour and production of millions remain unable to meet the most basic needs of their own populations?

According to recent assessments by the United Nations and relevant humanitarian agencies, approximately 19.2 million people in Afghanistan—nearly 38 per cent of the population—could face acute food insecurity between November 2026 and April 2027. Around five million of them are expected to be in the emergency phase. These figures are not merely statistical data; they represent the lives of millions struggling under the crushing weight of hunger, unemployment, poverty and the absence of basic necessities. This situation exposes the depth of Afghanistan’s economic and social crisis and underscores the urgent need for a fundamental approach that places human needs at the centre of all political and economic priorities.

Meanwhile, garment workers in Bangladesh are fighting for higher wages and decent living conditions. They are demanding an increase in the monthly minimum wage from 12,500 taka to 30,000 taka. Their protests expose a fundamental reality: the principal force behind production—the working class—continues to be deprived of a fair share of the wealth it creates. Despite the garment industry being a major source of exports and national revenue, its workers still struggle to meet the most basic needs of their families.

From a Marxist-Leninist perspective, these developments are a clear manifestation of the fundamental contradictions of capitalism—a system that concentrates ownership of the means of production and a substantial share of social wealth in the hands of a minority, while placing the principal burden of production on the shoulders of workers. The worker’s hands create wealth, their labour sustains production, yet they remain deprived of a fair share of what they produce. It is precisely from this contradiction between labour and capital that the struggle for social transformation, justice and genuine human emancipation emerges as a historical necessity.

The continuation of wars in Ukraine and other conflict-ridden regions, the deaths of civilians and the destruction of economic infrastructure further demonstrate that the rivalries and geopolitical calculations of great powers exact their heaviest price from the lives and futures of ordinary people. War is not a path to the freedom and prosperity of nations. Its earliest and most devastating victims are workers, peasants, children, women and vulnerable communities—people who have neither the power to decide whether wars begin nor the means to protect themselves from their consequences.

Today, more than ever, Afghanistan needs a national and social strategy that places the fundamental needs of its people, the right to work, access to education, women’s social and economic participation, the strengthening of productive economic foundations and the establishment of social justice at the forefront of its priorities. The struggle against hunger cannot be won through the distribution of temporary aid alone; unemployment cannot be defeated through slogans; and promises alone cannot eradicate poverty. Addressing these challenges requires profound economic transformation, the reconstruction of productive institutions, broad public participation and the equitable distribution of social resources.

Historical experience has demonstrated that the power of working people becomes an effective force for social change when it is united with political awareness, organised struggle and collective determination. Strengthening solidarity and organisation among workers, peasants, intellectuals, young people and all social groups suffering the consequences of exploitation and injustice is an essential condition for building a just and humane future.

The contradictions of capitalism reveal themselves every day in the empty tables of millions, the inadequate wages of workers and the devastation caused by wars. Yet the growing consciousness of the people, their collective struggle and their unwavering determination to achieve justice constitute a force for change that no exploitative system can suppress forever.

Political consciousness, organisation and social justice: three fundamental pillars of a humane, free and enlightened future!

زبان: پښتونویسنده: سرلوړی

له افغانستانه د تشو دسترخوانونو تر بنګله‌دېش د قهرجنو واټونو پورې؛ د پانګوال نظام تضادونه او د زیارکښو ولسونو د حق غوښتنې چیغه!

له افغانستانه د تشو دسترخوانونو تر بنګله‌دېش د قهرجنو واټونو پورې؛ د پانګوال نظام تضادونه او د زیارکښو ولسونو د حق غوښتنې چیغه! نننی نړۍ د ژورو اقتصادي، ټولنیزو او سیاسي تضادونو په منځ کې ژوند کوي؛ داسې…

برای خواندن، انتخاب کنید

له افغانستانه د تشو دسترخوانونو تر بنګله‌دېش د قهرجنو واټونو پورې؛ د پانګوال نظام تضادونه او د زیارکښو ولسونو د حق غوښتنې چیغه!

نننی نړۍ د ژورو اقتصادي، ټولنیزو او سیاسي تضادونو په منځ کې ژوند کوي؛ داسې تضادونه چې هره ورځ د میلیونونو انسانانو پر ژوند سیوری غوړوي او د پانګوال نظام د نابرابرۍ، استثمار او بې‌عدالتۍ اصلي څېره بربنډوي. له افغانستانه، چې میلیونونه وګړي یې د لوږې او بېوزلۍ له ګواښ سره مخ دي، د بنګله‌دېش تر صنعتي ښارونو پورې، چې کارګران یې د عادلانه مزد او انساني ژوند لپاره واټونو ته راوتلي، د نړۍ د زیارکښو خلکو د ژوند واقعیتونه یوه بنسټیزه پوښتنه راپورته کوي: ولې هغه ټولنې چې د میلیونونو انسانانو په نه ستړې کېدونکي کار او تولید ولاړې دي، لا هم د خپلو وګړو د لومړنیو اړتیاوو په پوره کولو کې پاتې راځي؟

د ملګرو ملتونو د بشري مرستو او اړوندو ادارو د وروستیو ارزونو له مخې، په افغانستان کې شاوخوا ۱۹.۲ میلیون وګړي، یعنې د هېواد نږدې ۳۸ سلنه نفوس، د ۲۰۲۶ کال له نومبر څخه د ۲۰۲۷ کال تر اپرېل پورې د خوړو له سختې ناامنۍ سره مخ کېدای شي؛ په دې ډله کې شاوخوا پنځه میلیون کسان د بېړني وضعیت په پړاو کې دي. دغه شمېرې یوازې وچ احصایوي ارقام نه دي؛ بلکې د هغو میلیونونو انسانانو د ژوند انځور دی چې د لوږې، بېکارۍ، بې‌وزلۍ او د ژوند د لومړنیو امکاناتو د نشتوالي تر فشار لاندې ساه اخلي. دا وضعیت د افغانستان د خلکو د اقتصادي او ټولنیز کړکېچ ژورتیا څرګندوي او د یوې داسې بنسټیزې تګلارې اړتیا په ډاګه کوي چې د انسان اړتیاوې د هر ډول سیاسي او اقتصادي محاسبې په مرکز کې ځای پر ځای کړي.

په بل لوري کې، د بنګله‌دېش د جامو او ټوکر صنعت کارګران د خپلو مزدونو د لوړولو او د انساني ژوند د وړ شرایطو د برابرولو لپاره مبارزه کوي. هغوی د میاشتني لږ تر لږه مزد د ۱۲۵۰۰ ټاکو څخه ۳۰ زره ټاکو ته د لوړولو غوښتنه کوي. د هغوی اعتراضونه د دې واقعیت څرګندونه کوي چې د تولید د بهیر اصلي ځواک، یعنې کارګر، د خپل کار د ارزښت له عادلانه برخې څخه بې‌برخې پاتې کېږي. په داسې حال کې چې د دغې سترې صنعتي برخې تولید د صادراتو او اقتصادي عوایدو مهمه سرچینه ده، کارګران یې لا هم د خپلو کورنیو د لومړنیو اړتیاوو د پوره کولو لپاره له ستونزو سره لاس او ګرېوان دي.

دا پېښې د مارکسیستي ـ لنینستي تحلیل له نظره د پانګوال نظام د بنسټیزو تضادونو یوه روښانه بېلګه ده؛ هغه نظام چې د تولید وسایل او د ټولنیز شتمنۍ لویه برخه د محدودې پانګې په واک کې ساتي، خو د تولید اصلي بار د کارګرانو پر اوږو اچوي. د کارګر خوله د تولید لپاره خوځېږي، لاسونه یې شتمني پنځوي، خو د همدې شتمنۍ له عادلانه برخې څخه د محرومیت ترخه پایله د ده پر ژوند واکمنه وي. له همدې ځایه د کار او پانګې ترمنځ تضاد راټوکېږي؛ هغه تضاد چې د ټولنیز بدلون، عدالت او د انسان د رښتینې آزادۍ د مبارزې تاریخي اړتیا رامنځته کوي.

په اوکراین او د نړۍ په نورو کړکېچنو سیمو کې د جګړو دوام، د ملکي وګړو مرګ‌ژوبله او د اقتصادي زیربناوو ویجاړېدل هم د دې حقیقت څرګندونه کوي چې د ستر قدرتونو سیالۍ او جیوپولیتیکې محاسبې تر ټولو دروند قیمت د عادي خلکو له ژوند او راتلونکي څخه اخلي. جګړه د ولسونو د آزادۍ او هوساینې لار نه ده؛ بلکې د هغې لومړني قربانیان کارګران، بزګران، ماشومان، ښځې او هغه بې‌وسه خلک دي چې نه د جګړې د پرېکړې واک لري او نه یې له پایلو څخه د ځان ژغورلو امکانات.

افغانستان نن تر بل هر وخت زیات د یوې داسې ملي او ټولنیزې تګلارې اړتیا لري چې د خلکو د ژوند بنسټیزې اړتیاوې، د کار حق، د زده‌کړې فرصتونه، د ښځو ټولنیز او اقتصادي ګډون، د تولیدي اقتصاد پیاوړتیا او د ټولنیز عدالت تأمین د خپلو لومړیتوبونو په سر کې ځای کړي. د لوږې پر وړاندې مبارزه یوازې د لنډمهالو مرستو په وېش نه بشپړېږي؛ د بېکارۍ پر وړاندې مبارزه یوازې په شعارونو نه ګټل کېږي؛ او د بېوزلۍ د له منځه وړلو لپاره یوازې ژمنې بسنه نه کوي. د دې ستونزو د حل لپاره ژور اقتصادي بدلون، د تولیدي بنسټونو بیا رغونه، د خلکو پراخ ګډون او د ټولنیزو سرچینو عادلانه وېش اړین دي.

د تاریخ تجربو ښودلې ده چې د زیارکښو خلکو ځواک هغه مهال په یوه اغېزمن ټولنیز ځواک بدلېږي چې له سیاسي پوهاوي، منظمې مبارزې او ګډې ارادې سره مل شي. د کارګرانو، بزګرانو، روڼ‌اندو، ځوانانو او ټولو هغو قشرونو ترمنځ چې د استثمار او بې‌عدالتۍ له پایلو سره مخ دي، د همغږۍ او سازمان‌یابۍ پیاوړتیا د یوه عادلانه او انساني راتلونکي د جوړولو مهم شرط دی.

د پانګوال نظام تضادونه د میلیونونو انسانانو په تشو دسترخوانونو، د کارګرانو په ټیټو مزدونو او د جګړو په ویجاړیو کې هره ورځ ځان څرګندوي؛ خو د خلکو پوهاوی، ګډه مبارزه او د عدالت لپاره نه ستړې کېدونکې هڅې د بدلون هغه ځواک دی چې هېڅ استثماري جوړښت یې د تل لپاره مهارولای نه شي.

پوهاوی، سازمان‌یابي او ټولنیز عدالت؛ د یوه انساني، آزاد او روښانه سبا درې بنسټیز شرطونه!

زبان: درینویسنده: سرلوړی

از سفره‌های تهی افغانستان تا خیابان‌های خشمگین بنگلادش؛ تضادهای جهان سرمایه‌داری و فریاد حق‌طلبانهٔ توده‌های زحمتکش!

چهارشنبه، ۱۳ عقرب ۱۴۰۵ / ۴ نوامبر ۲۰۲۶ جهان امروز در برابر واقعیتی ایستاده است که نمی‌توان آن را با آمارهای اقتصادی، بیانیه‌های دیپلماتیک و وعده‌های فریبندهٔ سیاست‌مداران پنهان ساخت: میلیون‌ها انسان برای ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی مبارزه می‌کنند،…

برای خواندن، انتخاب کنید

چهارشنبه، ۱۳ عقرب ۱۴۰۵ / ۴ نوامبر ۲۰۲۶

جهان امروز در برابر واقعیتی ایستاده است که نمی‌توان آن را با آمارهای اقتصادی، بیانیه‌های دیپلماتیک و وعده‌های فریبندهٔ سیاست‌مداران پنهان ساخت: میلیون‌ها انسان برای ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی مبارزه می‌کنند، در حالی که ثروت، امکانات تولیدی و دستاوردهای عظیم علمی و تکنولوژیک بشریت، بیش از هر زمان دیگری گسترش یافته است. این تناقض بزرگ، پرسشی بنیادی را در برابر وجدان بیدار جامعه قرار می‌دهد: چگونه ممکن است جهان از چنین ظرفیت عظیم تولید و پیشرفت برخوردار باشد، اما هنوز گرسنگی، بی‌خانمانی، بیکاری و محرومیت سرنوشت میلیون‌ها انسان باشد؟

در افغانستان، این تضاد چهره‌ای عریان و دردناک دارد. بر اساس تازه‌ترین ارزیابی سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد و برنامهٔ جهانی غذا، حدود ۱۹.۲ میلیون نفر، معادل ۳۸ درصد جمعیت کشور، در فصل زمستان پیش‌رو با ناامنی حاد غذایی مواجه خواهند شد؛ پنج میلیون نفر نیز در مرحلهٔ اضطراری گرسنگی قرار خواهند گرفت. این ارقام صرفاً داده‌های آماری نیستند؛ پشت هر رقم، خانواده‌ای قرار دارد که برای تأمین نان شب، کودکی که با سوءتغذیه دست‌وپنجه نرم می‌کند و انسانی که زیر فشار فقر، بیکاری و محرومیت، امکان یک زندگی شرافتمندانه را از دست داده است. کاهش کمک‌های بشردوستانه، کمبود فرصت‌های کاری، افزایش قیمت مواد غذایی و ضعف ساختارهای اقتصادی، ابعاد این فاجعه را گسترده‌تر ساخته‌اند. (The United Nations in Afghanistan)

اما فقر افغانستان را نمی‌توان صرفاً به‌عنوان یک حادثهٔ طبیعی یا مجموعه‌ای از دشواری‌های مقطعی اقتصادی بررسی کرد. برای شناخت ریشه‌های این بحران، باید مناسبات قدرت، ساختار مالکیت، توزیع ثروت، محرومیت اجتماعی و سیاست‌هایی را که بخش بزرگی از جامعه را از مشارکت در تولید و تعیین سرنوشت اقتصادی محروم می‌سازند، به‌گونهٔ بنیادی مورد بررسی قرار داد. جامعه‌ای که در آن نیروی کار میلیون‌ها انسان بلااستفاده باقی می‌ماند، زنان از فرصت‌های اساسی آموزشی و اقتصادی محروم می‌شوند و تولید ملی توان پاسخ‌گویی به نیازهای ابتدایی مردم را ندارد، نمی‌تواند به توسعهٔ پایدار و عدالت اجتماعی دست یابد.

در سوی دیگر جهان، خیابان‌های بنگلادش شاهد مبارزهٔ هزاران کارگر صنایع پوشاک برای دستیابی به دستمزدی هستند که بتواند حداقل نیازهای زندگی آنان را تأمین کند. کارگرانی که بخش بزرگی از پوشاک بازارهای جهانی را تولید می‌کنند، خود برای تهیهٔ غذا، مسکن، درمان و هزینه‌های ابتدایی زندگی با دشواری روبه‌رو هستند. آنان خواهان افزایش حداقل دستمزد ماهانه از ۱۲۵۰۰ به ۳۰ هزار تاکا شده‌اند. در جریان اعتراضات، برخورد پولیس، استفاده از گاز اشک‌آور و تعطیلی شماری از کارخانه‌ها گزارش شده است. هیئت تعیین حداقل دستمزد نیز در چهارم نوامبر از توافق برای افزایش دستمزدها خبر داده، اما میزان نهایی افزایش هنوز مشخص نشده است. (Reuters)

این مبارزه، صرفاً منازعه‌ای بر سر چند هزار واحد پولی نیست؛ بلکه بیانگر یکی از بنیادی‌ترین تضادهای مناسبات اقتصادی معاصر است: تضاد میان ارزش نیروی کار و سهمی که تولیدکنندگان واقعی ثروت از حاصل کار خود دریافت می‌کنند. در نظامی که تولید اجتماعی به‌وسیلهٔ میلیون‌ها کارگر انجام می‌شود، اما تصمیم‌گیری دربارهٔ سرمایه، مالکیت و توزیع سود عمدتاً در اختیار صاحبان سرمایه قرار دارد، مسئلهٔ دستمزد، امنیت شغلی و شرایط انسانی کار همواره در مرکز کشمکش‌های اجتماعی باقی می‌ماند.

از منظر تحلیل مارکسیستی، کارگر صرفاً یک نیروی مصرفی در ماشین تولید نیست؛ او آفرینندهٔ ارزش اجتماعی و یکی از نیروهای اساسی تحول تاریخی جامعه است. نادیده‌گرفتن حقوق او، به معنای نادیده‌گرفتن بنیادی‌ترین نیروی تولیدی جامعه است. تجربهٔ مبارزات کارگری در کشورهای گوناگون نشان می‌دهد که دستیابی به حقوق اقتصادی و اجتماعی، بدون آگاهی از منافع مشترک، تشکل‌یابی مستقل و مشارکت سازمان‌یافتهٔ کارگران، با موانع جدی روبه‌رو خواهد بود.

در همین حال، ادامهٔ جنگ اوکراین، حملات به زیرساخت‌های انرژی و افزایش تنش‌های نظامی در شرق آسیا، بار دیگر نشان می‌دهد که رقابت‌های ژئوپولیتیکی چگونه امنیت اقتصادی و زندگی غیرنظامیان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در اوکراین، حملات به تأسیسات انرژی و مراکز غیرنظامی، خسارات انسانی و اقتصادی سنگینی به بار آورده است. در شرق آسیا نیز آزمایش‌های موشکی و تنش‌های نظامی میان قدرت‌های منطقه‌ای، بر فضای امنیتی و سیاسی این منطقه سایه افکنده است. هیچ تحلیل مسئولانه‌ای از این تحولات نمی‌تواند رنج غیرنظامیان و ضرورت حفاظت از جان انسان‌ها را به حاشیه براند. (The Guardian)

مارکسیسم ـ لنینیسم، در مقام یک چارچوب نظری برای شناخت جامعه و مناسبات تولیدی، توجه ما را به این حقیقت جلب می‌کند که تحولات تاریخی را نمی‌توان جدا از شرایط مادی زندگی انسان‌ها، تضادهای اجتماعی و مناسبات قدرت درک کرد. فقر، استثمار، نابرابری و محرومیت، پدیده‌هایی نیستند که بتوان با شعارهای زیبا و وعده‌های موسمی از میان برداشت. شناخت علمی ریشه‌های این معضلات، نقد مناسبات ناعادلانه و بررسی راه‌های دگرگونی ساختارهای اقتصادی و اجتماعی، لازمهٔ هرگونه تلاش جدی برای ساختن جامعه‌ای انسانی‌تر است.

برای افغانستان، این مسئله اهمیتی دوچندان دارد. سرزمین ما به اقتصادی تولیدمحور، نظام آموزشی فراگیر، تأمین حقوق زنان، ایجاد فرصت‌های شغلی، بازسازی زیربناها و مشارکت واقعی مردم در تعیین سرنوشت خویش نیازمند است. هیچ جامعه‌ای با گسترش فقر، حذف نیروی انسانی از عرصهٔ تولید، محدودسازی آزادی‌های اجتماعی و تضعیف نهادهای علمی و فرهنگی به استقلال و پیشرفت واقعی دست نخواهد یافت.

امروز، مسئلهٔ اساسی تنها افزایش کمک‌های بشردوستانه یا توزیع موقت مواد غذایی نیست؛ هرچند نجات فوری انسان‌های گرسنه مسئولیتی انسانی و غیرقابل تعویق است. مسئلهٔ بنیادی‌تر، ایجاد شرایطی است که مردم بتوانند با کار، تولید، دانش و مشارکت اجتماعی، زندگی خود را بسازند و از حاصل تلاش خویش بهره‌مند شوند. کمک اضطراری می‌تواند مانع گرسنگی امروز شود، اما پایان‌دادن به فقر پایدار، مستلزم دگرگونی ریشه‌ای شرایط اقتصادی و اجتماعی است.

تاریخ را نباید تنها از پشت میزهای قدرت و در صفحات توافق‌نامه‌های سیاسی خواند؛ تاریخ در کارخانه‌ها، مزارع، دانشگاه‌ها، خیابان‌ها و در زندگی روزمرهٔ میلیون‌ها انسانی شکل می‌گیرد که با نیروی کار و آگاهی خود، چرخ‌های جامعه را به حرکت درمی‌آورند.

از سفره‌های تهی افغانستان تا خیابان‌های حق‌طلبانهٔ بنگلادش، یک پرسش مشترک در برابر بشریت قرار دارد: ثروتی که با نیروی کار انسان تولید می‌شود، چگونه باید توزیع گردد و چه کسانی حق دارند دربارهٔ سرنوشت اقتصادی و اجتماعی جامعه تصمیم بگیرند؟

پاسخ به این پرسش، نیازمند آگاهی تاریخی، تحلیل علمی، گفت‌وگوی انتقادی، تشکل‌یابی آگاهانه و مبارزهٔ مدنی و اجتماعی برای عدالت است. هیچ تحول پایدار و رهایی‌بخشی بدون شناخت واقعیت‌ها، مشارکت مردم و احترام به کرامت انسانی امکان‌پذیر نخواهد بود.

آیندهٔ جامعه را نباید به تقدیر، تصادف و ارادهٔ صاحبان قدرت واگذار کرد؛ آینده را انسان‌های آگاه، با شناخت شرایط مادی زندگی و با مشارکت مسئولانه در ساختن مناسبات عادلانه‌تر رقم می‌زنند.

آگاهی، سازمان‌یابی و عدالت اجتماعی؛ سه ضرورت بنیادین برای فردایی انسانی‌تر!

زبان: Englishنویسنده: Sarlowaray

In the Grip of Imposed Beggary and Imperialist Warmongering: The Dawn of the Toilers’ Uprising!

History once again tears away the mask from the faces of the two destructive forces of our age: on the one hand, domestic reaction, which has driven the masses to the abyss of hunger and forced them to…

برای خواندن، انتخاب کنید

History once again tears away the mask from the faces of the two destructive forces of our age: on the one hand, domestic reaction, which has driven the masses to the abyss of hunger and forced them to depend on imperialist charity; and on the other, imperialism itself, which, through bombs, oil and closed borders, has transformed the world into a slaughterhouse serving its own interests. Today’s news is not a scattered collection of events, but a single dialectical picture of the general crisis of the capitalist system in its imperialist stage.

One: Afghanistan — A Country Turned into a Laboratory of Poverty

When the so-called United Nations Office for the Coordination of Humanitarian Affairs proudly announces that 9.3 million of our people have received “assistance” over the past eight months, we revolutionaries raise our voices: this figure is not a record of assistance; it is an indictment of an entire system! It is a document of economic enslavement. It means that nearly one-third of the nation begs for its bread not from the fruits of its own labour, land and factories, but from the leftovers of the tables of global monopolies. This is the very outcome of half a century of imperialist proxy wars and the betrayal of reaction.

Under such circumstances, the medievalist Emirate, instead of presenting a programme for national industrialisation and revolutionary land reform, occupies itself with burning one thousand tonnes of goods in Kandahar and pinning its hopes on a trade corridor with Bishkek. We do not oppose any economic opening that benefits peasants and workers, but we ask: with what industry? With what productive infrastructure? A 69 per cent increase in pine-nut exports, in an economy where the peasant’s back is broken under the weight of drought and the absence of cold-storage facilities and roads, means nothing more than the plunder of national wealth by profiteers and the cheap export of the peasant’s toil.

Meanwhile, imperialist France, which yesterday devastated our villages with NATO bombers, today shamelessly negotiates with the Taliban over the “return of migrants”. This is not diplomacy; it is a slave-traders’ bargain over the lives of human beings whom their own colonial policies have driven into exile. Our defence of Afghan migrants is a class-based defence of the victims of the capitalist system.

The brutal attack on two police officers guarding polio vaccinators in Pakistan’s Mohmand district, and, in contrast, the vaccination campaign targeting 12.8 million children in Afghanistan, expose a historical truth: armed reaction, whether dressed in the garb of the Taliban or that of the takfirists, is the sworn enemy of science, life and the future of the children of the toiling masses. Just as the United Nations itself acknowledges that health and nutrition services are collapsing due to a lack of funding, it becomes clear that the “international community” is unwilling even to pay for the survival of an Afghan child, yet fires billions of dollars’ worth of missiles in an attack on Qeshm Island.

And here, the remarks of Zalmay Khalilzad, the former representative of US imperialism, in rejecting the nonsense of Pakistani generals, inadvertently expose a truth: Afghanistan, as a historical reality and a nation, is older than Pakistan’s colonial project. But this historical identity cannot be safeguarded through the rhetoric of imperialist diplomats; it can only be preserved through a national-democratic and socialist state.

Two: The World — Two Sides of the Same Imperialist Coin

In Ukraine, imperialism bombs a school that served as a food-distribution centre for the hungry, kills 26 civilians and calls it a “military operation”. Another imperialism attacks Iranian territory in Qeshm and calls it “defensive”. This is the logic of monopoly capital in its stage of agony: when its rate of profit declines, it resorts to warmongering to control the Strait of Hormuz, gas fields and the oil market.

The 1.6 per cent rise in oil prices following the attack on Qeshm is a forceful response from Marxist political economy to all liberal myths: war is the continuation of capitalist economic policy by other means. The European worker and the taxi driver in Kabul pay the price of this adventurism through their electricity bills and the cost of bread. The fruitless negotiations in Doha and the spectacle of trilateral talks in Abu Dhabi prove that peace cannot be begged for from the closed rooms of the palaces of Qatar’s emirs and Abu Dhabi’s sheikhs. Lasting peace is possible only through the defeat of NATO’s war machine and an end to the economic blockade of peoples.

The arrest of an Al Jazeera journalist in the West Bank, and the United Nations’ call for the protection of journalists in Afghanistan, are two links in the same chain: the global bourgeoisie, from Tel Aviv to Kabul, fears freedom of expression because truth is an ally of the working class.

Three: The Red Horizon — The Proletariat Awakens

Yet, in the heart of this very dark night, torches are burning. And it is the working class that keeps these torches alight.

When 115 ports in 22 countries around the world, from Europe to North Africa, stop work in an international strike against the militarisation of ports and the shipment of weapons, we hear the echo of the historic slogan: “Workers of the world, unite!” This is the highest expression of proletarian internationalism against the internationalism of capital and war. These workers have understood that every bullet shipped out of their ports will be fired into the heart of a child in Ukraine, Palestine or Yemen.

The presence of the Portuguese Communist Party alongside the homeless in opposition to police repression; the joint struggle of two Communist parties in India in defence of voting rights against Modi’s electoral fascism; the red ranks of the Communist Party of Greece in the anti-fascist demonstrations in Athens; the support of the French Communist Party for the mobilisation of students and workers; and the support of Irish comrades for the strike by public-service workers — all of this demonstrates that a party of the new Leninist type is alive only when it stands among the masses and at the heart of the class struggle.

The South African Communist Party’s door-to-door campaign for the upcoming elections offers us a great lesson: revolution is not proclaimed from behind desks or issued through statements; it is achieved on foot, with a kiss on the forehead of the mineworker.

Final Words:

What is the duty of us Afghan revolutionaries at this historic moment?

We have placed our hopes neither in OCHA’s 9.3 million assistance figures nor in the promises of the regime’s trade corridors. The path to Afghanistan’s liberation from the grip of imposed poverty and reaction lies solely through a national-democratic revolution led by the working class and built upon a firm alliance with the peasantry: the expropriation of usurped lands and their distribution among landless peasants; independent national industrialisation; the separation of religion from the state; full equality between women and men; and free education and healthcare for all.

Our enemy is one and the same in the White House, the Kremlin and the ignorance-breeding schools of domestic reaction. Our allies are the dockworker of Lisbon, the pine-nut-gathering peasant of Paktia and the Irish nurse.

History has taught us that imperialism never voluntarily leaves the stage. It must be brought down through the organised power of the masses.

Long live proletarian internationalism!
Long live socialism!
Down with imperialism and reaction!

زبان: پښتونویسنده: سرلوړی

د تحمیلي سوالګرۍ او امپریالیستي اور اچونې په منګولو کې؛ د زحمتکښانو د پاڅون سپیده!

تاریخ یو ځل بیا زموږ د عصر د دوو ورانوونکو ځواکونو له څېرو څخه نقاب پورته کوي: له یوې خوا کورنی ارتجاع چې ولسي پرګنې یې د لوږې کندې ته ورټېل وهلې او د امپریالیزم د خیرات پر…

برای خواندن، انتخاب کنید

تاریخ یو ځل بیا زموږ د عصر د دوو ورانوونکو ځواکونو له څېرو څخه نقاب پورته کوي: له یوې خوا کورنی ارتجاع چې ولسي پرګنې یې د لوږې کندې ته ورټېل وهلې او د امپریالیزم د خیرات پر تمه یې درولې دي، او له بلې خوا خپله امپریالیزم چې د بمونو، نفتو او تړلو پولو په وسیله یې نړۍ د خپلو ګټو پر مسلخ‌ځای بدله کړې ده. د نن ورځې خبرونه د پېښو یوه خپره‌وره ټولګه نه، بلکې د پانګوال نظام د امپریالیستي پړاو د عمومي بحران یوه واحده دیالکتیکي انځورګري ده.

یو: افغانستان ـ هغه هېواد چې د بېوزلۍ پر لابراتوار بدل شوی دی

کله چې د ملګرو ملتونو د بشري مرستو د همغږۍ په نوم دفتر په ویاړ اعلانوي چې زموږ د خلکو ۹.۳ میلیونه تنو په تېرو اتو میاشتو کې «مرستې» ترلاسه کړې دي، موږ انقلابیون چیغه وهو: دا شمېره د مرستې شمېر نه دی، بلکې د یوه نظام د محکومیت سند دی! دا د اقتصادي غلامۍ سند دی. دا په دې مانا ده چې د ملت نږدې درېیمه برخه خپله ډوډۍ د خپل کار، خپلې ځمکې او خپلو فابریکو له محصول څخه نه، بلکې د نړیوالو انحصارونو د دسترخوان له پاتې شونو څخه سوالوي. دا د امپریالیزم د نیمې پېړۍ نیابتي جګړو او د ارتجاع د خیانت هماغه پایله ده.

په داسې وضعیت کې، له منځنیو پېړیو څخه راټوکېدلې امارت، د ملي صنعتي کېدو او انقلابي ځمکنیو اصلاحاتو د یوې طرحې پر ځای، په کندهار کې د زرو ټنو توکو په سوځولو او له بشکېک سره د سوداګریز دهلېز په هیلو پورې په بوخته ده. موږ د هر هغه اقتصادي پرانیستون مخالفت نه کوو چې د بزګر او کارګر په ګټه تمامېږي، خو پوښتنه کوو: په کوم صنعت؟ په کوم تولیدي بنسټیز جوړښت؟ په داسې اقتصاد کې چې د بزګر ملا یې د وچکالۍ، سړو خونو او لارو د نشتوالي تر درانه بار لاندې ماته شوې ده، د جلغوزیو د صادراتو ۶۹ سلنه زیاتوالی یوازې دلالانو ته د ملي شتمنۍ د لوټلو او د بزګر د کړاو د ارزانه صادرولو په مانا دی.

او په همدې حال کې، امپریالیسته فرانسه چې پرون یې د ناټو د بم‌غورځوونکو الوتکو په وسیله زموږ کلي وران کړل، نن په بې‌شرمۍ سره د «مهاجرینو د بېرته ستنولو» لپاره له طالب سره خبرې اترې کوي. دا ډیپلوماسي نه ده، بلکې د هغو انسانانو د ژوند په اړه د مریي‌پلورونکو معامله ده چې د دوی خپله استعماري سیاستونو بې‌کوره کړي دي. زموږ د افغان مهاجرینو دفاع، د پانګوال نظام د قربانیانو څخه طبقاتي دفاع ده.

د پاکستان په مهمند سیمه کې د پولیو واکسیناتورانو پر دوو ساتونکو پولیسو وحشیانه برید، او په مقابل کې په افغانستان کې د ۱۲.۸ میلیونو ماشومانو د واکسین کمپاین، یو تاریخي حقیقت بربنډوي: وسله‌وال ارتجاع، که د طالب په جامه کې وي او که د تکفیري په جامه کې، د زحمتکښانو د ماشومانو د علم، ژوند او راتلونکي سوګند خوړلی دښمن دی. لکه څنګه چې ملګري ملتونه پخپله مني چې د بودجې د کمښت له امله روغتیايي او تغذیوي خدمتونه د ړنګېدو پر لور روان دي، نو څرګندېږي چې «نړیواله ټولنه» ان د یوه افغان ماشوم د ژوندي پاتې کېدو لګښت هم نه شي ورکولای، خو د قشم پر ټاپو د برید لپاره میلیاردونه ډالره توغندي توغوي.

او دلته ده چې د امریکا د امپریالیزم د پخواني استازي، زلمي خلیلزاد، د پاکستاني جنرالانو د بې‌مانا خبرو د ردولو په ترڅ کې څرګندونې، په ناخبرۍ سره یو حقیقت افشا کوي: افغانستان د یوه تاریخي واقعیت او یوه ملت په توګه، د پاکستان له استعماري پروژې څخه ډېر پخوانی دی. خو د دې تاریخي هویت ساتنه نه د امپریالیستي ډیپلوماټانو په تشو خبرو، بلکې یوازې د یوه ملي ـ دموکراتیک او سوسیالیستي دولت په وسیله شونې ده.

دوه: نړۍ ـ د امپریالیزم د یوې سکې دوه مخونه

امپریالیزم په اوکراین کې هغه ښوونځی بمباروي چې د وږو خلکو لپاره د ډوډۍ د وېش ځای و، ۲۶ ملکي وګړي وژني او دې ته «پوځي عملیات» نوم ورکوي. بل امپریالیزم په قشم کې د ایران پر خاوره برید کوي او دې ته «دفاعي» نوم ورکوي. دا د انحصاري پانګې منطق دی، د خپل احتضار په پړاو کې: کله چې د ګټې کچه یې راټیټېږي، د هرمز تنګي، د ګازو د زېرمو او د نفتو د بازار د کنټرول لپاره اور اچونې ته مخه کوي.

پر قشم تر برید وروسته د نفتو د بیو ۱.۶ سلنه زیاتوالی، د مارکسیستي سیاسي اقتصاد له لوري د لیبرالیزم ټولو افسانو ته یو کوبنده ځواب دی: جګړه د پانګوال اقتصاد د سیاست دوام دی، خو د نورو وسیلو له لارې. اروپايي کارګر او په کابل کې د ټکسي چلوونکی د دې ماجراجویۍ بیه د برېښنا په بل او د ډوډۍ په بیه کې پرې کوي. او په دوحه کې بې‌پایلې خبرې اترې او په ابوظبي کې د درې‌اړخیزو مذاکراتو ننداره دا ثابتوي چې سوله د قطر د امیرانو او د ابوظبي د شیوخانو د ماڼیو له تړلو خونو څخه په سوال نه شي ترلاسه کېدای. تلپاتې سوله یوازې د ناټو د جګړه‌ییز ماشین په ماتې او د ولسونو پر اقتصادي محاصرې د پای په اېښودلو سره شونې ده.

په لوېدیځه غاړه کې د الجزیرې د خبریال نیول کېدل، او په افغانستان کې د خبریالانو د ساتنې په اړه د ملګرو ملتونو غوښتنه، د یوه ځنځیر دوه کړۍ دي: نړیواله بورژوازي، له تل‌ابیب څخه تر کابله پورې، د بیان له آزادۍ وېره لري، ځکه حقیقت د کارګرې طبقې متحد دی.

درې: سره افق ـ پرولتاریا راویښېږي

خو د همدې تورې شپې په زړه کې مشعلونه بل دي. او دا مشعلونه د کارګرې طبقې روښانه ساتلي دي.

کله چې د نړۍ په ۲۲ هېوادونو کې ۱۱۵ بندرونه، له اروپا څخه تر شمالي افریقا پورې، د بندرونو د پوځي کولو او د وسلو د لېږد پر ضد په یوه نړیوال اعتصاب کې کار دروي، موږ د «د نړۍ کارګرانو، متحد شئ!» د تاریخي شعار انګازې اورو. دا د پانګې او جګړې د انټرناسیونالیزم پر وړاندې د پرولتري انټرناسیونالیزم تر ټولو لوړ څرګندون دی. دغو کارګرانو درک کړې ده چې هره مرمۍ چې د دوی له بندر څخه بهر لېږدول کېږي، په اوکراین، فلسطین یا یمن کې د یوه ماشوم پر زړه لګېږي.

د بې‌کوره خلکو پر وړاندې د پولیسو د ځپونکو اقداماتو په مخالفت کې د پرتګال د کمونیست ګوند حضور، د مودي د انتخاباتي فاشیزم پر وړاندې د رایې ورکولو د حق په دفاع کې د هند د دوو کمونیستي ګوندونو ګډه مبارزه، د آتن په فاشیزم ضد مظاهرو کې د یونان د کمونیست ګوند سرې لیکې، د فرانسې د کمونیست ګوند له لوري د محصلینو او کارګرانو د بسیج ملاتړ، او د عامه خدمتونو د کارکوونکو د اعتصاب په ملاتړ د ایرلنډي ملګرو ملاتړ ـ دا ټول او ټول ښيي چې د لینني طراز نوی ګوند یوازې هغه مهال ژوندی دی چې د ولسي پرګنو په منځ کې او د طبقاتي مبارزې په زړه کې حضور ولري.

د راتلونکو ټاکنو لپاره د جنوبي افریقا د کمونیست ګوند کور په کور مبارزاتي کمپاین زموږ لپاره یو لوی درس دی: انقلاب له مېزونو او اعلامیو څخه نه صادرېږي، بلکې په پلي تګ او د کان‌کیندونکي کارګر پر تندي د مینې په ښکلولو سره ترلاسه کېږي.

وروستۍ خبره:

په دې تاریخي شېبه کې زموږ د افغان انقلابیونو دنده څه ده؟

موږ نه د OCHA د ۹.۳ میلیونو مرستو ته سترګې نیولې دي او نه د رژیم د سوداګریزو دهلېزونو پر ژمنو باور لرو. د تحمیل شوې بېوزلۍ او ارتجاع له منګولو څخه د افغانستان د خلاصون لاره یوازې د کارګرې طبقې په مشرۍ او د بزګرانو په ټینګې اتحاد ولاړ ملي او دموکراتیک انقلاب له لارې تېرېږي: د غصب شویو ځمکو مصادره او د بې‌ځمکو بزګرانو ترمنځ وېشل، خپلواک ملي صنعتي کېدل، له دولت څخه د دین بېلول، د ښځې او نارینه بشپړه برابري، او د ټولو لپاره وړیا زده‌کړه او روغتیايي خدمتونه.

زموږ دښمن په سپینه ماڼۍ، کرملین او د کورني ارتجاع په ناپوهۍ‌پالونکو مدرسو کې یو دی. او زموږ متحد د لیزبون د بندر کارګر، د پکتیا د جلغوزیو ټولونکی بزګر او ایرلنډۍ نرسه ده.

تاریخ موږ ته راښودلې ده چې امپریالیزم هېڅکله په خپله خوښه له ډګره نه وځي. باید د ولسي پرګنو د منظم او متشکل ځواک په وسیله راوغورځول شي.

ژوندی دې وي پرولتري انټرناسیونالیزم!
ژوندی دې وي سوسیالیزم!
مرګ پر امپریالیزم او ارتجاع!

زبان: درینویسنده: سرلوړی

در چنبرهٔ گدایی تحمیلی و آتش افروزی امپریالیسم؛ طلیعهٔ رستاخیز زحمتکشان! تاریخ بار دیگر نقاب از چهرهٔ دو نیروی مخرب عصر ما برمی‌دارد: از یک سو ارتجاع داخلی که توده‌ها را به پرتگاه گرسنگی و توکل به صدقهٔ…

برای خواندن، انتخاب کنید

در چنبرهٔ گدایی تحمیلی و آتش افروزی امپریالیسم؛ طلیعهٔ رستاخیز زحمتکشان!

تاریخ بار دیگر نقاب از چهرهٔ دو نیروی مخرب عصر ما برمی‌دارد: از یک سو ارتجاع داخلی که توده‌ها را به پرتگاه گرسنگی و توکل به صدقهٔ امپریالیسم رانده است، و از سوی دیگر خود امپریالیسم که با بمب و نفت و مرزهای بسته، جهان را به سلاخ‌خانهٔ منافع خویش بدل کرده است. اخبار امروز، نه مجموعه‌ای پراکنده از رویدادها، که یک تابلوی دیالکتیکی واحد از بحران عمومی نظام سرمایه‌داری در مرحلهٔ امپریالیستی آن است.

یک: افغانستان – کشوری که به آزمایشگاه فقر بدل شده است

وقتی دفتر به اصطلاح هماهنگی امور بشردوستانه ملل متحد با افتخار اعلام می‌کند که ۹.۳ میلیون تن از مردم ما در هشت ماه گذشته «کمک» دریافت کرده‌اند، ما انقلابیون فریاد می‌زنیم: این آمار کمک نیست، سند محکومیت یک نظام است! این سند بردگی اقتصادی است. این به معنای آن است که نزدیک به یک سوم ملت، نان خود را نه از حاصل کار و زمین و کارخانهٔ خود، که از پس‌ماندهٔ سفرهٔ انحصارات جهانی گدایی می‌کند. این همان ثمرهٔ نیم قرن جنگ نیابتی امپریالیسم و خیانت ارتجاع است.

در چنین وضعی، امارتِ برخاسته از قرون وسطی، به جای طرحی برای صنعتی‌سازی ملی و اصلاحات ارضی انقلابی، سرگرم آتش‌زدن هزار تُن کالا در قندهار و دل بستن به دهلیز تجاری با بیشکک است. ما با هر گشایش اقتصادی که به نفع دهقان و کارگر تمام شود مخالف نیستیم، اما می‌پرسیم: با کدام صنعت؟ با کدام زیربنای تولیدی؟ افزایش ۶۹ درصدی صادرات جلغوزه، در اقتصادی که کمر دهقانش زیر بار خشکسالی و فقدان سردخانه و راه می‌شکند، تنها به معنای غارت ثروت ملی توسط دلالان و صادر کردن ارزان رنج دهقان است.

و در همین حال، فرانسهٔ امپریالیست که دیروز با بمب‌افکن‌های ناتو دهات ما را ویران کرد، امروز با وقاحت برای «بازگرداندن مهاجران» با طالب مذاکره می‌کند. این دیپلماسی نیست، معاملهٔ برده‌فروشان بر سر جان انسان‌هایی است که خودِ سیاست‌های استعماری آنان آواره‌شان کرده است. دفاع ما از مهاجر افغان، دفاع طبقاتی از قربانی نظام سرمایه است.

حملهٔ ددمنشانه به دو پولیس محافظ واکسیناتوران پولیو در مهمند پاکستان، و در مقابل، کارزار واکسیناسیون ۱۲.۸ میلیون کودک در افغانستان، یک حقیقت تاریخی را عریان می‌کند: ارتجاع مسلح، چه در لباس طالب و چه در لباس تکفیری، دشمن سوگندخوردهٔ علم، زندگی و آیندهٔ کودکان زحمتکشان است. همان‌طور که سازمان ملل خود معترف است که خدمات صحی و تغذیه‌ای به دلیل کمبود بودجه در حال فروپاشی است، معلوم می‌شود که «جامعه جهانی» حتی حاضر نیست هزینهٔ زنده ماندن کودکی افغان را بپردازد، اما برای حمله به جزیره قشم میلیاردها دالر موشک شلیک می‌کند.

و اینجا است که سخنان نمایندهٔ سابق امپریالیسم آمریکا، زلمی خلیلزاد، در رد یاوه‌گویی‌های جنرالان پاکستانی، ناخواسته حقیقتی را افشا می‌کند: افغانستان، به مثابه یک واقعیت تاریخی و یک ملت، قدیمی‌تر از پروژهٔ استعماری پاکستان است. اما این هویت تاریخی را نه با لفاظی‌های دیپلمات‌های امپریالیست، بلکه تنها با یک دولت ملی-دموکراتیک و سوسیالیستی می‌توان پاسداشت.

دو: جهان – دو روی یک سکهٔ امپریالیستی

امپریالیسم در اوکراین مدرسه‌ای را که محل توزیع نان برای گرسنگان بود بمباران می‌کند و ۲۶ غیرنظامی را می‌کشد، و نامش را «عملیات نظامی» می‌گذارد. امپریالیسم دیگر، در قشم، به خاک ایران حمله می‌کند و نامش را «دفاعی» می‌گذارد. این است منطق سرمایهٔ انحصاری در مرحلهٔ احتضار: وقتی نرخ سودش سقوط می‌کند، برای کنترل تنگهٔ هرمز و میدان گازی و بازار نفت، به آتش‌افروزی متوسل می‌شود.

افزایش ۱.۶ درصدی قیمت نفت پس از حمله به قشم، پاسخ کوبندهٔ اقتصاد سیاسی مارکسیستی به تمام افسانه‌های لیبرالی است: جنگ، ادامهٔ سیاست اقتصاد سرمایه به شیوه‌های دیگر است. کارگر اروپایی و رانندهٔ تاکسی در کابل، بهای این ماجراجویی را در قبض برق و قیمت نان خود می‌پردازند. و مذاکرات بی‌حاصل در دوحه و نمایش مذاکرات سه‌جانبه در ابوظبی، ثابت می‌کند که صلح را نمی‌توان از اتاق‌های دربستهٔ قصرهای امیران قطر و شیوخ ابوظبی گدایی کرد. صلح پایدار، تنها با شکست ماشین جنگی ناتو و پایان محاصرهٔ اقتصادی خلق‌ها ممکن است.

بازداشت خبرنگار الجزیره در کرانهٔ باختری، و درخواست سازمان ملل برای حفاظت از خبرنگاران در افغانستان، دو حلقه از یک زنجیر است: بورژوازی جهانی، از تل‌آویو تا کابل، از آزادی بیان واهمه دارد، زیرا حقیقت، متحد طبقهٔ کارگر است.

سه: افق سرخ – پرولتاریا بیدار می‌شود

اما در دل همین شب تاریک، مشعل‌ها روشن است. و این مشعل‌ها را طبقهٔ کارگر روشن نگاه داشته است.

وقتی ۱۱۵ بندر در ۲۲ کشور جهان، از اروپا تا شمال آفریقا، در یک اعتصاب بین‌المللی علیه نظامی‌سازی بنادر و انتقال سلاح دست از کار می‌کشند، ما طنین شعار تاریخی «کارگران جهان متحد شوید!» را می‌شنویم. این عالی‌ترین جلوهٔ انترناسیونالیسم پرولتری در برابر انترناسیونالیسم سرمایه و جنگ است. این کارگران فهمیده‌اند که هر گلوله‌ای که از بندرشان خارج می‌شود، به قلب کودکی در اوکراین، فلسطین یا یمن شلیک خواهد شد.

حضور حزب کمونیست پرتگال در کنار بی‌خانمان‌ها علیه سرکوب پولیس، رزم مشترک دو حزب کمونیست هند در دفاع از حق رأی در برابر فاشیسم انتخاباتی مودی، صفوف سرخ حزب کمونیست یونان در تظاهرات ضدفاشیستی آتن، و حمایت حزب کمونیست فرانسه از بسیج دانشجویان و کارگران، و حمایت رفقای ایرلندی از اعتصاب کارکنان خدمات عمومی – همه و همه نشان می‌دهد که حزب طراز نوین لنینی، تنها زمانی زنده است که در میان توده‌ها و در قلب مبارزهٔ طبقاتی باشد.

کارزار خانه‌به‌خانهٔ حزب کمونیست آفریقای جنوبی برای انتخابات پیش رو، درس بزرگی برای ماست: انقلاب از پشت میز و با بیانیه صادر نمی‌شود، با پای پیاده و با بوسه بر پیشانی کارگر معدن به دست می‌آید.

سخن آخر:

وظیفهٔ ما انقلابیون افغان در این لحظهٔ تاریخی چیست؟

ما نه دل به صدقهٔ ۹.۳ میلیونی OCHA بسته‌ایم و نه به وعده‌های دهلیزهای تجاری رژیم. راه رهایی افغانستان از چنگال فقر تحمیلی و ارتجاع، تنها از مسیر یک انقلاب ملی و دموکراتیک به رهبری طبقهٔ کارگر و اتحاد مستحکم دهقانان می‌گذرد: مصادرهٔ زمین‌های غصبی و تقسیم آن میان دهقانان بی‌زمین، صنعتی‌سازی ملی مستقل، جدایی دین از دولت، برابری کامل زن و مرد، و آموزش و صحت رایگان برای همگان.

دشمن ما در کاخ سفید و کرملین و در مدارس جهل‌پرور ارتجاع داخلی، یکی است. و متحد ما، کارگر بندر لیسبون و دهقان جلغوزه‌چین پکتیا و پرستار ایرلندی است.

تاریخ به ما آموخته است که امپریالیسم هرگز داوطلبانه صحنه را ترک نمی‌کند. باید آن را با قدرت متشکل توده‌ها به زیر کشید.

زنده باد انترناسیونالیسم پرولتری!
زنده باد سوسیالیسم!
نابود باد امپریالیسم و ارتجاع!

زبان: Englishنویسنده: Sarlowaray

The World in the Grip of Capital, War and Class Contradictions: From the Suffering of Working People to the Necessity of Historical Change

History cannot be understood merely through the palaces of the powerful or the official declarations of governments. Its true picture is reflected in the lives of millions of people who play an essential role in keeping society moving,…

برای خواندن، انتخاب کنید

History cannot be understood merely through the palaces of the powerful or the official declarations of governments. Its true picture is reflected in the lives of millions of people who play an essential role in keeping society moving, yet receive the smallest share of its wealth and resources. Today, the world is confronted with profound economic, political and social crises—crises rooted in the structure of the capitalist system, the unequal distribution of wealth, imperialist rivalries and the intensification of class contradictions.

Afghanistan is one of the starkest and most painful manifestations of this global crisis. According to United Nations reports, approximately 19.2 million people—nearly 38 per cent of the country’s population—are expected to face severe food insecurity between November 2026 and April 2027. Millions live under the shadow of hunger, poverty, unemployment and the absence of essential healthcare services. This catastrophe is not merely the consequence of drought, war and natural disasters; it also reflects historical deprivation, an unequal economic structure, the weakness of productive foundations and the unjust distribution of social resources.

The exclusion of Afghan women from education, employment and social participation deprives the country of a substantial part of its human potential, keeping their knowledge, abilities and creativity away from social production and development. No society can advance while suppressing the talents and capabilities of half its population. Defending women’s rights is not merely a moral demand; it is a fundamental condition for social justice, economic progress and the construction of a humane and equal society.

At the international level, rivalries among major powers, regional conflicts and attempts to expand spheres of influence pose serious challenges to the political independence of nations and the prospects for peace. The termination of the United Nations MINURSO mission in Western Sahara, alongside discussions between China and Oman concerning Middle Eastern security and competition among major powers, once again demonstrates the profound influence of states’ strategic interests on international politics. The fate of peoples must not become a casualty of great-power bargains and geopolitical calculations. The right of nations to determine their own destinies must be respected.

Yet another reality deserves particular attention in today’s international developments: the growing social and political presence of the working class. The strike by dockworkers and maritime workers across 113 ports in 22 countries, demanding an end to arms shipments, fair wages and better working conditions, represents a powerful expression of the common interests and international solidarity of the working class. This movement demonstrates that workers do not merely keep the machinery of production running; through organised, united and conscious struggle, they can also influence the political and economic direction of society.

From a Marxist-Leninist perspective, the history of society can be understood through class contradictions, relations of production and the transformation of material conditions. The capitalist system, founded upon the exploitation of human labour and the private monopolisation of wealth, continues to reproduce poverty, inequality, wars and social crises so long as it remains governed by the logic of profit and monopoly. Therefore, the necessity for profound social transformation is not simply a theoretical proposition; it is a historical necessity arising from the material conditions of millions of working people.

The fundamental task facing the workers, peasants, intellectuals, youth and all advocates of social justice in Afghanistan and across the world is to strengthen their position against exploitation, injustice and domination through knowledge, political consciousness, organisational unity and collective struggle. Social transformation cannot be achieved through empty slogans. It requires scientific understanding, organised struggle, popular participation and a shared determination to secure human freedom and equality.

History has not reached its end, because social contradictions remain unresolved, and the aspiration for human freedom, equality and liberation from exploitation and deprivation continues to be a living historical cause for the thought and struggle of future generations.

زبان: پښتونویسنده: سرلوړی

نړۍ د پانګې، جګړې او طبقاتي تضادونو په منګولو کې؛ د زیارکښو له کړاوونو څخه د تاریخي بدلون تر اړتیا پورې

تاریخ یوازې د واکمنو ماڼیو او د دولتونو د اعلامیو له لارې نه شي لوستل کېدای؛ د تاریخ ریښتینی انځور د هغو میلیونونو انسانانو په ژوند کې څرګندېږي چې د ټولنې د څرخ په ګرځولو کې اساسي ونډه…

برای خواندن، انتخاب کنید

تاریخ یوازې د واکمنو ماڼیو او د دولتونو د اعلامیو له لارې نه شي لوستل کېدای؛ د تاریخ ریښتینی انځور د هغو میلیونونو انسانانو په ژوند کې څرګندېږي چې د ټولنې د څرخ په ګرځولو کې اساسي ونډه لري، خو د همدې ټولنې له شتمنیو او امکاناتو څخه تر ټولو لږه برخه ترلاسه کوي. نننی نړۍ له ژورو اقتصادي، سیاسي او ټولنیزو کړکېچونو سره مخ ده؛ داسې کړکېچونه چې ریښې یې د پانګوال نظام په جوړښت، د شتمنۍ په نابرابر وېش، د امپریالیستي سیالیو او د طبقاتي تضادونو په پراختیا کې پرتې دي.

افغانستان د دې نړیوال بحران یوه ترخه او څرګنده بېلګه ده. د ملګرو ملتونو د راپورونو له مخې، د ۲۰۲۶ کال د نومبر له میاشتې څخه د ۲۰۲۷ کال تر اپرېل پورې شاوخوا ۱۹.۲ میلیونه وګړي، یعنې د هېواد نږدې ۳۸ سلنه نفوس، له سختې خوړو خوندیتوب نه‌برخمنۍ سره مخ دي. میلیونونه انسانان د لوږې، بې‌وزلۍ، بې‌کارۍ او د لومړنیو روغتیايي خدمتونو د نشتوالي تر سیوري لاندې ژوند کوي. دا ناورین یوازې د وچکالۍ، جګړو او طبیعي پېښو پایله نه ده؛ بلکې د تاریخي محرومیت، نابرابر اقتصادي جوړښت، د تولیدي بنسټونو د کمزورۍ او د ټولنیزو سرچینو د ناعادلانه وېش انعکاس هم دی.

د افغانستان د ښځو له زده‌کړې، کار او ټولنیز ګډون څخه محرومول، د هېواد د انساني ځواک یوه ستره برخه له ټولنیز تولید او پرمختګ څخه بې‌برخې کوي. هېڅ ټولنه د خپلو نیمایي وګړو د استعدادونو، پوهې او خلاقیت په ځپلو سره د پرمختګ پر لور ګام نه شي اخیستلای. د ښځو د حقونو دفاع یوازې یوه اخلاقي غوښتنه نه ده، بلکې د ټولنیز عدالت، اقتصادي پرمختګ او د یوه انساني او برابر نظام د جوړولو بنسټیز شرط دی.

په نړیواله کچه هم د قدرتونو سیالۍ، سیمه‌ییزې شخړې او د نفوذ د پراخولو هڅې د ملتونو د سیاسي خپلواکۍ او سولې پر وړاندې جدي ننګونې جوړوي. د لوېدیځې صحرا په اړه د ملګرو ملتونو د MINURSO مأموریت پای ته رسېدل او د چین او عمان ترمنځ د منځني ختیځ د امنیت او د سترو قدرتونو د سیالیو په اړه خبرې، یو ځل بیا څرګندوي چې د نړیوال سیاست په ډګر کې د دولتونو ستراتیژیکې ګټې څومره ژورې اغېزې لري. د خلکو برخلیک باید د سترو قدرتونو د معاملاتو او جیوپولیتیکو محاسبو قرباني نه شي؛ د ملتونو د برخلیک ټاکلو حق باید درناوی شي.

خو د نن ورځې په نړیوالو پېښو کې یو بل حقیقت هم د پام وړ دی: د کارګرې طبقې مخ پر زیاتېدونکی ټولنیز او سیاسي حضور. په ۲۲ هېوادونو کې د ۱۱۳ بندرونو د کارګرانو او سمندري کارکوونکو اعتصاب، چې د وسلو د لېږد د مخنیوي، د عادلانه مزد او د غوره کاري شرایطو غوښتنې یې له ځان سره لرلې، د نړیوالې کارګرې طبقې د ګډو ګټو او د نړیوالې همبستګۍ څرګند انځور دی. دا پېښه ښيي چې کارګران یوازې د تولید بهیر نه چلوي، بلکې د خپلو منظم، متحد او شعوري مبارزو له لارې د ټولنې پر سیاسي او اقتصادي بهیرونو هم اغېز کولای شي.

د مارکسیستي ـ لنینستي نړۍلید له مخې، د ټولنې تاریخ د طبقاتي تضادونو، د تولیدي اړیکو او د مادي شرایطو د بدلون په رڼا کې درک کېدای شي. پانګوال نظام، چې د انسان د کار پر استثمار او د شتمنۍ پر خصوصي انحصار ولاړ دی، تر هغه وخته چې د ګټې او انحصار منطق پرې واکمن وي، د بې‌وزلۍ، نابرابرۍ، جګړو او ټولنیزو بحرانونو د بیا تولید زمینه برابروي. له همدې امله، د بشري ټولنې د ژور بدلون اړتیا یوازې یوه نظري دعوه نه ده، بلکې د میلیونونو زیارکښو انسانانو د ژوند له عیني شرایطو څخه راټوکېدلې تاریخي اړتیا ده.

د افغانستان او نړۍ د کارګرانو، بزګرانو، روڼ‌اندو، ځوانانو او د ټولنیز عدالت د ټولو پلویانو پر وړاندې اساسي دنده دا ده چې د پوهې، سیاسي شعور، سازماني یووالي او ګډې مبارزې له لارې د استثمار، بې‌عدالتۍ او سلطې پر وړاندې خپل دریځ پیاوړی کړي. ټولنیز بدلون په تشو شعارونو نه رامنځته کېږي؛ هغه د علمي پوهاوي، منظمې مبارزې، ولسي ګډون او د انسان د آزادۍ او برابرۍ لپاره د ګډې ارادې غوښتنه کوي.

تاریخ لا پای ته نه دی رسېدلی؛ ځکه ټولنیز تضادونه لا هم پر خپل ځای دي او د انسان د آزادۍ، برابرۍ او له استثمار او محرومیت څخه د خلاصون ارمان د راتلونکو نسلونو د فکر او مبارزې یوه ژوندۍ تاریخي موضوع پاتې ده.

زبان: درینویسنده: سرلوړی

جهان در تنگنای سرمایه، جنگ و تضادهای طبقاتی؛ از رنج زحمتکشان تا ضرورت دگرگونی تاریخی

تاریخ را نباید تنها از دریچهٔ کاخ‌های قدرت، نشست‌های دیپلماتیک و بیانیه‌های دولت‌ها خواند؛ تاریخ واقعی در متن زندگی انسان‌هایی جریان دارد که با نیروی کار خویش چرخ‌های جامعه را به حرکت درمی‌آورند، اما غالباً نخستین قربانیان بحران‌های…

برای خواندن، انتخاب کنید

تاریخ را نباید تنها از دریچهٔ کاخ‌های قدرت، نشست‌های دیپلماتیک و بیانیه‌های دولت‌ها خواند؛ تاریخ واقعی در متن زندگی انسان‌هایی جریان دارد که با نیروی کار خویش چرخ‌های جامعه را به حرکت درمی‌آورند، اما غالباً نخستین قربانیان بحران‌های اقتصادی، جنگ‌ها و مناسبات نابرابر قدرت می‌شوند. آنچه امروز در افغانستان، خاورمیانه، اروپا و دیگر نقاط جهان مشاهده می‌کنیم، مجموعه‌ای از رویدادهای پراکنده و بی‌ارتباط نیست؛ بلکه جلوه‌هایی از تضادهای عمیق اقتصادی، اجتماعی و سیاسی جهان معاصر است.

افغانستان در آستانهٔ زمستان با واقعیتی تلخ روبه‌روست: ۱۹.۲ میلیون انسان در معرض ناامنی شدید غذایی قرار دارند و میلیون‌ها تن با فقر، بیکاری، محرومیت از خدمات اساسی و آینده‌ای نامطمئن دست‌وپنجه نرم می‌کنند. بازگشت گستردهٔ مهاجران، کمبود منابع بشردوستانه و ضعف زیرساخت‌های اقتصادی، فشار مضاعفی بر جامعه‌ای وارد کرده است که سال‌ها جنگ و ویرانی توان بازسازی آن را فرسوده ساخته است. پرسش اساسی این است: چرا در سرزمینی که نیروی انسانی، زمین، منابع طبیعی و ظرفیت تولید وجود دارد، بخش بزرگی از مردم همچنان از ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی محروم‌اند؟ پاسخ را نمی‌توان تنها در خشکسالی، جنگ یا کمبود کمک‌های خارجی جست‌وجو کرد؛ باید مناسبات مالکیت، ساختار قدرت، توزیع ثروت و محرومیت تاریخی توده‌های مردم را نیز بررسی کرد.

از منظر ماتریالیسم تاریخی، فقر پدیده‌ای جدا از ساختار اقتصادی و روابط اجتماعی نیست. هنگامی که بخش بزرگی از جامعه از مشارکت در تولید، تصمیم‌گیری و بهره‌مندی عادلانه از ثروت محروم می‌شود، بحران معیشتی به بحرانی ساختاری تبدیل می‌گردد. هیچ جامعه‌ای با حذف زنان از آموزش و کار، تضعیف نیروی مولد، سرکوب استعدادهای انسانی و محدود ساختن مشارکت اجتماعی نمی‌تواند به توسعهٔ پایدار دست یابد. آیندهٔ افغانستان بدون آزادی‌های مدنی، آموزش همگانی، عدالت اجتماعی و مشارکت همهٔ شهروندان در حیات اقتصادی و سیاسی، همچنان در معرض بن‌بست خواهد بود.

در عرصهٔ جهانی نیز تضاد میان منافع قدرت‌های بزرگ و نیازهای واقعی ملت‌ها همچنان یکی از عوامل تعیین‌کنندهٔ تحولات سیاسی است. پایان مأموریت ۳۵ سالهٔ سازمان ملل در صحرای غربی، در پی اختلاف واشنگتن و مسکو، بار دیگر نشان داد که چگونه رقابت قدرت‌های بزرگ می‌تواند بر سرنوشت منازعات دیرپا و حق تعیین سرنوشت ملت‌ها سایه افکند. هم‌زمان، موضع‌گیری چین و عمان دربارهٔ ضرورت جلوگیری از تبدیل خاورمیانه به میدان رقابت قدرت‌های بزرگ، بازتابی از نگرانی‌های عمیق منطقه‌ای دربارهٔ امنیت، جنگ و آیندهٔ مناسبات بین‌المللی است. در چنین فضایی، صلح پایدار را نمی‌توان صرفاً با توافق‌های موقت و موازنه‌های نظامی تضمین کرد؛ امنیت واقعی به احترام به حاکمیت ملت‌ها، حل ریشه‌ای منازعات و پایان دادن به سیاست‌های سلطه‌جویانه نیاز دارد.

اما در میان این تحولات، رویدادی اهمیت ویژه دارد: اعتصاب هماهنگ کارگران بندری در ۱۱۳ بندر از ۲۲ کشور علیه انتقال تسلیحات به مناطق جنگی و در دفاع از حقوق و امنیت کارگران. این اقدام نشان می‌دهد که نیروی کار، افزون بر جایگاه اقتصادی خود، می‌تواند در برابر تصمیم‌هایی که پیامدهای انسانی و اجتماعی گسترده دارند، صدای مستقل و اثرگذار داشته باشد. از منظر اندیشهٔ مارکسیستی، طبقهٔ کارگر صرفاً نیروی تولیدکنندهٔ ثروت نیست؛ شناخت موقعیت اجتماعی، آگاهی از منافع مشترک و سازمان‌یابی آگاهانه، از موضوعات بنیادی در تحلیل نقش تاریخی این طبقه به شمار می‌روند.

درس اساسی تحولات امروز آن است که بحران‌های اقتصادی، جنگ‌ها، فقر و نابرابری را نمی‌توان جدا از ساختارهای تولید، مناسبات قدرت و منافع متضاد اجتماعی فهمید. تاریخ، نه محصول ارادهٔ یک فرد یا تصمیم یک دولت، بلکه عرصهٔ پیچیدهٔ برخورد نیروهای اجتماعی، شرایط مادی و مبارزات انسانی است. از همین رو، تحلیل علمی جامعه مستلزم عبور از ظواهر رویدادها و شناخت ریشه‌های مادی و تاریخی آن‌هاست.

جهان امروز بیش از هر زمان به اندیشهٔ انتقادی، آگاهی اجتماعی، همبستگی انسانی و راه‌حل‌هایی نیاز دارد که کرامت انسان را بر منافع محدود اقتصادی و رقابت‌های قدرت‌طلبانه مقدم بدانند. آیندهٔ جوامع را نمی‌توان با تداوم فقر، محرومیت و جنگ تعریف کرد؛ معیار پیشرفت هر جامعه باید در کیفیت زندگی انسان‌ها، دسترسی برابر به فرصت‌ها، آزادی اندیشه و امکان مشارکت آگاهانهٔ مردم در تعیین سرنوشت خویش سنجیده شود.

تاریخ هنوز پایان نیافته است؛ زیرا تضادهای اجتماعی همچنان پابرجا و آرمان رهایی انسان از استثمار، محرومیت و سلطه همچنان موضوع اندیشه و مبارزهٔ تاریخی نسل‌هاست.

زبان: Englishنویسنده: Sarlwary

Workers and Toilers: The Silent Victims of Global Crises

Recent events, from Afghanistan to Europe and Asia, have once again brought a fundamental reality into sharp focus: political, economic and military crises place their heaviest burdens on those whose labour keeps society moving, yet who have only…

برای خواندن، انتخاب کنید

Recent events, from Afghanistan to Europe and Asia, have once again brought a fundamental reality into sharp focus: political, economic and military crises place their heaviest burdens on those whose labour keeps society moving, yet who have only a marginal share in wealth and decision-making power.

In Afghanistan, the return of millions of migrants, the spread of poverty and food insecurity, widespread restrictions on women’s rights, and mounting economic difficulties paint a picture of a society in which a large proportion of the population struggles to meet even the most basic necessities of life. Recent reports indicating that 6.3 million Afghans have returned to the country since 2023, approximately 60 per cent of them involuntarily, according to reports by relevant United Nations agencies, demonstrate that migration and forced returns remain major dimensions of the country’s humanitarian crisis. At the same time, warnings that 15.9 million people face severe food insecurity as winter approaches highlight the urgent need to address the economic and social roots of this situation.

Globally, protests by garment workers in Bangladesh demanding an increase in the minimum wage from 12,500 to 30,000 taka, strikes and demonstrations by port workers in more than one hundred ports around the world against the transportation of weapons and for improved working conditions, and widespread demonstrations in France over the cost of living, social inequality and the state of public services all demonstrate that the struggle for livelihoods and social justice is not confined by national borders. Although these events are unfolding under different political and social conditions, they raise a common question: why, in societies with enormous capacities to generate wealth and material resources, has securing a decent standard of living become a daily struggle for so many people?

From the perspective of Marxist political economy, understanding this contradiction requires examining the relations of production, ownership, the distribution of wealth, and the relationship between labour and capital. Poverty cannot be explained merely by a shortage of resources; likewise, unemployment, job insecurity and social deprivation are not simply the consequences of individual weakness or personal failure. Economic structures and power relations play a decisive role in determining who produces, who owns the means of production, and how the fruits of collective labour are distributed.

Alongside these crises, the intensification of regional and international tensions, rising military expenditure and arms transfers reveal another dimension of the problem. Protests by port workers in different countries against the use of ports for transporting weapons illustrate the connection between workers’ occupational demands, social responsibility and opposition to the expansion of war. Workers employed in ports, factories and production centres demand job security, decent wages and a humane standard of living. Yet decisions concerning war and militarisation can directly affect their security, livelihoods and the future of their families.

Afghanistan cannot be considered separate from these developments. Border tensions with Pakistan, regional rivalries, economic pressures and the dependence of trade routes on political relations all have consequences for people’s lives. Nevertheless, no serious analysis of the country’s future can be complete without addressing poverty, educational deprivation, unemployment, the situation of women, the rights of farmers and the working conditions of labourers. The fundamental issue is not merely the relations between powerful states; it is also the fate of the people who bear the consequences of political and economic decisions in their everyday lives.

For this reason, examining today’s events must go beyond the level of isolated news reports and move towards understanding the deeper connections between economics, politics and society. Lasting peace without social justice, development without popular participation, and stability without the protection of citizens’ fundamental rights are concepts that face serious limitations in practice.

Workers, farmers, women, young people and all working people are not on the margins of history; they are among the fundamental forces that build society. Understanding their position within economic and political structures is the first step towards recognising the roots of inequality and contemporary crises. The future of any society cannot be measured merely by the number of agreements, meetings and political negotiations it produces. A more meaningful measure lies in the quality of people’s lives and their access to education, employment, security and genuine participation in determining their own future.

The world is built through human labour; therefore, any examination of an economic and political order must begin with the lives of workers and working people.

زبان: پښتونویسنده: سرلوړی

کارګران او زیارکښان؛ د نړۍ د کړکېچونو چوپ قربانیان

د وروستیو ورځو پېښې، له افغانستان څخه تر اروپا او آسیا پورې، یو ځل بیا یو بنسټیز حقیقت د عامه افکارو پر وړاندې ږدي: سیاسي، اقتصادي او پوځي کړکېچونه تر ټولو دروند بار د هغو خلکو پر ژوند…

برای خواندن، انتخاب کنید

د وروستیو ورځو پېښې، له افغانستان څخه تر اروپا او آسیا پورې، یو ځل بیا یو بنسټیز حقیقت د عامه افکارو پر وړاندې ږدي: سیاسي، اقتصادي او پوځي کړکېچونه تر ټولو دروند بار د هغو خلکو پر ژوند اچوي چې د خپل کار او زیار په وسیله د ټولنې څرخونه په حرکت راولي، خو د شتمنۍ او د پرېکړو په واک کې ډېره لږه ونډه لري.

په افغانستان کې د میلیونونو کډوالو بېرته راستنېدل، د بېوزلۍ او خوراکي ناامنۍ پراخېدل، د ښځو پر حقونو پراخ محدودیتونه او اقتصادي ستونزې، د هغې ټولنې انځور وړاندې کوي چې د خلکو لویه برخه یې د ژوند د لومړنیو اړتیاوو د برابرولو لپاره له سختو ستونزو سره مخ ده. د وروستیو راپورونو له مخې، له ۲۰۲۳ کال راهیسې افغانستان ته د ۶.۳ میلیون وګړو بېرته ستنېدل، چې د ملګرو ملتونو د اړوندو بنسټونو د راپور له مخې شاوخوا ۶۰ سلنه یې په جبري توګه ستانه شوي، څرګندوي چې کډوالي او جبري راستنېدل لا هم د هېواد د بشري کړکېچ له مهمو اړخونو څخه دي. په همدې وخت کې، د ژمي په درشل کې د ۱۵.۹ میلیون وګړو لپاره د شدیدې خوراکي ناامنۍ په اړه خبرداری، د دې وضعیت د اقتصادي او ټولنیزو ریښو د څېړلو اړتیا لا پسې څرګندوي.

په نړیواله کچه هم د بنګله‌دېش د جامو د صنعت د کارګرانو اعتراضونه، چې د لږ تر لږه معاش د ۱۲۵۰۰ څخه ۳۰۰۰۰ ټاکو ته د لوړولو غوښتنه کوي، د نړۍ په څه باندې سلو بندرونو کې د بندري کارګرانو اعتصابونه او اعتراضونه، چې د وسلو د لېږد پر ضد او د کاري شرایطو د ښه کېدو لپاره ترسره کېږي، او په فرانسه کې د ژوند د لګښتونو، ټولنیزې نابرابرۍ او عامه خدمتونو د وضعیت پر ضد پراخې مظاهرې، ښيي چې د معیشت او ټولنیز عدالت مسئله د ملي پولو په چوکاټ کې نه محدودېږي. دغه پېښې، که څه هم په بېلابېلو سیاسي او ټولنیزو شرایطو کې رامنځته کېږي، یوه ګډه پوښتنه راپورته کوي: ولې په هغو ټولنو کې چې د شتمنۍ او مادي امکاناتو د تولید ستر ظرفیتونه لري، د ډېرو خلکو لپاره د باعزته ژوند برابرول لا هم په ورځنۍ مبارزه بدل شوي دي؟

د مارکسیستي سیاسي اقتصاد له نظره، د دې تناقض د درک لپاره باید د تولید مناسبات، مالکیت، د شتمنۍ وېش او د کار او پانګې ترمنځ اړیکې وڅېړل شي. بېوزلي یوازې د سرچینو په کمښت نه شي توضیح کېدای؛ همدارنګه بېکاري، د کار بې‌ثباتي او ټولنیز محرومیت یوازې د افرادو د کمزورۍ یا شخصي ناکامۍ پایلې نه دي. اقتصادي جوړښتونه او د واک مناسبات په دې کې پرېکنده رول لري چې څوک تولید کوي، څوک د تولید پر وسایلو مالکیت لري او د ټولنیز کار لاسته راوړنې څنګه وېشل کېږي.

د دغو کړکېچونو ترڅنګ، د سیمه‌ییزو او نړیوالو ترینګلتیاوو زیاتوالی، د پوځي لګښتونو لوړوالی او د وسلو لېږد، د مسئلې بل اړخ څرګندوي. په بېلابېلو هېوادونو کې د بندري کارګرانو اعتراضونه د وسلو د لېږد لپاره د بندرونو د کارونې پر ضد، د کارګرانو د مسلکي غوښتنو، ټولنیز مسؤلیت او د جګړې د پراختیا پر وړاندې د مخالفت ترمنځ د اړیکې یوه بېلګه ده. هغه کارګران چې په بندرونو، فابریکو او تولیدي مرکزونو کې کار کوي، د کاري امنیت، مناسب معاش او انساني ژوند غوښتونکي دي؛ خو د جګړې او پوځي‌توب په اړه سیاسي پرېکړې کولای شي د هغوی او د کورنیو امنیت، معیشت او راتلونکی په مستقیم ډول اغېزمن کړي.

افغانستان هم له دغو معادلو څخه جلا نه شي ګڼل کېدای. له پاکستان سره سرحدي ترینګلتیاوې، سیمه‌ییزې سیالۍ، اقتصادي فشارونه او د سیاسي اړیکو له امله د سوداګریزو لارو د تګ راتګ ستونزې، ټول د خلکو پر ژوند اغېز لري. خو د هېواد د راتلونکي په اړه هېڅ جدي تحلیل د بېوزلۍ، محرومیت، بېکارۍ، د ښځو د وضعیت، د بزګرانو د حقونو او د کارګرانو د شرایطو له څېړلو پرته بشپړېدای نه شي. اساسي مسئله یوازې د قدرتونو ترمنځ اړیکې نه دي؛ بلکې د هغو خلکو برخلیک دی چې د سیاسي او اقتصادي پرېکړو پایلې په خپل ورځني ژوند کې زغمي.

له همدې امله، د نننیو پېښو څېړنه باید د جلا جلا خبرونو له کچې لوړه شي او د اقتصاد، سیاست او ټولنې ترمنځ د ژورو اړیکو پېژندنې ته ورسېږي. له ټولنیز عدالت پرته تلپاتې سوله، د خلکو له ګډون پرته پرمختګ، او د وګړو د بنسټیزو حقونو له تأمین پرته ثبات، هغه مفاهیم دي چې په عملي ډګر کې له جدي محدودیتونو سره مخ کېږي.

کارګران، بزګران، ښځې، ځوانان او ټول زیارکښان د تاریخ په څنډه کې نه دي، بلکې د ټولنې د جوړوونکو بنسټیز ځواک جوړوي. په اقتصادي او سیاسي جوړښت کې د هغوی د ځای پېژندل، د نابرابرۍ او معاصرو کړکېچونو د ریښو د درک لپاره لومړی ګام دی. د هرې ټولنې راتلونکی یوازې د تړونونو، غونډو او سیاسي هوکړو په شمېر نه شي ارزول کېدای؛ بلکې تر ټولو مهم معیار یې د انسانانو د ژوند کیفیت، زده‌کړو، کار، امنیت او د خپل برخلیک په ټاکلو کې د رښتیني ګډون کچه ده.

نړۍ د انسانانو د کار او زیار په ځواک جوړېږي؛ له همدې امله، د هر اقتصادي او سیاسي نظام ارزونه باید د کارګرانو او زیارکښانو له ژوند څخه پیل شي.

زبان: درینویسنده: سرلوړی

کارگران و زحمتکشان؛ قربانیان خاموش بحران‌های جهان

رویدادهای روزهای اخیر، از افغانستان تا اروپا و آسیا، بار دیگر واقعیتی اساسی را در برابر افکار عمومی قرار داده‌اند: بحران‌های سیاسی، اقتصادی و نظامی، بیش از همه بر زندگی کسانی سنگینی می‌کنند که نیروی کارشان چرخ‌های جامعه…

برای خواندن، انتخاب کنید

رویدادهای روزهای اخیر، از افغانستان تا اروپا و آسیا، بار دیگر واقعیتی اساسی را در برابر افکار عمومی قرار داده‌اند: بحران‌های سیاسی، اقتصادی و نظامی، بیش از همه بر زندگی کسانی سنگینی می‌کنند که نیروی کارشان چرخ‌های جامعه را به حرکت درمی‌آورد، اما سهم ناچیزی از ثروت و قدرت تصمیم‌گیری دارند.

در افغانستان، بازگشت میلیون‌ها مهاجر، گسترش فقر و ناامنی غذایی، محدودیت‌های گسترده بر حقوق زنان و دشواری‌های اقتصادی، تصویری از جامعه‌ای را ترسیم می‌کند که بخش بزرگی از مردم آن برای تأمین ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی با دشواری روبه‌رو هستند. گزارش‌های اخیر از بازگشت ۶.۳ میلیون شهروند افغانستان از سال ۲۰۲۳ به این‌سو، که بنا بر گزارش منتشرشده از سوی نهادهای سازمان ملل حدود ۶۰ درصد آنان به‌گونهٔ اجباری بازگشته‌اند، نشان می‌دهد که مهاجرت و بازگشت اجباری همچنان یکی از ابعاد جدی بحران انسانی کشور است. هم‌زمان، هشدار دربارهٔ مواجههٔ ۱۵.۹ میلیون تن با ناامنی شدید غذایی در آستانهٔ زمستان، ضرورت توجه به ریشه‌های اقتصادی و اجتماعی این وضعیت را برجسته می‌سازد.

در سطح جهانی نیز اعتراض کارگران صنایع پوشاک بنگلادش برای افزایش حداقل دستمزد از ۱۲۵۰۰ به ۳۰۰۰۰ تاکا، اعتصاب و اعتراض کارگران بندری در بیش از صد بندر جهان علیه انتقال محموله‌های تسلیحاتی و برای بهبود شرایط کاری، و تظاهرات گسترده در فرانسه در اعتراض به هزینه‌های زندگی، نابرابری و وضعیت خدمات عمومی، نشان می‌دهد که مسئلهٔ معیشت و عدالت اجتماعی به مرزهای ملی محدود نیست. این رویدادها، هرچند در شرایط و ساختارهای سیاسی متفاوتی رخ می‌دهند، یک پرسش مشترک را مطرح می‌کنند: چرا در جوامعی که ظرفیت تولید ثروت و امکانات مادی عظیمی دارند، تأمین زندگی شایسته برای بخش بزرگی از مردم همچنان به مبارزه‌ای روزمره تبدیل شده است؟

از منظر اقتصاد سیاسی مارکسیستی، برای درک این تناقض باید مناسبات تولید، مالکیت، توزیع ثروت و رابطهٔ میان کار و سرمایه را بررسی کرد. فقر را نمی‌توان تنها با کمبود منابع توضیح داد؛ همان‌گونه که بیکاری، بی‌ثباتی شغلی و محرومیت اجتماعی صرفاً پیامد ضعف فردی یا ناکامی اشخاص نیستند. ساختارهای اقتصادی و مناسبات قدرت در تعیین این‌که چه کسی تولید می‌کند، چه کسی مالک ابزار تولید است و ثمرهٔ کار اجتماعی چگونه توزیع می‌شود، نقش تعیین‌کننده دارند.

در کنار این بحران‌ها، تشدید تنش‌های منطقه‌ای و بین‌المللی، افزایش هزینه‌های نظامی و انتقال تسلیحات، بُعد دیگری از مسئله را آشکار می‌سازد. اعتراض کارگران بندری در کشورهای گوناگون علیه استفاده از بنادر برای انتقال سلاح، نمونه‌ای از پیوند میان مطالبات صنفی، مسئولیت اجتماعی و مخالفت با گسترش جنگ است. کارگرانی که در بنادر، کارخانه‌ها و مراکز تولیدی فعالیت می‌کنند، خواهان امنیت شغلی، دستمزد مناسب و زندگی انسانی‌اند؛ اما تصمیم‌های مربوط به جنگ و نظامی‌گری می‌تواند مستقیماً امنیت، معیشت و آیندهٔ آنان و خانواده‌های‌شان را متأثر سازد.

افغانستان نیز نمی‌تواند از این معادلات جدا تصور شود. تنش‌های مرزی با پاکستان، رقابت‌های منطقه‌ای، فشارهای اقتصادی و وابستگی مسیرهای تجارتی به مناسبات سیاسی، همگی بر زندگی مردم اثر می‌گذارند. با این حال، هیچ تحلیل جدی از آیندهٔ کشور بدون توجه به فقر، محرومیت آموزشی، بیکاری، وضعیت زنان، حقوق دهقانان و شرایط کارگران کامل نخواهد بود. مسئلهٔ اساسی تنها مناسبات میان قدرت‌ها نیست؛ سرنوشت مردمی است که پیامد تصمیم‌های سیاسی و اقتصادی را در زندگی روزانهٔ خود تحمل می‌کنند.

از همین‌رو، بررسی رویدادهای امروز باید از سطح خبرهای پراکنده فراتر رود و به شناخت پیوندهای عمیق‌تر میان اقتصاد، سیاست و جامعه برسد. صلح پایدار بدون عدالت اجتماعی، توسعه بدون مشارکت مردم، و ثبات بدون تأمین حقوق اساسی شهروندان، مفاهیمی‌اند که در عمل با محدودیت‌های جدی روبه‌رو می‌شوند.

کارگران، دهقانان، زنان، جوانان و همهٔ زحمتکشان نه حاشیهٔ تاریخ، بلکه بخشی اساسی از نیروی سازندهٔ جامعه‌اند. شناخت جایگاه آنان در ساختار اقتصادی و سیاسی، نخستین گام برای فهم ریشه‌های نابرابری و بحران‌های معاصر است. آیندهٔ هر جامعه را نمی‌توان صرفاً با شمار قراردادها، نشست‌ها و توافق‌های سیاسی سنجید؛ معیار مهم‌تر، کیفیت زندگی انسان‌ها، میزان دسترسی آنان به آموزش، کار، امنیت و مشارکت واقعی در تعیین سرنوشت خویش است.

جهان را نیروی کار انسان‌ها می‌سازد؛ بنابراین، بررسی هر نظم اقتصادی و سیاسی باید از زندگی انسان‌های کارگر و زحمتکش آغاز شود.

زبان: Englishنویسنده: Hassanpour

Forced Across the Border, Left Homeless on This Side

Migrants are driven out of the countries where they have found refuge, only to discover that in their homeland there is no home, no work, and no future waiting for them. This is the human tragedy of people…

برای خواندن، انتخاب کنید

Migrants are driven out of the countries where they have found refuge, only to discover that in their homeland there is no home, no work, and no future waiting for them. This is the human tragedy of people trapped between closed borders and shattered lives.

Millions of Afghan citizens were forced to leave their homeland years ago as a result of war, insecurity, poverty, and the collapse of opportunities for a decent life. In search of safety, employment, and a better future, they sought refuge in neighbouring countries. Today, however, large numbers of these same people face detention, migration pressures, and forced deportation. Even more painfully, many are being returned to a country that still lacks the capacity to provide for their most basic needs.

This is not merely a migration crisis; it is a crisis of the right to life, social justice, and the political responsibility of governments.

Forced Deportation: Human Beings Must Not Be Reduced to Border Statistics

According to operational data published by the United Nations High Commissioner for Refugees, by 24 October 2026, the number of recorded returns to Afghanistan during the year had exceeded 1.36 million. This figure includes different forms of return and should not be interpreted entirely as forced deportation. The same data separately recorded more than 619,000 deportations.

Behind every statistic is a human being: a mother worried about her children’s future; a father who does not know how he will provide food for his family; a child forced once again to leave school, friends, and familiar surroundings; and a young person who, after years of effort, suddenly finds themselves facing an uncertain future.

No country can resolve migration challenges by disregarding the human dignity of migrants. Border security cannot serve as an excuse for humiliating people, separating families, or forcibly returning individuals to conditions that place their lives, freedom, and livelihoods at risk.

Migrants are not criminals; they are human beings entitled to live with dignity, enjoy security, and determine their own future!

Afghanistan: A Homeland That Receives Returnees but Lacks the Means to Support Them

Returning home should mark the beginning of a new life, not the start of another cycle of poverty, unemployment, and homelessness. Yet Afghanistan’s reality shows that large-scale returns, in a country where the economy and public services already face serious limitations, place enormous pressure on returning families and host communities.

The United Nations’ 2026 Response Plan for Afghan Returnees projected that approximately 2.7 million people would return from Iran and Pakistan between April and December. The plan highlights extensive needs in shelter, healthcare, education, social protection, and livelihoods.

The fundamental questions are unavoidable: How can a family returning without assets, employment, or shelter rebuild its life? Where can a child who has been deprived of education continue studying? What employment opportunities await a worker who has spent years working abroad?

Official speeches and ceremonial statistics cannot feed hungry people or provide shelter for homeless families. Returnees need practical policies: accessible housing, employment opportunities, healthcare services, free education, and social protection.

A homeland is more than a geographical border; it is a place where people can earn their bread, work, receive an education, and live with dignity!

The Migration Crisis and the Responsibility of Structures of Power

From the perspective of historical materialism, large-scale migration cannot be understood merely as the outcome of individual decisions. Prolonged wars, the destruction of economic infrastructure, unequal power relations, structural poverty, and limited productive opportunities are among the forces that compel millions of people to abandon their homes and countries.

A Marxist-Leninist analysis must ask: What economic and political relations create conditions in which working people, despite years of labour and effort, remain unable to meet their most basic needs? Why is people’s labour utilised in different economies, while their rights, security, and future can so easily be disregarded when crises emerge?

Host countries have a responsibility to respect migrants’ rights, prevent mistreatment, and provide lawful and humane procedures. At the same time, the responsibility of the authorities in Afghanistan does not end when neighbouring countries deport Afghan migrants. Providing security, creating employment, expanding education and public services, and guaranteeing citizens’ rights are fundamental responsibilities of any political system.

Migrants must not become instruments of political rivalry, government propaganda, or regional bargaining. Human beings are neither commodities to be transferred nor statistics whose movement can be used to conceal political and social responsibilities.

Social Justice: Returning Without Food or Shelter Is Not a Solution!

Afghanistan needs a practical national programme to address the crisis facing returnees. Such a programme must go beyond emergency assistance and confront the economic and social roots of the crisis.

It should be built around several fundamental priorities:

● Creating employment and investment opportunities in domestic production, agriculture, and small industries;

● Building housing and shelters for homeless and vulnerable families;

● Providing free education and equal access to schools for girls and boys;

● Ensuring healthcare and social protection for returnees;

● Guaranteeing women’s rights and their participation in economic and social life;

● Promoting regional cooperation to protect migrants’ rights and prevent degrading and unlawful forced deportations.

From the standpoint of social justice, public resources must serve people’s fundamental needs. Development cannot be declared successful merely through announcements of projects and economic figures while returnees remain without shelter, workers without employment, and children without access to education.

Final Words: Do Not Sacrifice Human Beings Between Two Borders!

Being deported from the other side of the border and left homeless on this side are two dimensions of the same humanitarian crisis. It cannot be resolved without transforming economic conditions, guaranteeing people’s rights, and ensuring political accountability.

We defend the human dignity of migrants, their right to voluntary and safe return, their right to seek asylum, and their right to live with dignity. No person should be humiliated because of poverty, nationality, or migration status. No family should be forced to choose between detention in a host country and homelessness in its homeland.

The history of social struggles teaches us that human emancipation cannot be achieved through temporary sympathy or empty promises. It requires transforming the conditions that continually reproduce poverty, dependency, exploitation, and deprivation.

Do not deport migrants only to leave them homeless in their homeland! Guarantee every human being the rights to life, work, education, and security!

No to the humiliation of migrants! No to social injustice! Yes to human dignity, international solidarity, and social justice!

زبان: پښتونویسنده: حسنپور

له پولې هغې غاړې شړل، او دې غاړې بې‌سرپناه پاتې کېدل

مهاجر له هغه کوره شړي چې پناه یې پکې موندلې وي؛ خو په خپل پلرني وطن کې هم نه کور ورته شته، نه کار او نه روښانه راتلونکی! دا د هغو خلکو انساني تراژیدي ده چې د تړلو…

برای خواندن، انتخاب کنید

مهاجر له هغه کوره شړي چې پناه یې پکې موندلې وي؛ خو په خپل پلرني وطن کې هم نه کور ورته شته، نه کار او نه روښانه راتلونکی! دا د هغو خلکو انساني تراژیدي ده چې د تړلو پولو او ویجاړ شوي ژوند ترمنځ سرګردانه پاتې دي.

د افغانستان میلیونونه وګړي کلونه وړاندې د جګړو، ناامنۍ، بې‌وزلۍ او د ژوند د فرصتونو د له منځه تلو له امله اړ شول چې خپل هېواد پرېږدي. هغوی د امنیت، کار او ښه راتلونکي په لټه کې ګاونډیو هېوادونو ته پناه یووړه؛ خو نن د همدې خلکو لویه برخه له نیونو، مهاجرتي فشارونو او جبري شړلو سره مخ ده. تر دې هم ترخه دا ده چې ډېری یې داسې هېواد ته ستنېږي چې لا هم د هغوی د ژوند د لومړنیو اړتیاوو د پوره کولو توان نه لري.

دا یوازې د کډوالۍ بحران نه دی؛ بلکې د ژوند د حق، ټولنیز عدالت او د دولتونو د سیاسي مسؤلیت بحران دی.

جبري شړل؛ انسانان یوازې د سرحدي شمېرو په توګه مه ګڼئ!

د ملګرو ملتونو د کډوالو عالي کمېشنرۍ د عملیاتي معلوماتو له مخې، د ۲۰۲۶ کال د اکتوبر تر ۲۴مې پورې، په روان کال کې افغانستان ته د بېرته ستنېدونکو ثبت شوې شمېرې له ۱٫۳۶ میلیونو څخه اوښتې دي. په دې شمېره کې بېلابېل ډولونه بېرته ستنېدل شامل دي او ټول باید جبري شړل ونه ګڼل شي. په همدې معلوماتو کې له ۶۱۹ زرو څخه ډېرې جبري ایستنې په جلا توګه ثبت شوې دي.

د هرې شمېرې تر شا یو انسان ولاړ دی؛ یوه مور چې د خپلو ماشومانو د برخلیک په اړه اندېښمنه ده، یو پلار چې نه پوهېږي د خپلې کورنۍ ډوډۍ به څنګه برابروي، یو ماشوم چې باید یو ځل بیا خپل ښوونځی، ملګري او د ژوند چاپېریال پرېږدي، او یو ځوان چې له کلونو هڅو وروسته ناڅاپه له نامعلوم راتلونکي سره مخ کېږي.

هېڅ هېواد نه شي کولای د مهاجرینو د انساني کرامت په له پامه غورځولو سره د کډوالۍ ستونزه حل کړي. د پولو امنیت د انسانانو د سپکاوي، د کورنیو د بېلتون او یا داسې شرایطو ته د خلکو د جبري ستنولو لپاره پلمه نه شي کېدای چې د هغوی ژوند، آزادي او معیشت له خطر سره مخ کوي.

مهاجر مجرم نه دی؛ هغه انسان دی چې د باعزته ژوند، امنیت او د خپل راتلونکي د ټاکلو حق لري!

افغانستان؛ هغه وطن چې بېرته راستنېدونکي مني، خو د هغوی د منلو امکانات نه لري

وطن ته ستنېدل باید د ژوند د بیا پیلولو پړاو وي، نه د بې‌وزلۍ، بې‌کارۍ او بې‌سرپناهۍ د یوې نوې دورې پیل. خو د افغانستان واقعیت ښيي چې د مهاجرینو پراخ بېرته ستنېدل، په داسې حال کې چې اقتصاد او عامه خدمتونه له جدي محدودیتونو سره مخ دي، پر راستنېدونکو کورنیو او کوربه ټولنو دروند فشار واردوي.

د ۲۰۲۶ کال لپاره د راستنېدونکو په اړه د ملګرو ملتونو د ځواب ویلو پلان اټکل کوي چې د اپرېل او ډسمبر ترمنځ به له ایران او پاکستان څخه شاوخوا ۲٫۷ میلیونه افغانان بېرته راستانه شي. دغه پلان د سرپناه، روغتیا، زده‌کړو، ټولنیز ملاتړ او معیشت په برخو کې پراخو اړتیاوو ته اشاره کوي.

اساسي پوښتنه دا ده: هغه کورنۍ چې له شتمنۍ، دندې او سرپناه پرته افغانستان ته راستنېږي، څنګه به خپل ژوند له سره جوړوي؟ هغه ماشوم چې له زده‌کړو محروم شوی، چېرته به درس وایي؟ هغه کارګر چې کلونه یې په بهر کې کار کړی، په خپل هېواد کې به کوم کاري فرصت ومومي؟

د رسمي ویناوو او تشریفاتي شمېرو په وسیله نه وږی انسان مړېدای شي او نه بې‌کوره کورنۍ ته سرپناه برابرېدای شي. راستنېدونکي عملي سیاستونو ته اړتیا لري: د لاسرسي وړ کور، کاري فرصتونه، روغتیايي خدمتونه، وړیا زده‌کړې او ټولنیز ملاتړ.

وطن یوازې جغرافیایي پوله نه ده؛ وطن هغه ځای دی چې انسان پکې ډوډۍ، کار، زده‌کړه او د عزت ژوند ولري!

د کډوالۍ بحران او د واکمنو جوړښتونو مسؤلیت

د تاریخي ماتریالیزم له نظره، پراخه کډوالي یوازې د انسانانو د شخصي پرېکړو پایله نه شي ګڼل کېدای. اوږدې جګړې، د اقتصادي زیربناوو ویجاړېدل، د واک نابرابرې اړیکې، جوړښتي بې‌وزلي او د تولیدي فرصتونو محدودیت هغه عوامل دي چې میلیونونه انسانان د خپلو کورونو او سیمو پرېښودو ته اړ کوي.

په مارکسیستي ـ لیننیستي تحلیل کې باید وپوښتل شي: کوم اقتصادي او سیاسي مناسبات داسې شرایط رامنځته کوي چې زحمتکښ انسان، له کلونو کار او هڅو سره سره، د ژوند د لومړنیو اړتیاوو له برابرولو بې‌وسه پاتې کېږي؟ ولې د خلکو کاري ځواک په بېلابېلو اقتصادونو کې کارول کېږي، خو د بحران پر مهال د هغوی حقونه، امنیت او راتلونکی په اسانۍ له پامه غورځول کېږي؟

د کوربه هېوادونو مسؤلیت دی چې د مهاجرینو حقونه رعایت کړي، له ناوړه چلند څخه مخنیوی وکړي او قانوني او انساني بهیرونه برابر کړي. په عین حال کې، په افغانستان کې د واکمنو جوړښتونو مسؤلیت هم د ګاونډیو هېوادونو له خوا د مهاجرینو په شړلو نه پای ته رسېږي. د امنیت، کاري فرصتونو، زده‌کړو، عامه خدمتونو او د وګړو د حقونو تأمین د هر سیاسي نظام له اساسي دندو څخه دي.

مهاجرین باید د سیاسي سیالیو، حکومتي تبلیغاتو او سیمه‌ییزو معاملاتو په وسیله بدل نه شي. انسانان نه د لېږد وړ سوداګریز توکي دي او نه داسې شمېرې چې د هغوی په جابه‌ځای کولو سره سیاسي او ټولنیز مسؤلیتونه پټ شي.

ټولنیز عدالت؛ له ډوډۍ او سرپناه پرته بېرته ستنېدل حل‌لاره نه ده!

افغانستان د راستنېدونکو د بحران د مهار لپاره یوې ملي او عملي تګلارې ته اړتیا لري؛ داسې تګلاره چې یوازې په بېړنیو مرستو محدوده نه وي، بلکې د بحران اقتصادي او ټولنیزې ریښې په نښه کړي.

دا تګلاره باید پر لاندې اساسي محورونو ولاړه وي:

● په کورني تولید، کرنه او کوچنیو صنایعو کې د کار او پانګونې د فرصتونو رامنځته کول؛

● د بې‌سرپناه او زیانمنو کورنیو لپاره د کورونو او استوګنځایونو جوړول؛

● د وړیا زده‌کړو تأمین او ښوونځیو ته د نجونو او هلکانو برابر لاسرسی؛

● راستنېدونکو ته د روغتیايي خدمتونو او ټولنیز ملاتړ برابرول؛

● د ښځو د حقونو تضمین او په اقتصادي او ټولنیز ژوند کې د هغوی ګډون؛

● د مهاجرینو د حقونو د ساتنې او له سپکاوي ډکو او غیرقانوني جبري شړلو د مخنیوي لپاره سیمه‌ییزه همکاري.

د ټولنیز عدالت له نظره، عامه سرچینې باید د خلکو د اساسي اړتیاوو په خدمت کې وکارول شي. هغه پرمختګ چې پکې راستنېدونکی سرپناه نه لري، کارګر دندې ته لاسرسی نه مومي او ماشوم له زده‌کړو محروم وي، یوازې د پروژو او اقتصادي شمېرو په اعلانولو بریالی نه شي بلل کېدای.

وروستۍ خبره؛ انسان د دوو پولو ترمنځ قرباني مه کوئ!

له پولې هغې غاړې شړل او دې غاړې بې‌سرپناه پاتې کېدل د یوه انساني بحران دوه اړخونه دي؛ داسې بحران چې د اقتصادي شرایطو له بدلون، د وګړو د حقونو له تأمین او سیاسي مسؤلیت‌پذیرۍ پرته نه شي حل کېدای.

موږ د مهاجرینو د انساني کرامت، په خپله خوښه او خوندي بېرته ستنېدو، د پناه غوښتنې او د باعزته ژوند د حق دفاع کوو. هېڅ انسان باید د بې‌وزلۍ، تابعیت یا مهاجرتي وضعیت له امله ونه سپکاوی شي. هېڅ کورنۍ باید د کوربه هېواد د نیونې او په خپل وطن کې د بې‌سرپناهۍ ترمنځ د یوه کړاو ټاکلو ته اړ نه شي.

د ټولنیزو مبارزو تاریخ موږ ته راښيي چې د انسان رهایي د لنډمهاله خواخوږۍ او بې‌پایه ژمنو له لارې نه ترلاسه کېږي؛ بلکې د هغو شرایطو بدلون ته اړتیا لري چې بې‌وزلي، وابستګي، استثمار او محرومیت بیا بیا تولیدوي.

مهاجرین مه شړئ، څو په خپل وطن کې بې‌سرپناه پاتې شي! د انسانانو لپاره د ژوند، کار، زده‌کړې او امنیت حق تضمین کړئ!

د مهاجرینو سپکاوی؟ نه !

ټولنیزه بې‌عدالتي ؟.نه !

د انسان کرامت، نړیوال پیوستون او ټولنیز عدالت ؟ هو!